Κρίστιαν Στέκερ: Ενεργειακή μετάβαση - Πετρέλαιο και ατμός τέλος, ήρθε η εποχή των ηλεκτρονίων

Christian Stöcker: Dampf ist out, Elektronen sind in, Der Spiegel, 27.09.2026

 

Η σύγχρονη τεχνολογία αιχμής χρειάζεται μόνον ηλεκτρική ενέργεια. Όχι καύσιμα, όχι ατμό. Πώς θα απεγκλωβιστούμε, ιδίως χώρες που αυτοαποκαλούνται πρωτοπόρες στην τεχνολογία, από μια τεχνολογία ηλικίας 150 ετών; Από την απάντηση εξαρτάται το μέλλον μας.

Ο Αϊνστάιν εξηγεί το φωτοηλεκτρικό φαινόμενο: Το φώς κινεί τα ηλεκτρόνια παράγοντας έτσι ηλεκτρικό ρεύμα Η ενέργεια των φωτονίων (E = h ⋅ f  -  h σταθερά του Planc, f η συχνότητα) μετατρέπεται σε ηλεκτρική ενέργεια 

Αν από κάποια απόσταση κυττάξουμε τί συμβαίνει γύρω μας, ή έστω παρατηρήσουμε με προσοχή τί συμβαίνει ήδη στην καθημερινή ζωή μας, τα πράγματα έχουν ήδη ξεκαθαρίσει. Είτε αυτή η διαπίστωση αρέσει, είτε όχι, στον Donald Trump και τον Υπουργό του της Ενέργειας Chris Wright (ο οποίος προηγουμένως εργαζόταν στην βιομηχανία εξόρυξης υδρογονανθράκων με τη μέθοδο της υδραυλικής ρηγμάτωσης - fracking), οι σημερινές τεχνολογίες αιχμής χρειάζονται μόνον ηλεκτρική ενέργεια.
Επομένως, είναι πραγματικά σημαντικό το γεγονός, ότι στην παγκόσμια διάσκεψης για το κλίμα στην Αττάλεια (COP31) ανακοινώθηκε μια ρητή δέσμευση για εξηλεκτρισμό: 35 χώρες απαιτούν, έως το 2035 το 35 % της παγκόσμιας τελικής κατανάλωσης ενέργειας να καλύπτεται από ηλεκτρική ενέργεια. Και το 50 % έως το 2050. Αυτός ο στόχος φαντάζει όχι και τόσο φιλόδοξος. Και δεν είναι δεσμευτικός. Ωστόσο είναι εδώ και καιρό σαφές: Ο εξηλεκτρισμός βελτιώνει τα πάντα. Τα καθιστά πιο αποδοτικά, πιο αθόρυβα, πιο καθαρά και πιο οικονομικά. Ο σύγχρονος κόσμος δεν μπορεί να λειτουργήσει χωρίς ηλεκτρική ενέργεια· όμως, κάθε μέρα και περισσότερο, γίνεται φανερό ότι μπορεί να λειτουργεί χωρίς διεργασίες καύσης στην παραγωγή ενέργειας.
Η αντίληψη ότι η παραγωγή όλης της αναγκαίας ηλεκτρικής ενέργειας απαιτεί καύση ορυκτών καυσίμων για θέρμανση νερού, ώστε με τον παραγόμενο ατμό να κινούνται περιστροφικά τουρμπίνες, αποτελεί κατάλοιπο του 19ου Αιώνα. Για τους κάθε είδους θερμικούς σταθμούς παραγωγής ενέργειας ισχύει ό,τι ισχύει και για τις ατμομηχανές: Κατ΄ ουσίαν αποτελούν «τεχνολογία του παρελθόντος» (retro-technology). Όπως παρατήρησε πρόσφατα ο φυσικός Harald Lesch στο Συνέδριο για το Κλίμα στο Αμβούργο, ακόμη και οι σταθμοί πυρηνικής σύντηξης, αν κάποτε γίνουν πραγματικότητα, ουσιαστικά δεν θα είναι τίποτε περισσότερο από «εμβαπτιζόμενα θερμαντικά στοιχεία» (κάτι ανάλογο με τις ηλεκτρικές αντιστάσεις με τις οποίες θερμαίνουμε νερό ή άλλα υλικά), .
Ο 21ος Αιώνας είναι ο αιώνας του ηλεκτρονίου· αυτό είναι γνωστό εδώ και καιρό. Ωστόσο, σήμερα δεν χρειαζόμαστε πια υδρατμό για να θέσουμε τα ηλεκτρόνια σε κίνηση. Η ανθρωπότητα θα ξεπεράσει την δυσκίνητη, σπάταλη, θορυβώδη, τοξική, επικίνδυνη και επιβλαβή για το κλίμα εξάρτηση από τις εξορύξεις και καύσεις του άνθρακα, ο οποίος, σε πανάρχαιες εποχές της ιστορίας του πλανήτη, είχε αποσυρθεί από την ατμόσφαιρα και εναποτεθεί στα έγκατα της γης. Αυτό είναι ήδη βέβαιο.
Άλλωστε, τώρα διαθέτουμε για θέρμανση κάτι καλύτερο από τις ηλεκτρικές αντιστάσεις : Ο άνεμος μπορεί να θέτει σε περιστροφική κίνηση χάλκινα πηνία για να παράγει ηλεκτρικό ρεύμα. Και το ηλιακό φως μπορεί να μετατρέπεται σε ηλεκτρική ενέργεια χάρις στο φωτοηλεκτρικό φαινόμενο, το οποίο είχε μελετήσει και ερμηνεύσει επιστημονικά ο Albert Einstein ήδη από το 1905 (!) [μάλιστα έλαβε το Βραβείο Νόμπελ γι αυτή την ανακάλυψη, και όχι για την Θεωρία της Σχετικότητας]. Αυτά γίνονται χωρίς να χρειάζεται θέρμανση και βρασμός νερού για παραγωγή ατμού. Επιπλέον, η τεχνολογία αποθήκευσης ηλεκτρικής ενέργειας έχει προοδεύσει εκπληκτικά. Η βρετανική δεξαμενή σκέψης Ember υπολόγισε πρόσφατα ότι το 75 % της χερσαίας επιφάνειας του πλανήτη μπορεί να τροφοδοτείται διαρκώς και αξιόπιστα με ηλεκτρική ενέργεια, χρησιμοποιώντας αποκλειστικά τεχνολογίες ηλιακών και αιολικών ενεργειακών συστημάτων, μπαταρίες και εφεδρικά συστήματα (back up), με κόστος μικρότερο από 100 δολάρια ανά μεγαβατώρα.

Υποσταθμός ηλεκτρικής ενέργειας: © Photo: JaRu Creative Studio / CHROMORANGE / picture alliance

Η ξηρασία και το θερμό κλίμα βλάπτουν τα άγρια μανιτάρια

Sommertemperaturen im Herbst - Dürre sorgt für schwachen Start in die Pilzsaison, Der Spiegel, 27.6.2026

 

Φθινόπωρο με θερμοκρασίες καλοκαιριού. Εξαιτίας της ξηρασίας καθυστερεί η έναρξη της εποχής συλλογής άγριων μανιταριών. Μετά από εβδομάδες ξηρού καιρού, το έδαφος των δασών σε πολλές περιοχές είναι ξηρό. Οι ειδικοί προβλέπουν φτωχή σοδειά άγριων μανιταριών. Πολύ δυσάρεστο νέο για χώρες, όπως η Γερμανία. στις οποίες η ερασιτεχνική μανιταροσυλλογή ήταν και είναι πάντα δημοφιλής συνήθεια για πάρα πολλούς. Ωστόσο, σε ορισμένες περιοχές ίσως τα ευρήματα θα είναι πλούσια. Τι πρέπει να προσέχουν όσοι αναζητούν μανιτάρια.

Δύσκολα βρίσκεις μανιτάρια τούτο τον Σεπτέμβριο © Patrick Pleul / dpa via Spiegel

Με την έλευση του φθινοπώρου, πολλοί συλλέκτες άγριων μανιταριών τρέχουν στα δάση. Ωστόσο, μετά από εβδομάδες καλοκαιρινής ξηρασίας, το έδαφος σε ορισμένες περιοχές της Γερμανίας παραμένει υπερβολικά ξηρό. Οι ειδικοί αναφέρουν ότι οι αποδόσεις είναι ιδιαίτερα χαμηλές σε περιοχές της Έσσης, της Βάδης-Βυρτεμβέργης, της Βαυαρίας και της Ρηνανίας-Παλατινάτου.
«Παραμένω εξαιρετικά απαισιόδοξος», δηλώνει ο ειδικός στα μανιτάρια Thomas Lehr από το Hofheim am Taunus, περιμένοντας τον Οκτώβριο, την περίοδο αιχμής για πολλά είδη βρώσιμων άγριων μανιταριών. Όλη η γη στην περιοχή Ρήνου-Mάιν είναι «κατάξερη μέχρι βαθιά», εκτός από τα μεγαλύτερα υψόμετρα, λέει. Σ' αυτό προστίθενται θερμοκρασίες επιπέδου κατακαλόκαιρου, γύρω στους 25 βαθμούς Κελσίου, τις τελευταίες ημέρες του Σεπτεμβρίου. Όπου έπεσε περισσότερη βροχή, εκεί υπάρχουν και περισσότερα μανιτάρια, σημειώνει ο Lehr· συνεπώς, τα ευρήματα ενδέχεται να διαφέρουν σημαντικά από περιοχή σε περιοχή.  Για τον ίδιο, αυτή η παρατεταμένη ξηρασία δεν είναι κάτι πρωτοφανές· τέτοια κατάσταση είχε παρατηρήσει και ένα χρόνο πριν από τις τρείς «καλές χρονιές» 2022 - 2024.

Laetiporus sulphureus, το «Κοτόπουλο του Δάσους»

Ιμαλάια, επεισόδιο της κλιματικής κρίσης: Η Γη θερμαίνεται, οι πάγοι καταρρέουν, η πλημμύρα σαρώνει τα πάντα

© Από το άρθρο: What caused the catastrophic flood in Nepal and Tibet – and how does a glacier collapse? - The Guardian, 27.8.2026

 

Το πρωί της 26ης Αυγούστου 2026, μια μεγάλη κατολίσθηση όγκων πάγου και βράχων προκάλεσε έναν βίαιο χείμαρρο λάσπης, νερού και λιθοσυντριμμάτων· το αποτέλεσμα ήταν να καταρρεύσουν οι όχθες του ποταμού Τρισούλι, γνωστού και ως Μποτεκόσι, ο οποίος ρέει κατά μήκος των συνόρων Κίνας και Νεπάλ. Από την υπερχείλιση παρασύρθηκαν ολόκληρα χωριά. Σπίτια, δρόμοι, γέφυρες και σταθμοί παραγωγής ενέργειας εξαφανίστηκαν από το πρόσωπο της γης.

Ειδικοί στο International Centre for Integrated Mountain Development, με έδρα το Κατμαντού, δήλωσαν ότι η στάθμη του νερού στον ποταμό Τρισούλι ανέβηκε έως και εννέα μέτρα μέσα σε μισή ώρα. Ο ποταμός Λέντε Κόλα, παραπόταμος του Τρισούλι, πλημμύρισε ακόμη περισσότερο.

Αρχικά, την Τετάρτη 26 Αυγούστου 2026, ο υπουργός Εξωτερικών του Νεπάλ, Shisir Khanal, δήλωσε ότι σύμφωνα με τις πρώτες αναφορές οι πλημμύρες μπορεί να προκλήθηκαν από σεισμό στην περιοχή, ο οποίος προκάλεσε κατολίσθηση.
Ωστόσο, στη συνέχεια, η Γεωλογική Υπηρεσία των ΗΠΑ (USGS) δήλωσε ότι μια κατάρρευση παγετώνα ήταν αυτό που καταγράφηκε ως σεισμικό συμβάν και αυτή προκάλεσε την ίδια την πλημμύρα.
Η USGS σημείωσε ότι η κατάρρευση παγετώνα καταγράφηκε ως σεισμικό συμβάν μεγέθους 5,2 Ρίχτερ, κοντά στα σύνορα μεταξύ Νεπάλ και Κίνας.
Σύμφωνα με τον Daniel Shugar, γεωμορφολόγο και αναπληρωτή καθηγητή στο Πανεπιστήμιο του Κάλγκαρι στον Καναδά, η αρχική δορυφορική ανάλυση έδειξε ότι ένα κομμάτι πάγου επιφάνειας 0,2 τετραγωνικών χιλιομέτρων είχε «καταρρεύσει κατακόρυφα και έπεσε περίπου 1,2 χιλιόμετρα πιο κάτω».
«Αυτό που μπορώ να δω σε δορυφορικές εικόνες από το Planet Labs, η βάση ενός παγετώνα αποσπάστηκε από το πέτρωμα του βουνού πάνω στο οποίο καθόταν σε υψόμετρο περίπου 5.200 μέτρων και κατέρρευσε στον πυθμένα της κοιλάδας, περίπου 1.200 μέτρα πιο κάτω», είπε. 

Στις εικόνες φαινόταν ότι μια μεγάλη ποσότητα χιονιού είχε λιώσει μέσα σε 24 ώρες πριν από την καταστροφή. «Ένα μέρος από τους παγετώνες σ΄αυτή την κοιλάδα ήταν χθες καλυμμένοι με χιόνι, ενώ σήμερα υπάρχει εκεί γυμνός πάγος. Με άλλα λόγια (και δεν έχω δει ακόμα δεδομένα μετεωρολογικού σταθμού), είναι πολύ πιθανό ότι το χιόνι έλιωσε ξαφνικά λόγω ζεστού καιρού».
Ο Shugar είπε ότι η δομή αυτού του παγετώνα μπορεί να είναι ένας πρόσθετος παράγοντας για την κατάρρευση του.
Ο καθηγητής Andrew Mackintosh, παγετωνολόγος στο Πανεπιστήμιο Monash στη Μελβούρνη, δήλωσε ότι δεν ήταν σαφές εάν αυτό που κατέρρευσε ήταν μόνον ο όγκος του παγετώνα ή, αντίθετα, «κατολίσθησε όλη η πλαγιά του βουνού, συμπεριλαμβανομένου μέρους του παγετώνα».
«Όταν ένας μεγάλος παγετώνας αυτής της κλίμακας καταρρέει, δημιουργεί πάρα πολύ νερό σε υγρή κατάσταση και στη συνέχεια συμβαίνει μια καταρρακτώδης ακολουθία γεγονότων. Το νερό μαζί με τα γαιώδη και πετρώδη ιζήματα συσσωρεύονται και προκαλούν την πλημμύρα». 

Πόσο συχνά συμβαίνουν καταρρεύσεις παγετώνων; Είναι η κλιματική κρίση ένας από τους παράγοντες που τις προκαλεί;

«Τέτοιες μεγάλες καταρρεύσεις παγετώνων πραγματικά συγκλονίζουν», είπε ο Mackintosh. «Ως παγετωνολόγοι είναι δύσκολο να μην ανησυχήσουμε από αυτά τα γεγονότα· φαίνονται διαφορετικά από ό,τι έχουμε παρατηρήσει προηγουμένως.»
Ωστόσο, είπε, «ακόμη έχουμε λίγα στοιχεία και προς το παρόν δεν είμαστε σε θέση να κάνουμε πολύ σαφείς δηλώσεις για την ακριβή σχέση μεταξύ της κατάρρευσης παγετώνων και της κλιματικής αλλαγής». Ωστόσο, οι επιστήμονες «έχουν πολύ μεγάλη βεβαιότητα ότι υπάρχει σχέση μεταξύ της υποχώρησης των παγετώνων και της κλιματικής αλλαγής».
«Γνωρίζουμε επίσης, ότι καθώς το κλίμα γίνεται πιο θερμό, αποψύχεται το μόνιμα παγωμένο έδαφος (permafrost) των υψηλών ορέων», πρόσθεσε ο Mackintosh. Το permafrost, δηλαδή το έδαφος που είναι παγωμένο όλο το χρόνο, λειτουργεί ως ένα είδος «κόλλας που συγκρατεί τον βράχο,  εξασφαλίζει την συνοχή του, και μερικές φορές “συγκολλά” με τον βράχο τους παγετώνες που κάθονται πάνω του, ακόμη και σε πολύ απότομες πλαγιές».
Τα Ιμαλάια (στο Νεπάλ, στην Ινδία, στην Κίνα, στο Μπουτάν και στο Πακιστάν) θερμαίνονται δύο φορές πιο γρήγορα από τον παγκόσμιο μέσο όρο. Έτσι, σε όλη αυτή την περιοχή προκύπτει αυξημένος κίνδυνος χιονοστιβάδων, κατολισθήσεων και πλημμυρών.
Ο ΟΗΕ δήλωσε το 2023 ότι εξαιτίας της υπερθέρμανσης του πλανήτη, τα βουνά του Νεπάλ έχουν χάσει σχεδόν το ένα τρίτο του πάγου τους μέσα σε διάστημα λίγο περισσότερων από 30 χρόνιων. Μια αξιολόγηση δημοσιευμένη εκείνο το έτος διαπίστωσε ότι οι παγετώνες της οροσειράς Hindu Kush (στο Αφγανιστάν) και των Ιμαλαΐων, στο διάστημα μεταξύ 2011 και 2020 είχαν εξαφανιστεί 65 % ταχύτερα από ό,τι συνέβη την προηγούμενη δεκαετία 2000 έως 2010.

Jürgen Trittin: Το τέλος των ηγεμόνων, της Δύσης και των ορυκτών καυσίμων

Jürgen Trittin: Das Ende der Hegemonen, des Westens und der Fossilen,  Berlin Forum on Global Cooperation 2026, Heinrich-Böll-Stiftung, 22 Μαΐου 2026

 

Με την επίθεση των ΗΠΑ στο Ιράν, ο κόσμος βιώνει τη δεύτερη ενεργειακή κρίση μέσα σε πέντε χρόνια. Η προηγούμενη πυροδοτήθηκε το 2022 από την εισβολή του Πούτιν στην Ουκρανία. Aναμφισβήτητα, το κέντρο βάρους της παγκόσμιας πολιτικής μετατοπίζεται· η διεθνής πολιτική μετατρέπεται σε αγώνα για ενεργειακή κυριαρχία. Στον πολυπολικό κόσμο, η Ευρώπη χρειάζεται νέα γεωστρατηγική και νέους συμμάχους. Πρέπει να δώσει έμφαση στον εξηλεκτρισμό του ενεργειακού συστήματος και στις ανανεώσιμες πηγές ενέργειας.

 

Τρεις βεβαιότητες που ίσχυαν επί δεκαετίες φτάνουν σήμερα στο τέλος τους. Το τέλος των ηγεμόνων, της Δύσης και των ορυκτών καυσίμων δημιουργεί μια νέα γεωπολιτική πραγματικότητα.

  

Δεν υπάρχει πια παγκόσμιος ηγεμόνας.
Η πτώση του Τείχους του Βερολίνου πριν από 35 χρόνια σηματοδότησε το τέλος ενός ηγεμόνα, της Σοβιετικής Ένωσης. Αλλά ήταν επίσης η αρχή του τέλους ενός άλλου ηγεμόνα, των ΗΠΑ. Η υπερέκτασή των ΗΠΑ πέρα από τις δυνάμεις τους αποκαλύφθηκε στους πολέμους στο Ιράκ, το Αφγανιστάν και τη Λιβύη. Οι ΗΠΑ δεν είναι πια ικανές να παίζουν τον ρόλο οργανωτή μιας παγκόσμιας τάξης πραγμάτων. Υπό τον Τραμπ, δεν τον θέλουν πια. Ο Τραμπ θέλει απλώς να ηγείται της ισχυρότερης συμμορίας σε έναν κόσμο που διέπεται από τον νόμο της ζούγκλας.
Το αν η ανερχόμενη Κίνα μπορεί να γίνει ηγεμόνας, είναι ανοιχτό ερώτημα. Ο κόσμος έχει γίνει πολυπολικός. Η Ευρώπη πρέπει να επαναπροσδιορίσει τον ρόλο της εντός του.

© Economis

Η Δύση δεν είναι πια παγκόσμιο οδηγητικό πρότυπο.
Επί 80 χρόνια, ο δημοκρατικός καπιταλισμός αντιπροσώπευε τον συνδυασμό ευημερίας και ελευθερίας. Στην Ευρώπη και στις ΗΠΑ, συχνά με χρωματισμό ιδεολογικό, εξυψώνονταν με ευχαρίστηση ως η Δύση. Αυτό που παραβλέπονταν ακόμη και τότε, ήταν το γεγονός ότι στη Λατινική Αμερική και στη Νότια Αφρική, οι ιδέες της Δύσης, δηλαδή οι αξίες της ελευθερίας, της ευημερίας και του δημοκρατικού καπιταλισμού, δεν χαρίστηκαν, αλλά έπρεπε να κατακτηθούν, συχνά σε σύγκρουση με την Ευρώπη και τις ΗΠΑ.
Σήμερα, το μοντέλο του δημοκρατικού καπιταλισμού διαβρώνεται. Φασιστικές και αυτοκρατικές δυνάμεις κερδίζουν έδαφος τόσο στην Ευρώπη όσο και στις ΗΠΑ. Ούτε η υπόσχεση της ευημερίας ούτε η υπόσχεση της ελευθερίας κερδίζουν πια την συναίνεση σ' αυτές τις κοινωνίες.
Ωστόσο, σε παγκόσμιο επίπεδο ο δημοκρατικός καπιταλισμός πιέζεται από την Κίνα. Ο αυταρχικός κρατικός καπιταλισμός της Κίνας θεωρείται από πολλές κοινωνίες ως το πιο αποτελεσματικό μοντέλο ανάπτυξης.

Ziphius, από Conrad Gessner, Nomenclator aquatilium animantium, 1560

Ο καπιταλισμός των ορυκτών καυσίμων φτάνει στο τέλος του.
Στο Στενό του Ορμούζ, η ευπάθεια στις κρίσεις του καπιταλισμού των ορυκτών καυσίμων είναι σήμερα πιο εμφανής από κάθε άλλη φορά. Διακόσια χρόνια εκβιομηχάνισης ήταν άρρηκτα συνδεδεμένα με τη χρήση άνθρακα, πετρελαίου και φυσικού αερίου. Η υπόσχεση της ευημερίας η οποία συνδέεται με τον δημοκρατικό καπιταλισμό εξαρτιόταν από τα ορυκτά καύσιμα. Η γεωπολιτική ισχύς προέκυπτε από την κατοχή και τον έλεγχο των ορυκτών καυσίμων και από τον έλεγχο των τιμών τους.
Αυτό αλλάζει δραματικά. Η επιταχυνόμενη κλιματική κρίση υπονομεύει σε μεγάλη έκταση αυτή την υπόσχεση της ευημερίας. Ήδη από τα χρόνια της διπλής ενεργειακής κρίσης, του 1973 και του 1979, η άνοδος του ΑΕΠ και της κατανάλωσης είχαν ήδη αποσυνδεθεί από τα ορυκτά καύσιμα. Σήμερα, η παγκόσμια άνθηση των ανανεώσιμων πηγών ενέργειας καταδεικνύει ότι η δημιουργία αξίας και η άνοδος του ΑΕΠ δεν εξαρτώνται πια από τον άνθρακα, το πετρέλαιο και το φυσικό αέριο.

Conrad Gessner, Nomenclator aquatilium animantium, 1560

Βόλφγκανγκ Μπάουερ: «Το μέλλον ήταν πάντα πολύ ακριβό· πώς να νοιαζόμαστε γι' αυτό;». Στη Γερμανία, στην Ελλάδα, παντού. Η ζέστη, οι φωτιές και η καφρίλα

© Wolfgang Bauer: Schwäbische Alb - Die Zukunft war uns in Deutschland immer schon zu teuer, Die Zeit, 22.8.2026, αποθηκευμένο και εδώ

 

Καρβουνιασμένα δάση, νεκρά ζώα, νεκρή γη. Αυτή είναι η νοτιοδυτική Γερμανία στα τέλη του καλοκαιριού του 2026. Όποιος τριγυρίζει εδώ γύρω, το νιώθει: Εκτός από τα δάση καίγονται και άλλα πράγματα σε τούτη τη χώρα.

 

Tην Κυριακή περπάτησα στα λιβάδια και δεν άκουσα ούτε ένα πουλί να κελαηδάει. Στάθηκα σε ένα ύψωμα, κοίταξα κάτω και είδα μια καφετιά ξερή κοιλάδα. Δεν είδα πια σχεδόν καθόλου πράσινο. Αυτή η κοιλάδα - και την ξέρω πολύ καλά εδώ και δεκαετίες - άνθιζε και έβλεπες όλα τα χρώματα. Το ασημόχορτο, οι ασημένιες κορυφές των χόρτων, κυμάτιζε στον άνεμο σαν τα κύματα του ωκεανού.
Αυτή η κοιλάδα ανάμεσα στα υψώματα του Σουηβικού Ιούρα (Schwäbische Alb) έσφυζε από ζωή· και με τέτοια αφθονία, ώστε σε συνέπαιρνε εντελώς αν της παραδιδόσουν. Ξάπλωνες στο γρασίδι και αμέσως σε σκέπαζαν σπόροι, φτερωτά έντομα κάθε είδους, μυρμήγκια, σκαθάρια και ζωύφια με ιριδίζοντα μεταλλιζέ χρώματα. Ξέρω μόνον λίγων τα ονόματα. Τώρα περπατούσα μέσα σε νεκροταφείο. Σχεδόν κανένα φυτό δεν έχει μείνει ζωντανό. Τα φυτικά κουφάρια θρυμματίζονταν κάτω από τα πόδια μου. Ο άνεμος σήκωνε τη σκόνη της πυρακτωμένης γης. Είδα λίγα μόνον έντομα, καθόλου μύγες, ούτε αλογόμυγες.
Την Κυριακή πήγα και στο δάσος πάνω από την κοιλάδα, αλλά και εκεί δεν άκουσα πουλιά να τραγουδούν. Το δάσος είχε πάρει χρώμα καφέ, όπως κανονικά γίνεται το φθινόπωρο. Ψηλά, οι φυλλωσιές και τα κλαδιά, ο θόλος των δέντρων, έμοιαζε σαν να είχε καεί από φωτιά. Το έδαφος ήταν καλυμμένο με ξερά φύλλα όπως το φθινόπωρο· τα πόδια μου βυθίζονταν μέχρι τους αστραγάλους μέσα στο παχύ στρώμα τους. Τα φύλλα της χαμηλής βλάστησης, των θάμνων και των μικρών δενδρυλλίων του δασικού υπόροφου, κρέμονταν από τους κορμούς τους μαραμένα, σαν φυτά εσωτερικού χώρου που τα ξέχασαν απότιστα. Οι φτέρες ήταν πεσμένες κάτω, ακόμη και οι τσουκνίδες. Σπαρμένα στο έδαφος νεκρά ποντίκια· πέθαναν από τη δίψα. Τόσα πολλά νεκρά ποντίκια !

Γη που βουβάθηκε: Κωνοφόρα δέντρα Γυμνά, με ξερές βελόνες, σε ένα δάσος κοντά στο Ρότβαιλ. νοτιοδυτική Γερμανία. © [M] Silas Stein/imago images

Μπορεί ακόμα να σωθεί ο κόσμος, Φριντερίκε Ότο;

© Ist die Welt noch zu retten, Friederike Otto?, συνέντευξη στον Jochen Wegner, στη σειρά «Nur eine Frage», Die Zeit, 27.5.2026

 

Η κλιματική αλλαγή απειλεί την ύπαρξή μας. Η ερευνήτρια του κλίματος Friederike Otto εξηγεί τι πρέπει να αλλάξει, ποιες βιομηχανίες χρειαζόμαστε και πώς θα γίνουν αυτά. Χρειάζεται μια επανάσταση;

Η Φριντερίκε Ότο είναι μια από τις πιο επιδραστικές ερευνήτριες του κλίματος διεθνώς. Eίναι φυσικός, κατέχει και διδακτορικό στη φιλοσοφία. Σπούδασε στο Πότσνταμ και στο Βερολίνο, εργάστηκε ως ερευνήτρια στην Οξφόρδη και είναι τώρα καθηγήτρια των επιστημών του κλίματος στο Imperial College of London. Είναι από τους θεμελιωτές του επιστημονικού κλάδου που αποκαλείται Attribution Science, ο οποίος ερευνά πώς ακριβώς συνδέονται τα ακραία καιρικά φαινόμενα με την κλιματική αλλαγή. Η Otto είναι επίσης μία από τους συνιδρυτές της διεθνούς ερευνητικής πρωτοβουλίας World Weather Attribution (WWA) και μαζί με άλλους εκπόνησε πολλές από τις εκθέσεις της Διακυβερνητικής Επιτροπής για την Κλιματική Αλλαγή του ΟΗΕ (Intergovernmental Panel on Climate Change - IPCC). Το 2023 έλαβε το Γερμανικό Βραβείο Περιβάλλοντος.

DIE ZEIT: Κυρία Otto, μπορεί ακόμη να σωθεί ο κόσμος;
Friederike Otto: Η σύντομη απάντηση είναι: Ναι.
 

Και γιατί υπάρχει πρόβλημα στον κόσμο; Ποιο είναι το κεντρικό πρόβλημα από την σκοπιά της επιστήμης;
Η κλιματική αλλαγή. Με την καύση ορυκτών καυσίμων, δηλαδή πετρελαίου, άνθρακα και φυσικού αερίου, απελευθερώνουμε στην ατμόσφαιρα περισσότερα αέρια του θερμοκηπίου. Τα αέρια του θερμοκηπίου έχουν την εξής ιδιότητα: Τα μόρια τους δονούνται στην ίδια συχνότητα, δηλαδή στο ίδιο μήκος κύματος, με το μήκος κύματος της θερμικής ακτινοβολίας. Πράγμα που σημαίνει, ότι απορροφούν θερμότητα. Όσο περισσότερα τέτοια μόρια υπάρχουν στην ατμόσφαιρα, τόσο θερμότερη την κάνουν. Και αυτό αυξάνει τη μέση παγκόσμια θερμοκρασία. Αυτό έχει σοβαρές συνέπειες: Αυξάνονται σε συχνότητα και ένταση τα ακραία καιρικά φαινόμενα, η στάθμη της θάλασσας ανεβαίνει επειδή το νερό διαστέλλεται, ενώ  τα στρώματα πάγου στη Γροιλανδία και την Ανταρκτική, καθώς και οι παγετώνες στην ξηρά, λιώνουν. Όσο συνεχίζουμε να καίμε ορυκτά καύσιμα, η Γη θα συνεχίσει να θερμαίνεται. Και έτσι αλλάζει το κλίμα στο οποίο εμείς, ως κοινωνίες και ως οικοσυστήματα, έχουμε προσαρμοστεί εδώ και αιώνες. Αλλάζει πολύ πιο γρήγορα από την ταχύτητα με την οποία μπορούμε να προσαρμοστούμε. Και προπαντός αλλάζει πιο γρήγορα από την ταχύτητα με την οποία μπορούν να προσαρμοστούν τα οικοσυστήματα.
 

Πώς το γνωρίζουμε αυτό με τόσο μεγάλη ακρίβεια; Ακόμη και σήμερα συμβαίνουν συζητήσεις σχετικές με το πόσο βάσιμα είναι αυτά τα ευρήματα· και η σημερινή κυβέρνηση των ΗΠΑ είναι πολύ δραστήρια σ' αυτές τις συζητήσεις. Γνωρίζουμε πραγματικά βάσιμα ότι η καύση πετρελαίου και άνθρακα προκαλεί θέρμανση της Γης;
Ναι, το γνωρίζουμε. Δεν υπάρχει καμία αμφιβολία γι' αυτό. Το γνωρίζαμε ακόμη και πριν κάνουμε συστηματικές μετρήσεις θερμοκρασίας, επειδή γνωρίζουμε τις ιδιότητες των μορίων: Με την καύση ορυκτών καυσίμων απελευθερώνεται διοξείδιο του άνθρακα, CO₂. Η μοριακή ιδιότητα του CO₂ είναι η εξής: Όταν τα άτομα άνθρακα συνδέονται με τα άτομα οξυγόνου, δονούνται στο ίδιο μήκος κύματος με τη θερμική ακτινοβολία. Και γι' αυτό τον λόγο, απορροφάται η θερμική ακτινοβολία στο δρόμο της από την επιφάνεια της Γης προς το διάστημα. Αυτό το γνωρίζουμε από τα βασικά της χημείας και της φυσικής. Ήδη από τον 19ο Αιώνα, η Eunice Foote και αργότερα ο Svante Arrhenius προέβλεψαν ότι αυτό θα προκαλούσε θέρμανση της Γης. Έκτοτε, έχουμε καταφέρει να το μετρήσουμε και να γνωρίζουμε με πολύ μεγαλύτερη ακρίβεια πόση ποσότητα αερίων του θερμοκηπίου οδηγεί σε πόση ακριβώς θέρμανση.

Ημέρες ανά έτος με μέγιστη θερμοκρασία 24ώρου πάνω από 26, 32 και 38 °C ήδη από τον μήνα Ιούνιο.
 Πόλεις Ευρώπης μεταβολή 1940-2026. © Πηγή Copernicus Climate Change Service & European Centre for Medium-Range Weather Forecasts (C3S/ECMWF), via Der Spiegel

Πώς να καθυστερήσουμε τη λήψη μέτρων για να αντιμετωπισθεί η κλιματική κρίση; Δώδεκα τρόποι και άλλος ένας

Ι. Κίμων Χατζημπίρος: Στην εποχή της κλιματικής κρίσης, το μικρό δεν είναι πάντα όμορφο

 

© Κίμων Χατζημπίρος: Το μικρό δεν είναι πάντα όμορφο, Τα Νέα, 25.07.2026

 
Ένα υπουργείο περιβάλλοντος οφείλει να προωθεί αποτελεσματικές πολιτικές, κάνοντας αντικειμενική εκτίμηση των περιβαλλοντικών απειλών και αξιοποιώντας τις δυνατότητες της τεχνολογίας. Οι ανανεώσιμες πηγές ενέργειας (ΑΠΕ) και οι τεχνολογίες που στηρίζουν την κυκλική οικονομία είναι τα κορυφαία εργαλεία του. Σήμερα, κύρια απειλή είναι η κλιματική αλλαγή και ακολουθεί η ρύπανση από σκουπίδια και λύματα. Όταν το υπουργείο, με χωροταξικά σχέδια για τουρισμό και ΑΠΕ, καθυστερεί την ανάπτυξη κυκλικής οικονομίας και την απαλλαγή από ορυκτά καύσιμα, προφανώς δεν κάνει καλά την δουλειά του.
Η κυβέρνηση, φοβούμενη την προσεχή εκλογική αναμέτρηση, δίνει προτεραιότητα στην ικανοποίηση διαφόρων λαϊκών αιτημάτων, ακόμα και αντιπεριβαλλοντικών. Με την κοινωνία να προχωράει αμέριμνα προς την αγχόνη της κλιματικής αλλαγής, το αρμόδιο υπουργείο κοντόφθαλμα την διευκολύνει. Η περιβαλλοντική πολιτική του είναι απερίσκεπτη προσαρμογή σε μικρομεσαίες απαιτήσεις. Έτσι, τα χωροταξικά για τουρισμό και ΑΠΕ ικανοποιούν κάθε αρνητή και φτιάχτηκαν για να ευνοήσουν μόνον μικρές οικονομικές δραστηριότητες. 

© Πηγή: Ελληνική Επιστημονική Ένωση Αιολικής Ενέργειας (ΕΛΕΤΑΕΝ)

Τοξική Αμερική (3): Σπορά ψευδών και απαισιοδοξίας· όμως με αυτά η πραγματικότητα δεν αλλάζει

Α. «Στρατηγική Εθνικής Ασφάλειας» των ΗΠΑ, «μετα-αλήθεια» και εμμονή στα ορυκτά καύσιμα

 

του Κρίστιαν Στέκερ

 

Christian Stöcker: US-Sicherheitsstrategie Die Realität ändert man nicht, indem man gegen sie anlügt, Der Spiegel, 14.12.2025

 
Το ντοκουμέντο για την Στρατηγική Εθνικής Ασφάλειας των ΗΠΑ αποκαλύπτει την βασική αδυναμία της κυβέρνησης Τραμπ: Μπορεί να κερδίζεις εκλογές λέγοντας συνεχώς ψέματα. Όμως με ψέματα δεν μπορείς να κυβερνήσεις επιτυχώς

 

Κάτι αξιοσημείωτο έχει συμβεί τα τελευταία χρόνια: Ο όρος «μετα-αλήθεια» (post-truth), από περιγραφή μιας δυσλειτουργίας στις δημοκρατικές κοινωνίες έχει μετατραπεί σε μια (υποτίθεται) αποδεκτή «εναλλακτική» περιγραφή της πραγματικότητας. Με αυτόν τον ορισμό της «μετα-αλήθειας» (post-truth), το Λεξικό της Οξφόρδης είχε ανακηρύξει αυτόν τον ιδιωματισμό «Λέξη της Χρονιάς» του 2016:

«Δηλώνει ή σχετίζεται με περιστάσεις στις οποίες τα αντικειμενικά γεγονότα έχουν μικρότερη επιρροή στη διαμόρφωση της κοινής γνώμης από όσο έχουν οι επικλήσεις συναισθημάτων και προσωπικών απόψεων».

Από τότε, η ιδέα ότι η «μετα-αλήθεια» είναι το νέο πρότυπο, έχει κατά κάποιο τρόπο εδραιωθεί στον χώρο της πολιτικής και των μέσων ενημέρωσης. Πολιτικοί όπως ο Markus Söder στην Γερμανία [Μάρκους Ζέντερ, πρωθυπουργός της Βαυαρίας, από το κόμμα CSU] φαίνονται μάλιστα έως και να να μιμούνται τον Τραμπ, αντικαθιστώντας τα γεγονότα με «αλήθειες» όπως οι ίδιοι τις αισθάνονται ή τις αντιλαμβάνονται. Η επανεκλογή του Τραμπ ως Προέδρου των ΗΠΑ δείχνει να επιβεβαιώνει αυτήν την εκδοχή: Τα γεγονότα δεν μετρούν πια. Αυτό που μετράει είναι το ποιος πατάει το σωστό κουμπί [και βγαίνει η χοντρή ...]

© WP

Η γοητεία του λαϊκοφασισμού και οι πρόθυμοι αποπλανημένοι

Bernd Ulrich: «Der Wolfstanz» («Ο Χορός με τον Λύκο»), Die Zeit, 12.7.2025

 

[...] Αυτά που προσφέρει η λαϊκιστική Ακροδεξιά στους πολίτες ως σκέψεις και συναισθήματα, είναι απλά και απίστευτα ελκυστικά. Φυσικά, είναι προπάντων παράλογα. Εν ολίγοις, έχουν ως εξής: Ας μην ψάχνουμε για λύσεις, έτσι κι αλλιώς λύσεις δεν υπάρχουν· δώστε μας κάποιους που φταίνε για να τους καταγγείλουμε! Τίποτα δεν μπορεί να διορθωθεί πια, οπότε ας τα διαλύσουμε όλα!

Η (αυτο)καταστροφική περίπτωση του γερμανικού FDP - Ιδεολόγοι Φιλελεύθεροι στην εποχή των τεράτων (2ο Μέρος)

Τόμας Ασσόιερ: Γιατί απέτυχε ο κυβερνητικός συνασπισμός SPD, Πρασίνων και Ελεύθερων Δημοκρατών; (Μέρος B΄)

  

Thomas Assheuer:Woran die Ampel wirklich scheiterte, Die Zeit, 9.11.2024, https://archive.md/2ZyM0

Ο κυβερνητικός συνασπισμός Σοσιαλδημοκρατών, Πρασίνων και Ελεύθερων Δημοκρατών δεν διαλύθηκε μόνον λόγω προσωπικών ματαιοδοξιών και κομματικών υπολογισμών. Οι βαθύτερες αιτίες δείχνουν προβλήματα τα οποία σύντομα θα επιδεινωθούν με τον νέο κυβερνητικό συνασπισμό «Χριστανικής Ένωσης» και SPD στην Γερμανία.

 

→ Το Πρώτο Μέρος

Η πάλη των σκύλων-φυλάκων

Για ό,τι αφορά την κοινωνική ενσωμάτωση, ζητούμενο είναι τα μέλη μιας κοινωνίας «να σέβονται την τάξη πραγμάτων της» και να «τηρούν τους ισχύοντες κανόνες». Από την άλλη πλευρά, η συστημική ενσωμάτωση πρέπει να διασφαλίζει ότι «τα υποσυστήματα ή επιμέρους συστήματα, όπως είναι η επιστήμη, η εκπαίδευση, η υγειονομική περίθαλψη, το δίκαιο και η οικονομία, θα είναι λειτουργικά ώστε να παράγουν τις αντίστοιχες υπηρεσίες τους» και «να μη παρεμποδίζουν το ένα το άλλο επειδή δεν συντονίζονται μεταξύ τους». Αυτά τα δύο καθήκοντα πράγματι απασχολούν αρκετά τους πολιτικούς, γράφει ο Schimank· ωστόσο η κυβέρνηση Σολτς διέκρινε και αναγνώρισε ότι την κοινωνία την απασχολεί και μια τρίτη προβληματική περιοχή η οποία εδώ και καιρό είναι παραμελημένη: Η οικολογική ενσωμάτωση. Κατ΄ αντιστοιχία, στον Κοκκινο-Πρασινο-Κίτρινο κυβερνητικό συνασπισμό υπό τον Σολτς αντιπροσωπεύθηκαν και τα τρία αυτά πεδία, το καθένα από ένα κόμμα και από τους «σκύλους - φύλακες των αντίστοιχων αξιών». Οι σκύλοι - φύλακες της οικολογικής ενσωμάτωσης εξορμούν από τον οίκο των Πράσινων, ενώ οι φύλακες της συστημικής ενσωμάτωσης δείχνουν τα δόντια τους («να αυξάνει το ΑΕΠ !») δεμένοι στο μακρύ, χαλαρό λουρί του FDP. Το SPD πάντα λύνει από τα λουριά και εξαπολύει τους δικούς του παλαιούς σκύλους - φύλακες και σκύλους της αυλής, όταν διακυβεύονται αξίες κοινωνικής ενσωμάτωσης όπως η αλληλεγγύη και η συνοχή. Αυτοί οι κόκκινοι σκύλοι-φύλακες - και για καλό λόγο - γαβγίζουν όλους όσοι δεν συνειδητοποιούν ότι μια «λειτουργική» οικονομία και μια οικολογικά βιώσιμη κοινωνία «δεν μπορούν να διασφαλιστούν μόνιμα εις βάρος της κοινωνικής συνοχής».
Αν ακολουθήσει κανείς το επιχείρημα του Schimank, τότε τα δρώμενα της κυβέρνησης του Βερολίνου ήταν ένα είδος δράματος στην οποία το υπουργικό συμβούλιο ήταν συνεχώς απασχολημένο με αυτές τις τρεις προβληματικές περιοχές, οι οποίες βρίσκονται σε σύγκρουση μεταξύ τους. Οικονομία, αλληλεγγύη, οικολογία. Οι τρεις διαστάσεις της ολοκλήρωσης και ενσωμάτωσης προκαλούσαν μια κουραστική, διαρκή σύγκρουση, η οποία υπερέβαινε κατά πολύ τις νευρωτικές προσωπικές στρατηγικές των συμμετεχόντων προκειμένου να τονώσει ο καθένας το δικό του προφίλ. Οι σκύλοι - φύλακες των αξιών έκαναν αισθητή την παρουσία τους μέρα-νύχτα και ωθούσαν σε αλληλοσυγκρουόμενους στόχους,  επειδή «τα οφέλη στο ένα πεδίο συνοδεύονταν από βλάβες στα άλλα δύο». Η έκρηξη, προέβλεψε ο Schimank, θα ερχόταν την στιγμή που η εξισορρόπηση μεταξύ της συστημικής, της κοινωνικής και της οικολογικής ένταξης θα αποτύγχανε· ή, όπως πρέπει να προσθέσει κανείς μετά από αυτό που συνέβη με τον Christian Lindner, την στιγμή που η εξισορρόπηση δεν ήταν πια επιθυμητή από ένα από τα τρία κόμματα.

Axel Springer SE, Politico, ρωσικό πετρέλαιο, ορυκτά καύσιμα - «Στόλοι φαντάσματα» και η ελληνική «βαριά βιομηχανία»

Ο πολυεθνικός Όμιλος Axel Springer με έδρα τη Γερμανία, είναι μια παραδοσιακή, πολύ συντηρητική «εθνικολαϊκή» αυτοκρατορία Μέσων Ενημέρωσης. Η  Bild, η πιο εθνικολαϊκίστικη ταμπλόιντ στην ευρωπαική ήπειρο, η πιο σοβαρή Welt, από το 2014 το «έγκυρο» αγγλόγλωσσο Politico, ανήκουν στη φαρέτρα του. Η Κωνσταντινουπολίτικη Χουριέτ διατηρεί στενούς δεσμούς με τον Όμιλο.

Ο Όμιλος Axel Springer ήταν ανέκαθεν το δημοσιογραφικό προπύργιο της «σκληρής Δεξιάς» στη Γερμανία. 'Ηδη από τα χρόνια του Ψυχρού Πολέμου και εντεύθεν χαρακτηριζόταν επίσης από ακραιφνώς φιλοαμερικανική ή από αυτό που συνήθως ονομάζεται φιλο-«Δυτική» κατεύθυνση. Για τον παραδοσιακό Όμιλο Axel Springer ο «εξωτερικός εχθρός» ήταν πάντα στα «ανατολικά». Οι «εσωτερικοί», ο ενδογερμανικοί «εχθροί», ήταν οι αριστεροί, οι κομμουνιστές, οι Σοσιαλδημοκράτες, τα κινήματα νεολαίας, ο Βίλλυ Μπραντ, ο Χέλμουτ Σμιτ, μέχρι και οι αντιναζιστές αντίπαλοι των αναθεωρητών στην περίφημη Διαμάχη των Ιστορικών.
Όμως, από τα μέσα της δεκαετίας του 2010, ο Όμιλος Axel Springer άρχισε να στρέφει τα πυρά εναντίον εκείνης της μερίδας της Χριστιανοδημοκρατικής Ένωσης CDU που χαρακτηρίζονται ως μετριοπαθείς συντηρητικοί. Εκείνη την εποχή, με την «στροφή 180 μοιρών» της Άνγκελα Μέρκελ και αναγγελία της εγκατάλειψης της ατομικής ενέργειας ως ηλεκτροπαραγωγού πηγής (ορόσημο ήταν το δυστύχημα στη Φουκουσίμα, 2011), με τον χειρισμό της χρηματοπιστωτικής κρίσης χωρίς «εξώσεις» ή αποχωρήσεις από την Ευρωζώνη, και στη συνέχεια με την μεταναστευτική κρίση (2015), η μερίδα αυτή προσωποποιήθηκε στην τότε καγκελάριο Μέρκελ. 

Σύμφωνα με αποκαλύψεις των New York Times, ο Διεθύνων Σύμβουλος του Ομίλου Ματίας Ντέπφνερ (Döpfner) τον Μάρτιο του 2021 (επί καγκελαρίου Μέρκελ) χαρακτήρισε την Ομοσπονδιακή Δημοκρατία της Γερμανίας ως «νέο αυταρχικό κράτος τύπου Ανατολικής Γερμανίας», υιοθετώντας την ακροδεξιά θεωρία συνωμοσίας για τους περιορισμούς του COVID-19. Η Washington Post αποκάλυψε ένα email του Ντέπφνερ πρός Αμερικανούς εκτελεστικούς συναδέλφους του πριν από τις προεδρικές εκλογές των ΗΠΑ του 2020, στο οποίο εξέφραζε την επιθυμία για επανεκλογή του Τραμπ. «Η νέα ιδιοκτήτρια του Politico είναι εδώ και δεκαετίες πρωταθλήτρια στην παραμόρφωση της δημοσιογραφικής ηθικής για χάρη ακροδεξιών πολιτικών στόχων», έγραψε το Foreign Policy Magazine (6.1.2022). Τέλος, η εφημερίδα Zeit τον Απρίλιο του 2023 αποκάλυψε θέσεις του ιδίου για διάφορα ζητήματα «συνωμοτικά» εκφρασμένες σε επιλεγμένα άτομα: Σύμφωνα με τον επικεφαλής του Ομίλου Axel Springer, η Άνγκελα Μέρκελ είναι «το καρφί στο φέρετρο της δημοκρατίας», «είναι καλό που συμβαίνει η κλιματική αλλαγή» και «αξίζει περιφρόνηση στις ελίτ της Γερμανίας», εκτός φυσικά από τον ίδιο και τους φίλους ή συνεργάτες του.

Θορυβώδης ήταν η περιπέτεια του Döpfner στην εποχή του Covid με τον προστατευόμενο του υφιστάμενο Julian Reichelt, πρώην αρχισυντάκτη τη Bild. «Ο κ. Ράιχελτ στην πραγματικότητα είναι ο τελευταίος και μοναδικός δημοσιογράφος στη Γερμανία που εξακολουθεί να επαναστατεί με θάρρος ενάντια στο νέο αυταρχικό κράτος τύπου κομμουνιστικής Ανατολικής Γερμανίας», έλεγε ο Ντέπφνερ σύμφωνα με τους New York Times. Ως «νεοκομμουνιστική» εννοούσε την διοίκηση Μέρκελ. Στο τέλος αναγκάστηκε να τον απολύσει. Σήμερα o Ράιχελτ είναι υπεύθυνος του λαïκοφασιστικού και «αντισυστημικού» portal Nius.

Ταυτόχρονη με την κρίση του Covid ήταν η μακρά διαδικασία αποχώρησης της Άνγκελα Μέρκελ από την πολιτική και η αποτυχία των στενών πολιτικών φίλων της να κρατήσουν υπό την ηγεσία τους το κόμμα της γερμανικής Χριστιανοδημοκρατίας (CDU). «Της άρεζε να περιβάλλεται από επιστήμονες», ήταν ο πολιτικός επικήδειος στην Μέρκελ από τον Robin Alexander, τον επίσημο «επιτηρητή» της για λογαρισμό του Ομίλου. Στα στερεότυπα του λαϊκισμού η επιστήμη είναι πάντα κακό πράγμα.

Καθώς αποχωρούσε από το πολιτικό προσκήνιο η Μέρκελ, ο Όμιλος Axel Springer αναγόρευσε σε θανάσιμους πολιτικούς «εχθρούς» το κόμμα των Πρασίνων και τα κινήματα υπέρ της προστασίας του κλίματος.
Ένας συνδυασμός της ρητορικής των αναρχοκαπιταλιστών και αναρχοφιλελεύθερων Libertarians των ΗΠΑ με θεωρίες συνωμοσίας της λαϊκίστικης «αντισυστημικής» Ακροδεξιάς, έγινε το σήμα κατατεθέν αυτής της «πολιτισμικής πάλης». Σκληροί ιδεολόγοι υποτίθεται, δημοσιογράφοι που χρημάτισαν επί χρόνια σε διευθυντικές θέσεις ή ως νέοι στο επάγγελμα ατσαλώθηκαν ιδεολογικά μέσα στον Όμιλο Axel Springer όπως π.χ. ο επί χρόνια αρχισυντάκτης και νυν εκδότης της εφημερίδας Die Welt Ουλφ Πόσαρντ (Ulf Poschardt), δεν δίστασαν να καταγγείλουν ως «Καλβινιστές» και ως «διαπλεκόμενους με επιχορηγούμενες Μη Κυβερνητικές Οργανώσεις» εκείνους «που νομιμοποιούν την κυβερνητική παρέμβαση στην ατομική ελευθερία των πολιτών, χρησιμοποιώντας ανώτερους ηθικούς στόχους».

Μερικοί από αυτούς τους ιδεολόγους είχαν άλλοτε διακριθεί ως στελέχη της «πολύ ριζοσπαστικής Αριστεράς». Όπως π.χ. ο Τόμας Σμιντ (Thomas Schmid). Από εξέχων αναρχοαριστερίστας μεταλλάχθηκε σε ακρογωνιαίο λίθο του Ομίλου Axel Springer και ανέλαβε την καθοδήγηση της αντι-Σοσιαλδημοκρατικής και αντι-Πράσινης σταυροφορίας του Ομίλου· ο Σμιντ διετέλεσε για πολλά χρόνια αρχισυντάκτης, μετά εκδότης του υποομίλου της Welt. Άλλη κραυγαλέα περίπτωση είναι ο Stefan Aust σημερινός εκδότης και πρώην αρχισυντάκτης της Welt, δημοσιογράφος με πολιτικά αμφιλεγόμενο και μάλλον μυστηριώδες παρελθόν στον περίγυρο της RAF και εντύπων της «επαναστατικής Αριστεράς» της δεκαετίας του 1970.. Ο Aust σήμερα αμφισβητεί ότι η υπερθέρμανση του πλανήτη έχει ανθρωπογενείς αιτίες. Αμφισβητεί μέχρι και την επιστημονική θεμελίωση της κλιματικής επιστήμης εν γένει, ενώ ο ίδιος έχει μόνον πτυχίο Μέσης Εκπαίδευσης. Υποστηρίζει την ανορθολογική και μάλλον συνωμοσιολογική θέση της «αντίστροφης αιτιότητας», δηλαδή ισχυρίζεται ότι οι κλιματικές αλλαγές αυξάνουν την περιεκτικότητα του αέρα σε διοξείδιο του άνθρακα, όχι το αντίστροφο. Ο Aust απορρίπτει σαφώς τα μέτρα προστασίας του κλίματος.

Υπάρχουν και οι νεότεροι αριστεροφάγοι (κυρίως όμως Πρασινοφάγοι και πετρελαιομανείς) με βαρύ «επαναστατικό» παρελθόν. Οι γόνοι της «γενιάς του 1968». Όπως π.χ. ο ίδιος ο Ούλφ Πόσαρντ. Αναθρεμμένος με πολύ Μισέλ Φουκώ και Ζυλ Ντελέζ στα νιάτα του, χωρίς να έχει απογαλακτισθεί ούτε και τώρα, φιλοσοφικά και ιδεολογικά.
Από την ολομέτωπη επίθεση εναντίον του «Πράσινου πνεύματος της εποχής» δεν γλύτωσε ούτε η Ούρσουλα φον ντερ Λάιεν ως Πρόεδρος της Ευρωπαικής Επιτροπής και ως υποψήφια για δεύτερη θητεία. Αναμενόμενο, διότι η φον ντερ Λάιεν σε συνεργασία με τον Ολλανδό Σοσιαλιστή Επίτροπο Τίντεμανς, πολιτικό που συμπράττει εκλογικά με το ολλανδικό Πράσινο Κόμμα, ήταν η Πρόεδρος που προώθησε το πιο εμβληματικό εγχείρημα της ΕΕ της τελευταίας δεκαετίας: Την Πράσινη Νέα Συμφωνία.
Η Ούρσουλα φον ντερ Λάιεν «έχει πάρει λάθος δρόμο» και ελίσσεται για να κερδίσει χρόνο, λένε άσπονδοι κομματικοί συνοδοιπόροι της. Αντίθετα με την εχθρότητα προς την πολιτικό του CDU και πρώην Υπουργό Άμυνας, η προβολή της σταλινίστριας πολιτικού των δεκαετιών 1990-2000 Ζάρα Βάγκενκνεχτ στα Μέσα του Ομίλου Axel Springer τώρα βγάζει μάτι. Οι σκληροί φιλο-«Δυτικοί» συντάκτες του Ομίλου Axel Springer συνεννοούνται πολύ καλά με την Γερμανίδα πρώην συμπρόεδρο της κοινοβουλευτικής ομάδας του Κόμματος της Αριστεράς (Die Linke). H Βάγκενκνεχτ ορκίζεται πίστη μέχρι Δευτέρας Παρουσίας στα ορυκτά καύσιμα, εμπνέεται από τους οικονομολόγους - πατέρες του παλιού καλού γερμανικού ορντοφιλελευθερισμού και «κατανοεί» όσο κανείς συνάδελφος της τον Πούτιν (Putinversteher). Μαζί με την γνωστή και μη εξαιρετέα AfD, είναι η πιο δηλωμένη εχθρός των Πράσινων, της Πράσινης Νέας Συμφωνίας, φυσικά και της Ουκρανίας, η οποία δεν έχει φυσικό αέριο ή πετρέλαιο να πουλήσει στη Γερμανία, σε αντίθεση με τον εισβολέα.
Τί διάολο συνέβη σ΄ αυτούς τους σκληρούς φιλο«Δυτικούς» ιδεολόγους;

Γ. Ρ. 

«Die Bildzeitung ist ein gefährliches politisches Instrument – nicht nur ein stark vergrößerndes Fernrohr in den Abgrund, sondern ein bösartiges Wesen, das Deutschland nicht beschreibt, sondern macht. Mit einer Agenda».
«Η εφημερίδα Bild είναι ένα επικίνδυνο πολιτικό εργαλείο - και δεν είναι απλώς ένα ισχυρό τηλεσκόπιο που μας δείχνει μεγεθυμένες εικόνες από την άβυσσο, αλλά μια κακόβουλη οντότητα. Δεν περιγράφει αυτό που είναι η Γερμανία, αλλά την δημιουργεί. Με μια ατζέντα»

 

Αυτή ήταν η απάντηση της συγγραφέως, τραγουδοποιού και κιθαρίστριας Judith Roy
Holfelder-von der Tann (υπό το καλλιτεχνικό ψευδώνυμο Judith Holofernes ηγετική προσωπικότητα του ροκ συγκροτήματος Wir sind Helden - Είμαστε Ήρωες), όταν της ζητήθηκε από ένα διαφημιστικό γραφείο να συμμετέχει σε μια διαφημιστική εκστρατεία της εφημερίδας Bild. Η απάντηση της άρχιζε με την φράση «Ich glaub, es hackt», στα Γερμανικά σημαίνει κάτι σαν «δεν μπορώ να το πιστέψω» ή «είναι ανήκουστο». Βλ. την δημοσίευση στην ιστοσελίδα του συγκροτήματος, 24.2.2011, η οποία συγκέντρωσε τότε τόσο μεγάλη αναγνωσιμότητα, ώστε έπεσε ο server.

Από την διαδικτυακή έκδοση (14.9.2024) της Welt, της «σοβαρής» του Ομίλου Axel Springer, άκρως «φιλοδυτικής», πάντα  φιλο-CSU και τελευταία φιλο-BSW («Bündnis Sahra Wagenknecht», η προσωποπαγής «Ένωση της Ζάρα Βάγκενκνεχτ»): «Εν τω μεταξύ, στα μπορντέλα το 50 % είναι Ουκρανές» και «Η μισή Ευρώπη μποϋκοτάρει τον Όρμπαν, κι έτσι η ίδια μπλοκάρει τον εαυτό της». Πλύση εγκεφάλου στους αναγνώστες, αλλά υπάρχει λόγος!

Μεγαλύτερος μέτοχος της της μητρικής Axel Springer SE, με 36 % των μετοχών, είναι σήμερα η επενδυτική εταιρεία συμμετοχών (Hedge Fund) της Νέας Υόρκης Kohlberg Kravis Roberts & Co, εν συντομία KKR. Στο χαρτοφυλάκιο της KKR ανήκουν επενδύσεις αξίας άνω των 510 δισεκατομμυρίων δολαρίων παγκοσμίως, Σύμφωνα με την εφημερίδα Guardian η ΚΚR είναι μια από τις 3 επενδυτικές εταιρείες παγκοσμίως με το πιο «βρώμικο» επενδυτικό προφίλ. To 78 % του χαρτοφυλακίου της είναι τοποθετημένο σε εταιρείες που εξορύσσουν, διυλίζουν και μεταφέρουν ορυκτά καύσιμα, κυρίως πετρέλαιο και φυσικό αέριο.