Αυτοαναίρεση του Ισραήλ, Αραβικές πετρελαιο-απολυταρχίες και Ελληνικές προφάσεις εν αμαρτίαις (1)

I.

Συζητούμε διαρκώς για το τί είναι οι ΗΠΑ σήμερα, συζητούμε για το Ιράν των αγιατολλάδων, αλλά και για το άλλο Ιράν των αγωνιζόμενων δημοκρατών, ιδίως των γυναικών του· μακάρι να ακούγονταν επίσης δυό λόγια για τον μεγάλο κινηματογράφο και άλλες τέχνες αυτού του δεύτερου Ιράν (ιδού εικόνες από μια έκθεση γυναικών εικαστικών). Είναι καιρός να γίνει λόγος και για το Ισραήλ, ιδίως για το πολιτικό Ισραήλ των κυβερνώντων δυνάμεων περί τον Μπενιαμίν Νετανιάχου. Φωτίζοντας το θέμα και με ιστορικά δεδομένα.
Πολλοί, στην Ελλάδα και όχι μόνον, υπό ποικίλες πολιτικές και ιδεολογικές ετικέττες, καταγγέλουν τον «Σιωνισμό» και το «Σιωνιστικό κράτος», το «κράτος – τρομοκράτη» και ούτω καθεξής. Ωστόσο, πολλά, και ασφαλώς τα ιστορικά δεδομένα, γεννούν ισχυρά επιχειρήματα ότι η πραγματικότητα είναι άλλη: Οι ιστορικές ρίζες, η σημερινή κατεύθυνση και η δράση του κυβερνώντος πολιτικού συνασπισμού υπό το κόμμα Λικούντ και τον Νετανιάχου, δεν έχουν καλές σχέσεις με τις Σιωνιστικές απαρχές του Ισραήλ ως κράτους, ούτε με το προ του 1948 Σιωνιστικό κίνημα.
Αντίθετα, πρόκειται για πολιτικά ρεύματα ή και κόμματα, τα οποία είναι συνέχεια πολιτική και ιδεολογική, αλλά και σε επίπεδο προσώπων, των οργανώσεων και ένοπλων ομάδων οι οποίες είχαν αποσχισθεί από τον κορμό των Σιωνιστών στην ακόμη υπό Βρετανική εντολή Παλαιστίνη, πολύ πριν την απόφαση του ΟΗΕ για διχοτόμηση της Βρετανικής Παλαιστίνης και ίδρυση του Ισραήλ.

William Blake, από την εικονογράφηση της Κόλασης του Δάντη, Canto X

Εβραίοι εξτρεμιστές τρομοκράτες «αναθεωρητές του Σιωνισμού» πριν και κατά την ίδρυση του Ισραήλ
Λόγου χάρη, της εβραϊκής ένοπλης ανατρεπτικής οργάνωσης Λεχί. Κατά τραγική ειρωνεία της ιστορίας και της γλώσσας, η Λεχί, οργάνωση τρομοκρατική σύμφωνα με την πρώτη Ισραηλινή κυβέρνηση υπό τον Μπεν Γκουριόν, την εφημερίδα της την  ονόμαζε «Χαμαάς». Και στις δύο συγγενείς Σημιτικές γλώσσες, Εβραϊκή και Αραβική, Χαμαάς ~ Χαμάς σημαίνει κάτι σαν Δράση, Πράξη, Δύναμη, αλλά και Θάρρος ή και Ζήλος.

Εκτός από τις επιθέσεις σε αραβικούς οικισμούς και τις δολοφονίες αμάχων, η Λεχί έγινε διάσημη για την δολοφονία του αρχιδιπλωμάτη της Σουηδίας και μέλους της βασιλικής οικογένειας κόμητα Φόλκε Μπερναντότ, απεσταλμένου του ΟΗΕ στην Μέση Ανατολή (1948), και προηγουμένως του Λόρδου Γουώλτερ Μόυν (1944), αποικιακού υπουργού Μέσης Ανατολής του ΗΒ. Μετά την δολοφονία του ιδρυτή της Λεχί Αβραχάμ Στερν (το αντάρτικο ψευδώνυμο του ήταν «Γιαΐρ») από την Βρετανική αποικιακή αστυνομία, αρχηγός της ανέλαβε ο ακόμη πιο σκληρός Γιτζάκ Σαμίρ, τον οποίο πολύ αργότερα, το 1983, είδαμε να γίνεται αρχηγός του κόμματος Λικούντ και στη συνέχεια πρωθυπουργός του Ισραήλ.
Ο προκάτοχος του Σαμίρ στο κόμμα Λικούντ ήταν ο επίσης επικηρυγμένος ως τρομοκράτης Μεναχέμ Μπέγκιν. Ο Μπέγκιν, με καταγωγή από το Μπρεστ Λιτόφσκ της Λευκορωσίας, μετά το 1943 ήταν ο επικεφαλής της παραστρατιωτικής οργάνωσης Ιργκούν. H Ιργκούν είχε αποσχισθεί από την Σιωνιστική ακτιβιστική οργάνωση Χαγκανά το 1931 και ήταν ο ένοπλος βραχίονας της «αναθεωρητικού Σιωνιστικού» ρεύματος του Βλαδίμηρου Γιαμποτίνσκυ (Vladimir «Ze'ev» Jabotinsky). Οι δεσμοί του Νετανιάχου με αυτό το ρεύμα είναι παλιοί. Γραμματέας του Γιαμποτίνσκυ ήταν ο πατέρας του Μπενιαμίν Νετανιάχου. Οι τρομοκρατικές επιθέσεις της Ιργκούν εναντίον των Βρετανικών αποικιακών αρχών ήταν πολλές, ακόμη περισσότερες εναντίον αραβικών οικισμών (σφαγή του Ντεΐρ Γιασίν, «Μαύρη Κυριακή» κλπ), αλλά και εναντίον του νεοϊδρυμένου (1948) με βάση την Χαγκανά επίσημου Ισραηλινού στρατού, τον οποίο όλος ο λαός του Ισραήλ αποκαλεί με το ακρωνύμιο Τσαχάλ, αλλά τώρα οι κυβερνήτες του τον αποκαλούν Αμερικανοπρεπώς IDF.
Η Ιργκούν χαρακτηρίστηκε ως τρομοκρατική οργάνωση από τον ΟΗΕ, τις κυβερνήσεις της Βρετανίας και των ΗΠΑ καθώς επίσης από την Αγγλοαμερικανική Επιτροπή Έρευνας και από το Σιωνιστικό Κογκρέσο του 1946. Οι δύο πιο επιφανείς Εβραίοι του 20ού Αιώνα, η Χάννα Άρεντ και ο Άλμπερτ Αινστάιν, σε κοινή επιστολή, μαζί με άλλους γνωστούς Εβραίους, προς τους New York Times το 1948, συνέκριναν την Ιργκούν και το υπό την προστασία της κόμμα Χερούτ (προκάτοχο του σημερινού Λικούντ) με «ναζιστικά και φασιστικά κόμματα» και την περιέγραψαν ως «τρομοκρατική, ακροδεξιά, σοβινιστική οργάνωση».

Η ακόμη πιο ριζοσπαστική Λεχί ήταν διάσπαση της Ιργκούν. Κηρύχτηκε ως τρομοκρατική από την ισραηλινή κυβέρνηση μετά την δολοφονία του κόμητα Μπερναντότ. Aλλά το 1949 δόθηκε αμνηστία, με την ελπίδα ότι η νέα κατάσταση, με το ανεξάρτητο πια Ισραήλ, θα συντελέσει σε μια «αναμόρφωση» («rehabilitation») των στελεχών της Ιργκούν και της Λεχί, ώστε τελικά να επανενταχθούν στην υπό διαμόρφωση πολιτική ελίτ του νεοϊδρυθέντος κράτους.

Αφίσα της αποικιακής Βρετανικής Αστυνομικής Δύναμης Παλαιστίνης με επικυρηγμένους για τρομοκρατική δράση αντάρτες της Ιργκούν και της Λεχί. Πρώτος επάνω αριστερά ο Μεναχέμ Μπέγκιν

Το «σημείο καμπής στην ιστορία του εβραϊκού λαού». Εβραίοι «νεαροί συντηρητικοί» στην εξουσία

Φαινομενικά αυτό συνέβη πράγματι. Όπως συχνά στην ιστορία, υπήρξε όμως και μια δεύτερη, εντελώς διαφορετική πλευρά του νομίσματος. Ο Μεναχέμ Μπέγκιν, ο πρώην commandante της Ιργκούν, σε ρόλο προέδρου του κόμματος Λικούντ το 1977, έμελλε να εκλεγεί ως ο πρώτος πρωθυπουργός στην ιστορία του Ισραήλ που δεν προέρχονταν από το Εργατικό Κόμμα και από τον «ορθόδοξο» Σιωνισμό. Όμως εκείνη η αλλαγή του 1977 δεν ήταν μια απλή εκλογική νίκη του Λικούντ. Σηματοδότησε μια εκ θεμελίων αναδιάρθρωση της ισραηλινής κοινωνίας. Η Σιωνιστική Σοσιαλιστική ελίτ των Ασκεναζίμ (Εβραίοι προερχόμενοι από την Κεντρική και Ανατολική Ευρώπη και από την τότε Σοβιετική Ένωση), η οποία υπήρξε η ιστορική ιδρυτική ελίτ του Ισραηλινού κράτους, αντικαταστάθηκε από έναν πολιτικό συνασπισμό ο οποίος εκπροσωπούσε κοινότητες μέχρι τότε κοινωνικά περιθωριακές και οικονομικά μειονεκτούσες. Κυρίως Μιζραχίμ, δηλαδή «Ανατολίτες» Εβραίους οι οποίοι είχαν ζήσει ως θρησκευτικές μειονότητες εντός του Μουσουλμανικού κόσμου και προέρχονταν από τον ευρύτερο Μεσανατολικό χώρο, τον Καύκασο και την Δυτική και Κεντρική Ασία, καθώς επίσης μικρές κοινότητες θρησκευόμενων Εβραίων με άλλες ρίζες.

Αντίθετα από το Εργατικό Κόμμα, η νέα εξουσία προώθησε έντονα μια ατζέντα κοινωνικά «συντηρητική» και οικονομικά ακραία φιλελεύθερη. Ο ίδιος ο Μπέγκιν αποκάλεσε τη νίκη του «σημείο καμπής στην ιστορία του εβραϊκού λαού», ανακατεύοντας στην επινίκεια ομιλία του αποσπάσματα από την Τορά και αποσπάσματα από την ομιλία του Αβραάμ Λίνκολν μετά την νίκη των Βορείων επί των Νοτίων στην αποφασιστική μάχη του Gettysburg!
Έτσι, το Ισραήλ, τριάντα χρόνια περίπου μετά την ίδρυσή του, άλλαξε σελίδα.  Κινητήρας και καταλύτης ήταν το επανενταγμένο πολιτικό και ανταρτικό προσωπικό εκείνων των μικρών ανατρεπτικών οργανώσεων. Ήταν οι αποστάτες από το κύριο ρεύμα των Ευρωπαίων Εβραίων Ασκεναζίμ, αποκομμένοι ιδεολογικά και οργανωτικά από το σώμα του ορθόδοξου Σιωνισμού.

Εκείνος ο ανατρεπτικός πυρήνας είχε γεννηθεί στην Ευρώπη. Από την σκοπιά της ιστορίας των ιδεών και των πολιτικών ρευμάτων, ήταν κάτι που έμοιαζε κάπως με εβραϊκό σκέλος του ευρύτερου κινήματος εθνικιστών επαναστατών της Ευρώπης του Μεσοπολέμου. Πνευματικοί καθοδηγητές όλων εκείνων ήταν οι πρώτοι οργισμένοι και ανατρεπτικοί «νεαροί συντηρητικοί» («Jungkonservativen», βλ. Χάμπερμας), από τον Χάιντεγκερ, τον Όσβαλντ Σπένγκλερ, τον Καρλ Σμιτ της πρώτης περιόδου, τον Ερνστ Γύνγκερ πριν βρεθεί ως επιστρατευμένος έφεδρος στο Παρίσι, μέχρι τους Ιταλούς φουτουριστές.

Εκείνος ο πυρήνας των «αναμορφούμενων» τρομοκρατών και υπό επανένταξη αποστατών, κατάφερε να κινητοποιήσει την ξένη προς τους ορθόδοξους Σιωνιστές και μέχρι τότε αδρανή «μάζα» των Μιζραχίμ Ανατολιτών Ισραηλινών (όπως εννοούν την μάζα η Χάννα Άρεντ και ο Ελίας Κανέτι). Τελικά, αυτός ο νέος συνασπισμός,  τύπου κάθε άλλο παρά ασυνήθιστου στην ιστορία, αναμόρφωσε το κράτος και το ενέταξε στο παλιό, σκληρά εθνικιστικό σχέδιο των «αναθεωρητών του Σιωνισμού». Εύκολα βλέπει κανείς ότι κρίκοι της ιστορικο-πολιτικής αλυσίδας η οποία άρχισε από τις Ιργκούν/Λεχί και κατέληξε στο κόμμα Λικούντ, εκτός από πρόσωπα είναι επίσης ιδέες αλλά και τρόποι δράσης.

Ο ορθόδοξος Σιωνισμός παρήκμασε και περιθωριοποιήθηκε στο Ισραήλ παράλληλα με την παρακμή και περιθωριοποίηση του Εργατικού Κόμματος. Το κραταιό κόμμα του Νταβίντ Μπεν-Γκουριόν (πρωθυπουργία 1948-1953 και 1955-1963 συνεχώς), του Λεβί Εσκόλ (1963-1969), της Γκόλντα Μέιρ (1969-1974), ήταν, εκτός των άλλων, το κυβερνών κόμμα όλων των μεγάλων στρατιωτικών νικών, όταν επετέθηκαν εναντίον του Ισραήλ συνασπισμένοι στρατοί όλων σχεδόν των Αραβικών κρατών, από την Αίγυπτο και την Συρία μέχρι την Σαουδαραβία και το ...Μαρόκο. Όμως το 1977 το Εργατικό Κόμμα του Ισραήλ ήταν ήδη σε πορεία για να γίνει σκιά του εαυτού του. Τελευταίες απεγνωσμένες αναλαμπές, ήδη μάλλον μοναχικές και μέσα στο ίδιο το κόμμα τους, ο Σίμον Πέρες (1984-1986 και 1995-1996), και κυρίως ο δολοφονημένος Γιτζάκ Ραμπίν (1974-1977 και 1992-1995, οπότε δολοφονήθηκε από γνήσιους ιδεολογικούς κληρονόμους της Λεχί και της Ιργκούν).

Η προσπάθεια του Ραμπίν, την οποία πλήρωσε με την ζωή του, με τον Πέρες ως Υπουργό Εξωτερικών του, ήταν η τελευταία απόπειρα για να πάρει πάνω στον γεωγραφικό, γεωπολιτικό και γεωοικονομικό χάρτη μια μορφή σταθεροποιήσιμη, ορθολογικά διαχειρίσιμη, βιώσιμη και σύμφωνη με τις αποφάσεις του ΟΗΕ, όχι μόνον το Ισραήλ και η Παλαιστίνη, αλλά θα έλεγε κανείς το σύνολο της Εγγύς Ανατολής, ίσως και όλης της Μέσης Ανατολής μαζί με το Ιράν.

Ο Εχούντ Μπάρακ με την βραχύβια θητεία ως πρωθυπουργός (1999-2001) των Εργατικών που επανέκαμψαν για λίγο, είναι, ως Σοσιαλδημοκράτης, το πολύ ένα είδος Ισραηλινού Σρέντερ, Μπλερ ή Ολάντ. Εξίσου σοσιαλιστής και εξίσου δημοκράτης. Και για να είμαστε δίκαιοι, ακόμη πιο ελάσσονος  σοβαρότητας πολιτικός της Σοσιαλιστικής οικογένειας: Στην προσωπική και παραπολιτική ζωή του, είναι ο «Μπάρακ του κύκλου Τζέφρι Επστάιν», με ιδιαίτερη εμπλοκή με τον γνωστό Peter Thiel και με ανθρώπους κοντά στον Πούτιν.

Οι Μπίντερμεν και οι Εμπρηστές

Το τελευταίο και θανάσιμο χτύπημα σ΄εκείνο το παλιό, βυθισμένο πια Ισραήλ των ορθόδοξων Σιωνιστών και του Εργατικού Κόμματος, των κιμπούτζ, των μεγάλων στρατιωτικών νικών εναντίον του συνασπισμένου συνόλου των Αραβικών χωρών, το κατάφερε η Χαμάς με την τρομοκρατική επίθεση στο εσωτερικό του Ισραήλ και την φοβερή σφαγή στις 7 Οκτωβρίου 2023. Δεν ήταν τυχαίοι οι στόχοι της. Ήταν τα εναπομείναντα κιμπούτζ, μελαγχολικό απομεινάρι της παλιάς δόξας τους, ήταν ένα φεστιβάλ μουσικής και παντού οι άμαχοι. Η σφαγή και όσα ακολούθησαν, στη Γάζα και αλλού, επιβεβαιώνει για πολλοστή φορά έναν ιστορικό κανόνα:  «Δυνάμεις του κακού» θανάσιμα αντίπαλες μεταξύ τους και στρατηγικές παραλογισμού, οι οποίες επιδιώκουν αντιδιαμετρικούς στόχους, εφικτούς ή ανέφικτους, «συνεννοούνται» πολύ καλά για να μετατρέψουν μαζί σε καταστροφική πράξη τις κακόβουλες και παράλογες ιδέες, επιθυμίες και οράματα τους.

Υπάρχουν όμως και οι ακόμη πιο κακόβουλοι και παράλογοι. Οι υποκινητές και εμπρηστές.

Από τον Απρίλιο του 2025, ο Πρόεδρος των ΗΠΑ Ντόναλντ Τραμπ όρισε ως πρεσβευτή της χώρας του στο Ισραήλ  τον Μάικ Χάκαμπι (Mike Huckabee), «υπερσυντηρητικό» Βαπτιστή πάστορα, μπασίστα του ροκ συγκροτήματος Capitol Offense, πρώην κυβερνήτη του Arkansas και το 2008 υποψήφιο στις προκριματικές εκλογές των Ρεπουμπλικανών γαι την Προεδρία των ΗΠΑ. Τον Φεβρουάριο του 2026, ο πρεσβευτής Χάκαμπι δήλωσε στον περιβόητο MAGA-σχολιαστή Tucker Carlson πως συμφωνεί ότι το Ισραήλ έχει «βιβλικό δικαίωμα» σε εδάφη που αντιστοιχούν σε μια εκδοχή του «Μεγάλου Ισραήλ», δηλαδή «ουσιαστικά σε ολόκληρη τη Μέση Ανατολή». Μή γνωρίζοντας μάλλον την διαφορά της Εγγύς από την Μέση Ανατολή, το τερμάτισε: Κατ΄αυτόν «θα ήταν ΟΚ αν τα έπαιρναν όλα», αν και πρόσθεσε ότι το ίδιο το Ισραήλ «δεν ζητεί να τα καταλάβει», θέλει μόνον «να κρατήσει όσα εδάφη τώρα κατέχει».

Ήδη το 2008 ο Huckabee δήλωνε ότι «στην πραγματικότητα δεν υπάρχουν Παλαιστίνιοι». Το 2017 είπε ότι «δεν υπάρχει Δυτική Όχθη, είναι η Ιουδαία και η Σαμάρεια. Δεν υπάρχουν οικισμοί εποίκων, είναι κοινότητες, γειτονιές, πόλεις. Δεν υπάρχει κατοχή εδαφών». Την 1η Ιουνίου 2025, ο Huckabee δήλωσε ότι αν η Γαλλία θέλει να υπάρχει Παλαιστινιακό κράτος, τότε πρέπει να «τους παραχωρήσει» την Γαλλική Ριβιέρα. Και στις 25 Ιουλίου, με αφορμή την αναγνώριση Παλαιστινιακού κράτους από την Γαλλία, έγραψε το εξής: «Αν ο Μακρόν μπορεί να  “κηρύξει” την ύπαρξη ενός κράτους, τότε ίσως και το Ηνωμένο Βασίλειο να μπορεί να “κηρύξει” Βρετανική αποικία ολόκληρη την Γαλλία»!

Ο Ελβετός συγγραφέας Μαξ Φρις έγραψε το 1948 το θεατρικό έργο «Ο Μπίντερμαν και οι Εμπρηστές» (Biedermann und die Brandstifter, με υπότιτλο «ένα διδακτικό έργο χωρίς ηθικό δίδαγμα»‎‎). Η υπόθεση αυτής της μαύρης κωμωδίας, η οποία ερμηνεύτηκε κυρίως ως αλληγορία για την κατάληψη της εξουσίας από τους Ναζί το 1933 στη Γερμανία, έχει ως εξής: Ο κ. Μπίντερμαν φιλοξενεί δύο εμπρηστές στο σπίτι του, παρόλο που αυτοί δηλώνουν από την αρχή ότι σκοπεύουν να του βάλουν φωτιά. Ο κ. Μπίντερμαν παραβλέπει όλα τα στοιχεία που οδηγούν στην καταστροφή, αρχικά επειδή όλο αυτό το θεωρεί ως απλό αστείο και στη συνέχεια από φόβο. Τελικά γίνεται και ο ίδιος συνεργός στον εμπρησμό του σπιτιού του.

Στη Γερμανική γλώσσα, η λέξη που ταυτίζεται με το επώνυμο του κ. Biedermann χρησιμοποιείται σήμερα υποτιμητικά για να περιγράψει τον συμβατικό, στενοκέφαλο μικροαστό με την κουτοπόνηρη και υποκριτική κομφορμιστική νοοτροπία, η οποία συχνά αποδεικνύεται στο τέλος αφελής, εκτός πραγματικότητας και αυτοκαταστροφική.

Στο ερώτημα ποιοί είναι οι Biedermänner, ποιοι οι Εμπρηστές και ποιό σπίτι θα καεί σε τούτη εδώ την τραγικωμωδία, με εμπλεκόμενους το αναθεωρημένο Ισραήλ υπό τον Νετανιάχου αφενός και τις ΗΠΑ των MAGA Ρεπουμπλικανών, πετρελαιάδων και bro-ολιγαρχών της Silicon Valley αφετέρου, καθένας μπορεί να δώσει την δική του προσωρινή απάντηση. Για την οριστική, καλύτερα να κάνουμε υπομονή.

Αν από την ιστορία αυτή βγαίνουν και ηθικά διδάγματα, ιδού δύο: Πρώτον, κάποιοι από τους κοινώς αποκαλούμενους «συντηρητικούς», όχι μόνον δεν έχουν ως στόχο να συντηρήσουν, αλλά στην πραγματικότητα είναι ανατροπείς και καταστροφείς. Επιπλέον, μερικοί «συντηρητικοί» εμφανίζονται και ως θρησκευόμενοι, πιστοί Χριστιανοί υποτίθεται, μέχρι και με κληρικό λειτούργημα. Ωστόσο χτυπούν επίμονα και με κατεδαφιστική μανία τους δύο πυλώνες της Χριστιανικής ηθικής, την Επί του Όρους Ομιλία και την Επιστολή Α΄προς Κορινθίους του Παύλου. Ακριβώς όπως κάποιοι κοινώς αποκαλούμενοι «προοδευτικοί» επιζητούν ως πρόοδο μορφές οπισθοδρόμησης σε παλιές βαρβαρότητες. Το πρώτο δίδαγμα λέει, λοιπόν: Όσοι δεν αυταπατώνται και δεν θέλουν να εξαπατούν άλλους, αντί να στηρίζονται μόνον στο ερμηνευτικό μονοπώλιο εννοιών και πολιτικών κατηγοριοποιήσεων προερχόμενων από τον 18ο ή 19ο Αιώνα, καλό είναι να σκεφτούν ότι κάθε συγκεκριμένη πολιτική δύναμη και κάθε πολιτικός, στην πραγματικότητα δεν είναι τίποτε άλλο, παρά μόνον το πώς σκέφτεται και δρα στην πράξη για τα πιο κρίσιμα ζητήματα του 21ου.

Και δεύτερον, δυνάμεις από την άλλη πλευρά του Ατλαντικού, πολιτικές και άλλες, ασκούν αυτή την μεγάλη επιδραστική δύναμη στον υπόλοιπο κόσμο, είτε ως παμπόνηροι εμπρηστές, είτε ως κουτοπόνηροι Μπίντερμεν μεταδότες βλακείας, επειδή (1) έχουν τα υλικά μέσα (εν προκειμένω παρέχουν στο Ισραήλ, στις Αραβικές χώρες, καθώς και στην Ευρώπη, οπλικά συστήματα, προστασία και τις προνομίες του αποθετικού-πετρελαιϊκού νομίσματος δολλάριο), και (2) επειδή όλος ο κόσμος αφέθηκε να εξαμερικανισθεί πολιτισμικά. Αυτός ο εξαμερικανισμός κρατά εδώ και πολλές δεκαετίες και γίνεται με πολλούς τρόπους· ο τελευταίος Δούρειος Ίππος είναι η μετατροπή ειδικών μορφών της τεχνολογίας σε «σχολείο» κοινωνικοποίησης και «εκπολιτισμού» πλανητικών διαστάσεων, δηλαδή σε περιεκτική ιδεολογία και «πνεύμα της εποχής μας» (Zeitgeist).  Έτσι μαζί με την στρατηγική αυτονόμηση, η Ευρώπη έχει ανάγκη, σε κάποιο βαθμό, και πολιτισμικής αυτονόμησης. Το «Ευχαριστούμε Αμερική, όμως φτάνει πιά!», πρέπει να έχει δύο όψεις.

Σκηνή από το έργο Ο Μπίντερμαν και οι εμπρηστές

Ελλάδα και Ισραήλ: Από το «μεγάλο ΟΧΙ» στο Ισραήλ του Μπεν Γκουριόν (ΟΗΕ) στην «στρατηγική εταιρική σχέση» με το Ισραήλ του Νετανιάχου.

Πως εμπλέκεται η πολιτική περιπέτεια του Ισραήλ με της μεταπολεμικής Ελλάδας;

Υπάρχουν πράγματα που δεν συζητούνται. Αυτό βολεύει σήμερα πολύ όλους όσοι κόβουν και ράβουν στα μέτρα τους την ατζέντα της ημεδαπής δημόσιας συζήτησης. Χάρις στην αποσιώπηση, ούτε οι παλιοί ξαναθυμούνται, ούτε οι νέοι μαθαίνουν. Όμως τίποτε δεν διαγράφεται άν είναι ιστορικό γεγονός. Στο σπίτι του κρεμασμένου, όσο κι άν κρύβουν το σχοινί, το σχοινί στοιχειώνει τους απογόνους. Το 1947, η Ελλάδα ήταν η μοναδική από τις τότε χώρες-μέλη του ΟΗΕ της ευρωπαϊκής ηπείρου (δηλαδή από τις νικήτριες χώρες του Β' ΠΠ), η οποία καταψήφισε την απόφαση της Γενικής Συνέλευσης του ΟΗΕ («Ψήφισμα 181 II») για διαχωρισμό της Παλαιστίνης. Δηλαδή αντιτάχθηκε στην αρχή της «λύσης δύο κρατών», Ισραηλινού και Παλαιστινιακού. 

Το 1949, μετά την ίδρυση του κράτους του Ισραήλ, η Ελλάδα απείχε από την ψηφοφορία για την αναγνώριση αυτού του κράτους ως μέλους του ΟΗΕ («Ψήφισμα 273»). Το ίδιο έπραξαν η Βρετανία, η Σουηδία και η Τουρκία. H πρώτη είχε και αυτή, όπως και η Ελλάδα, λόγους ιδιοτελείς (με την απόφαση του 1947 είχε χάσει την εντολή για κατοχή της Παλαιστίνης). Η Σουηδία θρηνούσε ακόμη την δολοφονία του αρχιδιπλωμάτη της, μέλους της βασιλικής οικογένειας κόμητα Φόλκε Μπερναντότ από την προαναφερθείσα τρομοκρατική οργάνωση Λεχί.

Νοέμβριος 1947: H Ελλάδα μοναδική ευρωπαϊκή χώρα, τότε μέλος του ΟΗΕ, που καταψήφισε την απόφαση της Γενικής Συνέλευσης του ΟΗΕ για λύση 2 κρατών.

Από τότε έγιναν πολλά και άλλαξαν πολλά πολλές φορές. Αλλά η ελληνική ψήφος του Νοεμβρίου 1947 στον ΟΗΕ, η αιτιολόγηση της και η παράξενη εικόνα εκείνης της Ελλάδας στον χάρτη του κόσμου, έμεινε θέμα ταμπού στην ημεδαπή δημόσια συζήτηση, μάλλον και στην επιστημονική έρευνα της διπλωματικής ιστορίας μας. Ωστόσο, είναι τυχαία σύμπτωση ότι αυτό το «προπατορικό αμάρτημα» το διέπραξε η εξωτερική πολιτική της μοναδικής ευρωπαϊκής χώρας της οποίας οι ασυμβίβαστες πολιτικές παρατάξεις κατάφερναν ακριβώς τότε να συνεχίζουν τον Β΄ Παγκόσμιο πόλεμο με τον δικό τους Εμφύλιο;

Κάτι ακόμη χειρότερο: Στη συνέχεια, η Ελλάδα ποτέ δεν αναγνώρισε επίσημα εκείνο το Ισραήλ του «γνήσιου Σιωνισμού», το Ισραήλ υπό την σχεδόν διαρκή κυριαρχία του Εργατικού Κόμματος, του Μπεν-Γκουριόν, του Εσκόλ, της Γκόλντα Μέιρ, και της πρώτης περιόδου του Ραμπίν.

Μαζί με τους άλλους πιο βαρύνοντες λόγους (it' s the «economy» stupids, δηλαδή η πιο βαριά από τις Ελληνικές «βαριές βιομηχανίες»), μήπως ήταν άραγε και η ιδεολογική απέχθεια που αισθανόταν η ΕΡΕ και μετά η ΝΔ, πόσο μάλλον η χούντα, για ο,τιδήποτε έφερε την πινακίδα «Εργατικό», «Σοσιαλιστικό» και τα λοιπά; Και επίσης, ο επίμονος αντισημιτισμός σε μεγάλο μέρος της λαϊκής βάσης της ΝΔ; Ασφαλώς ήταν και τα δύο. Ο πρώτος Έλληνας Υπουργός που επισκέφθηκε το Ισραήλ ήταν ο Κάρολος Παπούλιας (1987). Σαράντα χρόνια μετά. Αυτό είναι προς τιμήν του ΠΑΣΟΚ, και μάλιστα σε πείσμα της προ-κυβερνητικής ρητορικής του κόμματος αυτού υπέρ των Αράβων απολυταρχών. Δείχνει και κάτι άλλο: Το ΠΑΣΟΚ ποτέ δεν είχε την ιδεολογική σκληρότητα και ακαμψία της ΝΔ, και αυτή η διαφορά συνεχίζει να φαίνεται και τώρα. Ωστόσο, δεν τόλμησε την πλήρη και de jure αναγνώριση ούτε το κυβερνών μετά το 1981 ΠΑΣΟΚ του Ανδρέα Παπανδρέου, αδελφό, υποτίθεται, κόμμα των κυβερνώντων στο Ισραήλ Εργατικών, άν υποθέσουμε ότι έχει καθοριστική ισχύ το μονοδιάστατο σύστημα πολιτικών συνταταγμένων «Δεξιά-Κέντρο-Αριστερά»! Αλλά δεν έχει.

Η Ελλάδα αναγνώρισε επίσημα το Ισραήλ μόνον το 1990, επί κυβερνήσεως ΝΔ του Κων. Μητσοτάκη. Όμως αναγνώρισε ένα Ισραήλ κυβερνώντος του Γιτζάκ Σαμίρ. Ήταν πια άξιο επίσημης αναγνώρισης. Ήταν ένα Ισραήλ αρκετά πέρα από το «σημείο καμπής στην ιστορία του εβραϊκού λαού»· όχι πια γεμάτο κιμπούτζ, με σβησμένους πια τους ορθόδοξους Σιωνισμούς με σοσιαλιστικές ανταύγειες, σκληρά εθνικιστικό και από οικονομική άποψη σκληρά φιλελεύθερο. Διότι, μετά το «σημείο καμπής» του Μπέγκιν, ανέλαβε ο παλιός ανταγωνιστής του σε εξτρεμισμό Σαμίρ, πριν αναλάβει, για λίγο, την δεύτερη θητεία του, την μοιραία για τον ίδιο και επιθανάτια για τον ορθόδοξο Σιωνισμό, ο Γιτζάκ Ραμπίν.

Έτσι, αρκετοί στην Ελλάδα, και ιδίως στη ΝΔ, πάντα στενά συνδεδεμένη με το Ρεπουμπλικανικό Κόμμα των ΗΠΑ, ίσως και να φαντασιώνταν ότι εξόρκισαν τα κακά που φέρουν ονόματα όπως Εργατικό Κόμμα, Σοσιαλισμός, αλλά και Σιωνισμός, «ορθόδοξα» Σιωνιστικό Ισραήλ. Μόνον που αυτά τα «κακά» ήδη τα εξόρκιζαν στην πραγματικότητα, με λόγια και με σφαίρες, οι επίγονοι της Λεχί και της Ιργκούν. 

Ποτέ δεν είναι αργά. Οι καραβοκυραίοι και οι ύπαρχοι υπηρεσίας στη γέφυρα του καραβιού «Ελλάδα», έστρεψαν την διεθνοπολιτική πορεία του σκάφους στα ταραχώδη νερά της Εγγύς και Μέσης Ανατολής όταν ήλθε η πιο ευνοϊκή για τους ίδιους ώρα.

Αφού επί τέσσερις δεκαετίες και κάτι απέρριψαν μέσω των «de facto άτυπων σχέσεων» και των «γραφείων συνδέσμου» το Ισραήλ του Μπεν-Γκουριόν, της Μέιρ και του Ραμπίν, και αφού το 1990 έστειλαν τα πρώτα σαφή σήματα φιλίας στο Ισραήλ των Μπέγκιν και Σαμίρ, με χρόνια με καιρούς έγιναν επιτέλους «στρατηγικοί εταίροι» με το Ισραήλ του Νετανιάχου. Αρχίζοντας μετρημένα από την περίοδο 2015-2019 επί ΣΥΡΙΖΑ-ΑΝΕΛ του Αλέξη Τσίπρα και πρόσω ολοταχώς επί ΝΔ του Κυριάκου Μητσοτάκη, συναινούντων επίσης του ΠΑΣΟΚ και άλλων πολλών, το νέο Ισραήλ του Μπενιαμίν Νετανιάχου, του πιο δημιουργικού μαθητή των Μπέγκιν και Σαμίρ, έπεισε επιτέλους τον δύσκολο Ελληνικό δυνάμει εταίρο.

Αλλά αυτό το έργο της πειθούς δεν το κατάφερε μόνο του το ίδιο το Ισραήλ. Ούτε ήταν αρκετό και το επικουρικό «σπρώξιμο» από την Τουρκία, ως δρώντος παράγοντα που παρακινεί σε αντίδραση. Βοήθησαν εξαιρετικά και άλλοι, όπως θα δούμε στο δεύτερο μέρος που θα ακολουθήσει. Οι πιο παλιοί στρατηγικοί, και κυρίως επιχειρηματικοί, εταίροι όσων ασκούν την πιο πολλή επιρροή στις αποφάσεις που λαμβάνονται στη γέφυρα του καραβιού «Ελλάδα».

Στη χώρα τούτη, πολλοί παραμυθιάζονται πολύ με υπερβολικές δόσεις «post-truth» για θέματα της ιστορίας, της παλιάς και της πολύ νέας. Πολλή από αυτή την αυτοεξαπάτηση αφορά την πραγματική ιστορία των σχέσεων μας με την Μέσα Ανατολή, με το Ισραηλ και με τις Αραβικές (τις πετρελαιοπαραγωγές κυρίως) χώρες.
Κάπως έτσι, μαζί με την «στρατηγική εταιρική σχέση» Ελλάδας Κύπρου και Ισραήλ, φτάσαμε να υπερασπίζονται Ελληνικές συστοιχίες Patriot τα διυλιστήρια της Aramco στην Σαουδική Αραβία. Και να καυχιέται ο Υπουργός μας της Άμυνας, ότι προστατεύουν τα υπάρχοντα της Ουαχαμπιτικής Βασιλικής Οικογένειας της Σαουδικής Αραβίας, μιας χώρας με απόλυτη μοναρχία, χωρίς ούτε καν προσχηματικό νομοθετικό σώμα, χώρας - εμπρηστή μάλλον* και όχι Μπίντερμαν. Λέγοντας ότι αυτό γίνεται για χάρη του δικού μας «επιπέδου ζωής». Σε πιο απλά, όχι τόσο πομπώδη ελληνικά: Για την ενέργεια μας ρε γαμώτο.

Άς φαντασθούμε πώς θα αντιδρούσε ένας παρατηρητής από ψηλά της Εγγύς και της Μέσης Ανατολής, ρίχνοντας μια οξεία ματιά και στην σημερινή Ελλάδα, κυρίως όμως στο κουκλοθέατρο στις ΗΠΑ με τη φιγούρα στην εξουσία και τους κινούντες παίκτες πετρελαιάδες και bro-ολιγάρχες της Silicon Valley, αλλά και στον χασάπη του Κρεμλίνου, τον πετρελαιοκίνητο επίδοξο νέο Ταμερλάνο. Ένας τέτοιος παρατηρητής, με βλέμμα που μπορεί να δει και πέρα από την μύτη του, με αίσθηση της τραγικής ειρωνείας των καιρών μας, παρόλα αυτά με χιούμορ, και το κυριότερο, εξοπλισμένος με εργαλεία την λογική, τα μαθηματικά και τις φυσικές επιστήμες, ίσως θα θυμόταν τους στίχους του Ουίλιαμ Μπλέικ στο ποίημα Ιερουσαλήμ:

 

And did the Countenance Divine,
Shine forth upon our clouded hills?
And was Jerusalem builded here,
Among these dark Satanic Mills?

 

Αυτός ο λογικός παρατηρητής θα σκέφτονταν ότι σε τέτοια εποχή διεθνοπολιτικής, γεωοικονομικής και γεωπολιτικής παράνοιας, εν μέσω κλιματικής κρίσης, την οποία καλωσορίζουν οι παρανοϊκοί και κάνουν πως δεν την βλέπουν οι εν πλήρει συγχύσει, αξίζει η επίδειξη λογικής και φρόνησης: Όταν λέμε ενέργεια για το όχι μακρινό αύριο, εννοούμε κυρίως ήλιο και άνεμο. Και ίσως θα συμπέραινε, ότι αυτοί οι Σατανικοί Μύλοι δεν αξίζουν ούτε μια ντουφεκιά από Ελληνικό κυνηγετικό δίκανο. 

Γιώργος Β. Ριτζούλης

 

* Saudi Leader Is Said to Push Trump to Continue Iran War in Recent Calls, New York Times, 24.3.2026

Crown Prince Mohammed bin Salman sees a “historic opportunity” to remake the region, according to people briefed by U.S. officials on the conversations 

 

 

Θα ακολουθήσει το Δεύτερο Μέρος

William Blake, από την εικονογράφηση της Jerusalem: Plate 26, the Emanation of the Giant Albion

William Blake, από τον Thomas Phillips, 1807