Israel's Self-Abolition, Arab Oil-Absolutisms and Greek Pretexts in Sin

I.
We are constantly discussing what the USA is today, we are discussing the Iran of the Ayatollahs, but also the other Iran of the struggling democrats, especially its women; I wish we could also hear a few words about the great cinema and other arts of this second Iran (here are images from an exhibition of women Iranian artists). It is time to talk about Israel, especially
about the political Israel of the ruling forces around Benjamin Netanyahu. Shedding light on the issue with historical data.
Many, in Greece and not only, under various political and ideological labels, denounce "Zionism" and the "Zionist state", the "terrorist state" and so on. However, many, and certainly historical data, give rise to strong arguments that the reality is different: The historical roots, the current direction and the action of the ruling political coalition under the Likud party and Netanyahu, do not have good relations with the Zionist origins of Israel as a state, nor with the pre-1948 Zionist movement.
On the contrary, these are political movements or even parties, which are politically and ideological continuity, but also at the level of individuals, a continuation of organizations and armed groups that had seceded from the core of the Zionists in Europe and subsequently in Palestine, when this region was still under British mandate, long before the UN decision to partition British Palestine and establish Israel.
 
Jewish extremist terrorists "revisionists of Zionism" before and during the founding of Israel
For example, the Jewish armed subversive organization Lehi. In a tragic irony of history and language, Lehi, a terrorist organization according to the first Israeli government under Ben Gurion, called its newspaper "Hamaas". In both related Semitic languages, Hebrew and Arabic, Hamaas ~ Hamas means something like Action, Deed, Power, but also Courage or Zeal.
In addition to attacks on Arab settlements and the killing of civilians, Lehi became famous for the assassination of the Swedish diplomat and royal Count Folke Bernadotte, UN envoy to the Middle East (1948), and also earlier
for the assassination of Lord Walter Moyne (1944), British colonial minister for the Middle East. After the assassination of Lehi founder Abraham Stern (his guerrilla nickname was "Yair") by the British colonial police, its leadership was taken over by the even more ruthless Yitzhak Shamir, who much later, in 1983, became leader of the Likud party and then Prime Minister of Israel.
Shamir's predecessor in the Likud party was the also wanted terrorist Menachem Begin. Begin, originally from Brest-Litovsk, Belarus, was the head of the Irgun paramilitary organization after 1943. The Irgun had split from the Zionist activist organization Haganah in 1931 and was the armed wing of the "Revisionist Zionist" movement of Vladimir "Ze'ev" Jabotinsky. Netanyahu's ties to this movement are old.
Benjamin Netanyahu's father was the secretary of Jabotinsky. The Irgun's terrorist attacks against the British colonial authorities were numerous, even more so against Arab settlements (Deir Yassin massacre, "Black Sunday", etc.), but also against the newly founded (1948) official Israeli army based on the Haganah, which the entire Israeli people call always by the acronym Tzahal, but now its leaders call it the American-style IDF.
The Irgun was marked as a terrorist organization by the UN, the British and US governments, as well as by the Anglo-American Commission of Inquiry and the 1946 Zionist Congress. The two most prominent Jews of the 20th century, Hannah Arendt and Albert Einstein, along with other prominent Jews, in a joint letter to the New York Times in 1948, compared the Irgun and its affiliated Herut party (predecessor to today's Likud) to "Nazi and fascist parties" and described it as a "terrorist, far-right, chauvinist organization". The even more radical Lehi was a splinter group of the Irgun. It was declared a terrorist organization by the Israeli government after the assassination of Count Bernadotte. But in 1949 an amnesty was granted, in the hope that the new situation, with Israel now independent, would contribute to a "rehabilitation" of the Irgun and Lehi cadres, so that they could eventually rejoin the emerging political elite of the newly founded state.
Poster of the colonial British Palestine Police Force with Irgun and Lehi guerrillas convicted of terrorist activity. First on the top left is Menachem Begin
The "turning point in the history of the Jewish people". Jewish "young conservatives" in power 
And this indeed happened. But only superficially. As is often the case in history, the second side of the coin is completely different. Menachem Begin, the former Irgun commandante, as chairman of the Likud party in 1977, was to be elected as the first prime minister in the history of Israel who did not come from the Labor Party and from “orthodox” Zionism. But that change in 1977 was not a simple electoral victory for Likud. It signaled a fundamental restructuring of Israeli society. The Zionist Socialist elite of Ashkenazim (Jews from Central and Eastern Europe and Soviet Union), which was the historical founding elite of the Israeli state, was replaced by a political coalition that represented communities that were until then socially marginalized and economically disadvantaged. They were mainly Mizrahim, that is, "Oriental" Jews who had lived as religious minorities within the Muslim world and came from the wider Middle East, the Caucasus and West and Central Asia, as well as small communities of religious Jews with other roots. Unlike the Labor Party, the new government strongly promoted an agenda that was socially "conservative" and economically extremely liberal. Begin himself called his victory “a turning point in the history of the Jewish people,” mixing in his victory speech excerpts from the Torah and excerpts from Abraham Lincoln’s speech after the Northern victory over the Southerners in the decisive Battle of Gettysburg!
Thus, Israel, some thirty years after its founding, turned a new page. The driving force and catalyst were the reintegrated political and guerrilla personnel of those small subversive organizations. They were the defectors from the mainstream of European Ashkenazi Jews, ideologically and organizationally cut off from the body of Orthodox Zionism.
That subversive nucleus had been born in Europe. From the perspective of the history of ideas and political currents, it was something that looked somewhat like a Jewish branch of the broader nationalist revolutionary movement of interwar Europe. The spiritual mentors of all of them were the first angry and subversive “young conservatives” (“Jungkonservativen”, see Habermas), like Heidegger, Oswald Spengler, Carl Schmitt of the first period, Ernst Jünger (before he found himself as a conscripted reservist in Paris), up to the Italian futurists.
That core of terrorists
“under reformation” and rehabilitated apostates, managed to mobilize the “mass” of Mizrahi Oriental Israelis, alien to the Orthodox Zionists and hitherto inactive (as Hannah Arendt and Elias Canetti understand the mass). Ultimately, this new coalition, of a type that is anything but unusual in history, reformed the state and incorporated it into the old, harshly nationalist project of the “revisionists of Zionism”. It is easy to see that in this historical-political chain that began with the Irgun/Lehi and ended with the Likud party, are linked not only persons, but also ideas and ways of action.
Orthodox Zionism declined and was marginalized in Israel in parallel with the decline and marginalization of the Labor Party. The powerful party of David Ben-Gurion (prime minister 1948-1953 and 1955-1963 continuously), Levi Eshkol (1963-1969), and Golda Meir (1969-1974), was, among others, the ruling party of all the great military victories, when coalition armies of almost all Arab states, from Egypt and Syria to Saudi Arabia and also Morocco, attacked Israel. But by 1977 the Israeli Labor Party was already on its way to becoming a shadow of itself. Last desperate glimmers, already rather lonely even within their own party, were Shimon Peres (1984-1986 and 1995-1996), and above all the murdered Yitzhak Rabin (1974-1977 and 1992-1995, when he was assassinated by genuine ideological heirs of Lehi and the Irgun).
Rabin's effort, which he paid with his life, with Peres as his Foreign Minister, was the last attempt to put on the geographical, geopolitical and geoeconomic map a form that was stable, rationally manageable, viable and in accordance with UN resolutions, not only Israel and Palestine, but one could say the entire Near East, perhaps even the entire Middle East together with Iran. Ehud Barak, with his short-lived term as prime minister (1999-2001) of the Labor Party, which briefly recovered, is, as a Social Democrat, at most a kind of Israeli Schröder, Blair or Hollande. Equally socialist and equally democrat. And to be fair, an even less serious politician of the Socialist family: In his personal and parapolitical life, he is the "Barack of the Jeffrey Epstein circle", with particular involvement with the well-known Peter Thiel and with people close to Putin.
 
The Bidermen and the Arsonists
Hamas
, with the terrorist attack inside Israel and the terrible massacre on October 7, 2023, managed to deliver the last and most crushing blow to that old, now sunken Israel of the orthodox Zionists and the Labor Party, the Israel of the kibbutzim, of the great military victories against the combined forces of the united Arab countries. Its targets were not accidental. They were the remaining kibbutzim, a melancholy remnant of their former glory, it was a music festival and civilians everywhere. The massacre and what followed, in Gaza and elsewhere, confirms for the umpteenth time a historical rule: “Forces of evil” mortally opposed to each other and irrational strategies, which pursue diametrically opposed goals, feasible or unfeasible, “cooperate” very well to transform their malicious and irrational ideas, desires and visions together into a destructive act.
But there are also those who are even more malicious and irrational. The instigators and arsonists.
As of April 2025, US President Donald Trump has appointed Mike Huckabee, an “ultraconservative” Baptist pastor, bassist for the rock band Capitol Offense, former governor of Arkansas, and 2008 Republican presidential candidate, as his country’s ambassador to Israel. In February 2026, Ambassador Huckabee told notorious MAGA commentator Tucker Carlson that he agreed that Israel has a “biblical right” to territories that correspond to a version of “Greater Israel,” i.e. “essentially the entire Middle East.” Probably unaware of the difference between the Near and Middle East, he went crazy until the end: According to him, “it would be OK if they took it all,” although he added that Israel itself “does not seek to occupy it,” it only wants “to keep the lands it currently occupies.”
Already in 2008, Huckabee declared that “
in reality there are no Palestinians.” In 2017, he said that “there is no West Bank, it is Judea and Samaria. There are no settler settlements, it is communities, neighborhoods, cities. There is no occupation of lands.” On June 1, 2025, Huckabee declared that if France wants a Palestinian state, then it must “give them” the French Riviera. And on July 25, on the occasion of France’s recognition of a Palestinian state, he wrote the following: “If Macron can ‘declare’ the existence of a state, then perhaps the United Kingdom can ‘declare’ the whole of France a British colony”!
The Swiss writer Max Frisch wrote
in 1948 the play “Biedermann und die Brandstifter”, subtitled “a didactic play without a moral”. The plot of this black comedy, which has been interpreted mainly as an allegory for the Nazi seizure of power in Germany in 1933, is as follows: Mr. Bidermann hosts two arsonists in his house, even though they declare from the beginning that they intend to set fire to it. Mr. Biedermann ignores all the elements that lead to the disaster, initially because he considers it all a simple joke and then out of fear. Eventually, he himself becomes an accomplice in the arson of his own house.
In the German language, the word that is identified with Mr. Biedermann's surname is today used derogatorily to describe the conventional, narrow-minded petty bourgeois with a sly and hypocritical conformist mentality, which often proves to be naive, unrealistic and self-destructive in the end.
To the question of who are the Biedermänner, who are the Arsonists and which house will burn in this tragicomedy, involving the revised Israel under Netanyahu on the one hand and the USA of MAGA Republicans, oilmen and Silicon Valley bro-oligarchs on the other, everyone can give their own provisional answer. For the final, it is  better for us to be patient.
If there are any moral lessons to be learned from this story, here are two: First, some of the so-called “conservatives” not only do not aim to preserve, but are in fact subversive and destructive. Furthermore, some “conservatives” claim to be religious, supposedly faithful Christians, even with clerical duties. However, they persistently and with destructive fury attack the two pillars of Christian morality, the Sermon on the Mount and Paul’s First Letter to the Corinthians. Just as some so-called “progressives” seek as progress forms of regression to old barbarities. The first lesson, then, is: Those who are not deluded and do not want to deceive others, instead of relying solely on the interpretative monopoly of concepts and political categorizations originating from the 18th or 19th Century, would do well to consider that each specific political force and each politician is in reality nothing more than how they really think and act on the most critical issues of the 21st.
And secondly, forces from the other side of the Atlantic, political and other, exercise this great influential power in the rest of the world, either as cunning arsonists, or as cunning Biedermen transmitters of stupidity, because (1) they have the material means (in this case they provide Israel, the Arab countries, as well as Europe, with weapons systems, protection and the privileges of the petro-dollar), and (2) because the whole world has been allowed to become culturally Americanized. This Americanization has been going on for many decades and is happening in many ways; the latest Trojan Horse is the transformation of specific forms of technology into a “school” of socialization and “civilization” of planetary dimensions, that is, into a comprehensive ideology and “spirit of our time” (Zeitgeist). Thus, along with strategic autonomy, Europe needs, to some extent, cultural autonomy. "Thank you America, but enough is enough!" must have two sides.
 
Greece and Israel: From the "big NO" to Ben-Gurion's Israel (UN) to the "strategic partnership" with Netanyahu's Israel.
How is Israel's political adventure involved with that of post-war Greece?
There are things that we do not discuss. This is very convenient today for all those who are manipulating and tailoring  to their own liking the current agenda of our domestic Greek public debate. Thanks to silence, neither the old remember, nor the young learn. But nothing is erased if it is a historical event. No matter how much they pretend to forget, forerunners' scripta manent and haunt the descendants. In 1947, Greece was the only one of the then UN member states on the European continent (i.e. the victorious countries of World War II) that voted against the UN General Assembly's resolution ("Resolution 181 II") to partition Palestine. That is, it opposed the principle of the "two-state solution", Israeli and Palestinian.
In 1949, after the establishment of the state of Israel, Greece abstained from the vote to recognize this state as a member of the UN ("Resolution 273"). Britain, Sweden and Turkey did the same. The former, like Greece, had selfish reasons (with the 1947 resolution it had lost the mandate of Palestine). Sweden was still mourning the assassination of its top diplomat, member of the royal family, Count Folke Bernadotte, by the aforementioned terrorist organization Lehi.
https://blogger.googleusercontent.com/img/b/R29vZ2xl/AVvXsEgt9MlalVR3ZwacmT7gdtyxuFnBFQnwS1XtQE0UA7hskBfRhWSwj4bXsmEUjlEcj02q0QEs0PVfcta3fMxP2mvitCVQ5pMiO6cGnZaQHrihSp4xKr6ZigqBB0ZbYOt61jWnPtABZPW7ToT19NNo4gF25cZVNMpYh8vjwGRuF2c3FzAjAI3tq1peoFQe5i4/s1357/UNGA_181_Map.png
November 1947: Greece was the only European country, then a member of the UN, to vote against the UN General Assembly's decision for a two-state solution.
Since then, much has happened and much has changed many times. But the Greek vote of November 1947 at the UN, its justification and the strange image of that Greece on the world map, remained a taboo subject in domestic public debate, and probably also in scientific research of our diplomatic history. However, is it a coincidence that this “original sin” was committed by the foreign policy of the only European country whose incompatible political factions were just then managing to continue World War II with their own Civil War?
Even worse: Subsequently, Greece never officially recognized that Israel of “true Zionism”, the Israel under the almost permanent domination of the Labor Party, Ben-Gurion, Eshkol, Golda Meir, and the first Rabin period.
Along with the other more weighty reasons (it's the "economy" stupids, that is, the heaviest of the Greek "heavy industries"), was it perhaps also the ideological aversion that the governing ERE-party (and then ND), let alone the junta, felt for anything that bore the label "Labor", "Socialist" and so on? And also, the persistent anti-Semitism in a large part of the popular base of the ND? Of course it was both. The first Greek Minister to visit Israel was Karolos Papoulias (1987). Forty years later. This is to the credit of PASOK, and indeed in defiance of the former rhetoric of this party in favor of Arab autocrats, when 
PASOK was oppositional party. It also shows something else: PASOK never had the ideological hardness and rigidity of the ND, and this difference continues to be seen even now. However, neither the ruling PASOK of Andreas Papandreou, supposedly a sister party to the ruling Labor Party in Israel, dared to fully and de jure recognize it after 1981, if we assume that the one-dimensional system of political coordinates “Right-Center-Left” has decisive power! But it does not.
Greece officially recognized Israel only in 1990, during the New Democracy (ND) government of Konstantin Mitsotakis. But it recognized an Israel governed by Yitzhak Shamir. It was now worthy of official recognition. It was an Israel well beyond the “turning point in history of the the Jewish people"; no longer full of kibbutzim, with the Orthodox Zionisms with socialist overtones now extinguished,
an Israel harshly nationalistic and economically harshly liberal. Because, after Begin's turning point", his old competitor in extremism, Shamir, was the leader who tοοk over. All this happened before Yitzhak Rabin, for a short time, won his second term, the fatal one for him and the death knell for Orthodox Zionism.
Thus, many in Greece, and especially in the New Democracy, always closely linked to the Republican Party of the USA, perhaps even imagined that by this recognition they exorcised the evils that bear names such as the Labor Party, Socialism, but also Zionism, "orthodox" Zionist Israel
. But these "evils" were already being exorcised in reality, with words and bullets, by the descendants of Lehi and the Irgun.
It is never too late. The captains and the officers on the bridge of the ship "Greece" turned the international political course of the ship into the turbulent waters of the Near and Middle East when the most favorable time came for them.
After four decades and more of rejecting through "de facto informal relations" and "liaison offices" the Israel of Ben-Gurion, Meir and Rabin, and after in 1990 they sent the first clear signals of friendship to the Israel of Begin and Shamir, they finally became "strategic partners" with the Israel of Netanyahu. Starting measuredly from the period 2015-2019 under SYRIZA-ANEL of Alexis Tsipras and moving forward at full speed under ND of Kyriakos Mitsotakis, also with the consent of PASOK and many others, the new Israel of Benjamin Netanyahu, the most creative student of Begin and Shamir, finally convinced the difficult Greek potential partner.
But this work of persuasion was not achieved by Israel itself alone. Nor was the auxiliary “push” from Turkey, as an acting factor that incites reaction, sufficient. Others also helped immensely, as we will see in the second part that will follow. The oldest strategic, and mainly business, partners of those who exercise the most influence on the decisions made on the bridge of the ship “Greece”.
In this country, many people are very much deceived with excessive doses of "post-truth" on issues of history, old and very new. Much of this self-deception concerns the real history of our relations with the Middle East, with Israel and with the (oil-producing
mainly) Arab countries.
Somehow, together with the "strategic partnership" of Greece, Cyprus and Israel, we have come to defend Greek Patriot batteries at the Aramco refineries in Saudi Arabia. And our Minister of Defense boasts that they protect the assets of the Wahhabi Royal Family of Saudi Arabia, a country with an absolute monarchy, without even a pretense of a legislature, a country - an arsonist rather
* and not Biedermann. Saying that this is done for the sake of our own "standard of living". In simpler, less pompous Greek: For our energy.
Let us imagine how an observer from above the Near and Middle East would react, casting a sharp glance at today's Greece, but also at the puppet show in the USA, with the figure in power and the moving players, oilmen and bro-oligarchs of Silicon Valley, and at the Kremlin's butcher, the oil-powered would-be new Tamerlane. Such an observer, with a gaze that can see beyond his nose, with a sense of the tragic irony of our times, nevertheless with humor, and most importantly, equipped with the tools of logic, mathematics and the natural sciences, might remember William Blake's lines in the poem Jerusalem:

And did the Countenance Divine,
Shine forth upon our clouded hills?
And was Jerusalem builded here,
Among these dark Satanic Mills?

This rational observer would think that in such an era of international, geoeconomic and geopolitical paranoia, in the midst of a climate crisis (which the paranoid welcome and the completely confused pretend not to see), it is worth demonstrating logic and wisdom: When we say energy for the not-so-distant future, we mean mainly sun and wind.
And perhaps he would conclude that these Satanic Mills are not worth even a shot from a Greek hunting rusty gun.
 
George V. Ritzoulis
 
* Saudi Leader Is Said to Push Trump to Continue Iran War in Recent Calls, New York Times, 24.3.2026
Crown Prince Mohammed bin Salman sees a “historic opportunity” to remake the region, according to people briefed by U.S. officials on the conversations
Part Two to follow

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου

Albrecht von Lucke contra Harald Welzer

Albrecht von Lucke contra Harald Welzer
«Μεταπολιτική» α λα Τραμπ
 (πολιτική = καπιταλισμός);
Ή,λόγω Τραμπ,το Πολιτικόν
  επιστρέφει στην Ευρώπη;

Η Διακυβέρνηση στην ΕΕ - Στον καιρό του Ουκρανικού πολέμου και της κλιματικής κρίσης

Axel Springer SE, Politico, ρωσικό πετρέλαιο, ορυκτά καύσιμα

Axel Springer SE, Politico, ρωσικό πετρέλαιο, ορυκτά καύσιμα
«Στόλοι φαντάσματα» και η ελληνική «βαριά βιομηχανία»

Jan-Werner Müller: Αντιπροσωπευτική δημοκρατία στη μεταπολεμική Ευρώπη και ο λαϊκισμός ως σκιά της

Μαλθακότητα και δικαιωματισμός; Παρακμή της Δύσης; Ή κοινωνία των πολιτών χωρίς πολίτες;

Φιλελευθερισμός από φόβο για εποχές φόβου - Η περίπτωση της Τζούντιθ Σκλαρ

Φιλελευθερισμός από φόβο για εποχές φόβου - Η περίπτωση της Τζούντιθ Σκλαρ
Οι ουτοπικές φιλελεύθερες ιδεολογίες και η ταύτιση του πολιτικού ανταγωνισμού με τη «σχέση εχθρού και φίλου» (Καρλ Σμιτ) συνδημιούργησαν δυστοπία, «επικίνδυνο» κόσμο.

Το παλιό έχει πεθάνει, το καινούργιο μάς έχει γίνει πρόβλημα

Ο εγκλωβισμός στα όρια της οικονομίας: Φαντασιοπληξίες αριστερών ιδεολόγων

Ο ατυχής όρος «ακραίο Κέντρο». Στη Βρετανία και αλλού, κυρίως στην Ελλάδα

Υπάρχει ακόμη «άνθρωπος» και ανθρωπισμός; Φουκώ και Χάιντεγκερ ή «Σχολή της Φρανκφούρτης»;

Κρυμμένα μυστικά & αυταπάτες στη «ριζοσπαστική Αρiστερά» & στους επίδοξους Έλληνες Σοσιαλδημοκράτες

«Οι πολλοί», οι ελίτ και ο Λένιν. Υπενθύμιση του αυτονόητου

«Οι πολλοί», οι ελίτ και ο Λένιν. Υπενθύμιση του αυτονόητου
Πάντα οι μειοψηφίες - ξυπόλητες ή κομψά ντυμένες - «σκαρφαλώνουν μέσα σε σκοτάδια απόλυτα»

Τα απομεινάρια μιας ημέρας του Ιουλίου 2015

Τα απομεινάρια μιας ημέρας του Ιουλίου 2015
   Ο βαρώνος Μινχάουζεν,
τo δημοψήφισμα, η υπνοβα-
 σία και το πολιτικό λάθος

Φράνσις Φουκουγιάμα: «Ζούμε σε εποχή πολιτικής αποσύνθεσης. Ωστόσο, πιστεύω ακόμη στην πρόοδο»

Πολιτική Δύση, πολιτισμική Δύση - Παλινόρθωση του Παλαιού Καθεστώτος στην εποχή των διακινδυνεύσεων;

Πολιτική Δύση, πολιτισμική Δύση - Παλινόρθωση του Παλαιού Καθεστώτος στην εποχή των διακινδυνεύσεων;
Προς εθνικούς «ιδιαίτερους δρόμους»; Ή θα ολοκληρωθεί πλανητικά το ημιτελές (και πολύ πρόφατο) επίτευγμα, η αντιπροσωπευτική δημοκρατία με συνταγματικά εγγυημένες ελευθερίες και δικαιώματα;

Ελλάδα 2009-2023, χρόνια πολιτικής δυσαρέσκειας (21.8.2023)

The 2024 state of the climate report: Perilous times on planet Earth

The 2024 state of the climate report: Perilous times on planet Earth
BioScience - American Institute of Biological Sciences/ University of Oxford

Our World in Data - CO₂ emissions

Kate Bush: Little Shrew - Η μικρή μυγαλή (ή «Η Χιονονιφάδα»)

Kate Bush: Little Shrew - Η μικρή μυγαλή (ή «Η Χιονονιφάδα»)
Ένα αντιπολεμικό animation

Mariana Mazzucato: A progressive green-growth narrative (Project Syndicate, Social Europe)

Χρίστος Αλεξόπουλος - Υπό κοινωνιολογικό πρίσμα (Μεταρρύθμιση)

Πώς στήνεται μια «πιο σοβαρή» Χρυσή Αυγή - Η προϊστορία του κόμματος «Εναλλακτική για τη Γερμανία»

Πώς στήνεται μια «πιο σοβαρή» Χρυσή Αυγή - Η προϊστορία του κόμματος «Εναλλακτική για τη Γερμανία»
Από τους σκληρούς νεοφιλελεύθερους ευρωσκεπτικιστές οικονομολόγους και επιχειρηματίες στον αντισυστημικό λαïκο-ναζισμό

Green European Journal

             

CO₂ and Greenhouse Gas Emissions

CO₂ and Greenhouse Gas Emissions
Our World in Data

2013: Η ελληνική κρίση μέσα στην ευρωπαϊκή. Είμαστε ακόμα ζωντανοί; (4.2.2013)

Verlyn Klinkenborg: Τι συμβαίνει στις μέλισσες και στις πεταλούδες (και σε άλλα όντα);

Verlyn Klinkenborg: Τι συμβαίνει στις μέλισσες και στις πεταλούδες (και σε άλλα όντα);
Γιατί οι άνθρωποι δεν το συνειδητοποιούν;

Αρχειοθήκη ιστολογίου

Αναζήτηση αυτού του ιστολογίου

Δημοφιλείς αναρτήσεις

Ειδικά Θέματα - Κρίση και Κριτική

Φιλελεύθεροι και «ριζοσπαστική Αριστερά» απέναντι στον εθνικολαϊκισμό και την «αντισυστημική Δεξιά»

Φιλελεύθεροι και «ριζοσπαστική Αριστερά» απέναντι στον εθνικολαϊκισμό και την «αντισυστημική Δεξιά»
Ένα άρθρο από τον Απρίλιο του 2017

Ντομινίκ ντε Βιλπέν: «Οι τωρινές ΗΠΑ δεν αδιαφορούν για την Ευρώπη»

Ντομινίκ ντε Βιλπέν: «Οι τωρινές ΗΠΑ δεν αδιαφορούν για την Ευρώπη»
«Θέλουν να κάνουν τους Ευρωπαίους υποτελείς και υποτακτικούς τους»

Γεωπολιτική «αλλαγή εποχής», ημεδαποί ομφαλοσκόποι

Γεωπολιτική «αλλαγή εποχής», ημεδαποί ομφαλοσκόποι
«Σας τα είπαμε, μας τα εί-
πατε, σας τα ξαναλέμε»

O Μονρόε, ο Τραμπ, ο Καρλ Σμιτ και ένας κόσμος χωρισμένος σε σφαίρες επιρροής υπερδυνάμεων

Ο Βολόντιμιρ Ζελένσκυ για την Ευρώπη

«Μερικοί Ευρωπαίοι ηγέτες, μπορεί μεν να κατάγονται από την Ευρώπη αλλά δεν είναι με την Ευρώπη. Πολύ συχνά κάποιοι Ευρωπαίοι στρέφονται εναντίον του εαυτού τους αντί να ενωθούν [...] Αγαπητοί φίλοι, δεν πρέπει να αυτοϋποβιβαζόμαστε στη δεύτερη κατηγορία. Ποτέ δεν πρέπει να αποδεχτούμε ότι η Ευρώπη μας είναι απλά και μόνον μια σαλάτα από μι-κρά και μεσαία κράτη, σαν λίθοι πλίνθοι κέραμοι ατάκτως ερριμένοι»
[...] Η Αμερική αλλάζει, αλλά κανείς δεν ξέρει προς τα που ακριβώς το πάει [...] η Ευρώπη αντιμετωπίζει πρόκληση, ο ευρωπαϊκός τρόπος ζωής τίθεται υπό αμφισβήτηση».

Ευρωσκεπτικιστές κατά λάθος

Ευρωσκεπτικιστές κατά λάθος
Πολιτική ανευθυνότητα και
  στρατηγική ανικανότητα

Crans Montana, καταστροφή και απορρύθμιση, φιλελευθεριστί deregulation. Στην Ελβετία ρε γαμώτο;

Εδώ και καιρό, προπαγανδίζεται επίμονα ότι οι «υπερβολικές» ρυθμίσεις των οικονομικών δραστηριοτήτων (ακριβέστερα, κάποιων επιλεγμένων από τους προπαγανδιστές), οι πολύ περιεκτικοί κανονισμοί και οι υποχρεωτικές προδιαγραφές, κάνουν κακό. Κακό στην οικονομία και στην ευημερία, λένε. Έχει εφευρεθεί και η λέξη «υπερρύθμιση» (overregulation). Την ορίζουν ως το δηλητήριο για την οικονομία. Για τις ρυθμίσεις και κανονισμούς έχει επιστρατευθεί ως libertarian δυσφημιστικό συνώνυμο ο μισητός όρος «γραφειοκρατία», για να τονισθούν, ως αντίθεση του, τα υποτιθέμενα καλά, τα οποία υπόσχεται η απορρύθμιση.
Στους διστακτικούς κλείνουν το μάτι: Χαλαρά, παιδιά. Εν ανάγκη, καλά υπόσχεται και η μη «σχολαστική» εφαρμογή κανονισμών και ρυθμί-σεων. Όσων, άν καταργηθούν, θα ξεσπάσει σκάνδαλο.
Η deregulation θα μπορούσε να αναγορευτεί ως η πιο επιτυχημένη λέξη των μετά την πανδημία Covid χρόνων. Διότι τυγχάνει αποδοχής, άρα, στο βαθμό του δυνατού, και εφαρμογής στην πράξη. Και παράγει καρπούς, διατί να το κρύψωμεν άλλωστε;
Ας μη κρυβόμαστε πίσω από το δάχτυλο μας, λοιπόν. Είναι και δικοί της καρποί (άν και όχι αποκλειστικά δικοί της), μεταξύ άλλων ακόμη και γεγονότα όπως η σύγκρουση στα Τέμπη και τώρα η φρικτή πρωτοχρονιάτικη φωτιά στο μπαρ του Crans-Montana, αυτή που έκαψε δεκάδες νέα παιδιά.
Δεν υπάρχει ούτε ένα Άρθρο του Κανονισμού Πυροπροστασίας οποιασδήποτε χώρας στην Ευρώπη, το οποίο να μην είχε παραβιαστεί στον Ελβετικό τόπο της φρίκης. Όχι σε χώρα των Βαλκανίων ή της Μεσογειακής ζώνης. Στην πάμπλουτη Ελβετία, στον πιο glamour τόπο των χειμερινών Άλπεων. Το τί μπορεί να συνεπάγεται αυτό, το συνειδητοποίησαν ανήμερα Πρωτοχρονιά του 2026. Όμως, το συνειδητοποίησαν πράγματι;
Η hot οικονομία έχει αντικαταστήσει τον καυτό θεό Μολώχ, στην αγκαλιά του οποίου κάποτε έψηναν τα παιδιά τους οι πιο ευνοημένοι πιστοί του. Για να ευαρεστηθεί ο θεός και να συνεχίσει να τούς το ανταποδίδει.
Vae iuvenibus !

Φωνές μέσα από το Ιραν

Ερφάν Σολτανί, 26 χρονών

Ερφάν Σολτανί, 26 χρονών
Είμαστε όλοι Ιρανοί δημοκράτες

Ο Carl Schmitt στη Silicon Valley

Ο Carl Schmitt στη Silicon Valley
Αποικισμός του πλανήτη Άρη,
ο Αρμαγεδδών, ο Κατέχων
     και η Αντίχριστος

Η ατζέντα της δημόσιας συζήτησης και της πολιτικής

Η ατζέντα της δημόσιας συζήτησης και της πολιτικής
Ποιοί ορίζουν ποιά θέματα αξίζουν να συζητώνται δημόσια και ποια όχι;

Tεχνητή νοημοσύνη: Contradictio in terminis, με άλλα λόγια σχήμα οξύμωρον;

Tεχνητή νοημοσύνη: Contradictio in terminis, με άλλα λόγια σχήμα οξύμωρον;
 H ΑΙ είναι ψηφιακή τεχνο-
λογία όπως όλες οι άλλες
Ανήκει στην κατηγορία «ερ-
γαλεία». Παρά την «προώ-
 θηση», τον ντόρο και την
 δημοσιολογούσα ευπιστία,
δεν της ταιριάζει ο ενθουσια-
    σμός, ούτε ο τρόμος

Micha Brumlik, εις μνήμην: Από το προλεταριάτο στον όχλο

Micha Brumlik, εις μνήμην: Από το προλεταριάτο στον όχλο
 Το νέο αντιδραστικό κοινω-
νικό υποκείμενο και ο βονα-
  παρτισμός α λα Τραμπ

Ουκρανία, Γάζα και λοιπά

Ουκρανία, Γάζα και λοιπά
   Από δω «οι δικοί μας»,
τους αξίζει συμπαράσταση -
      Από κεί οι άλλοι·
δεν είναι δικοί μας, καλά να πάθουν

Μάικλ Σαντέλ: Ευρωπαίοι, ξυπνήστε από το «Αμερικανικό Όνειρο»

Χρυσόστομος Α. Σταμούλης - Antidosis

Χρυσόστομος Α. Σταμούλης - Antidosis
Ήταν από τα πιο λαμπερά
μυαλά· φώτιζε την Θεσσα-
λονίκη σε μίζερους καιρούς

Micha Brumlik: Νέα Δεξιά, παλιοί στοχαστές

Micha Brumlik: Νέα Δεξιά, παλιοί στοχαστές
Από τον Μάρτιν Χάιντεγκερ
  στον Αλεξάντρ Ντούγκιν
Πούτιν, Όρμπαν, AfD & Σία
     σε ρόλους μαθητών

Στάνλεϋ Χόφμαν: Ευρώπη, για τους σωστούς λόγους

Στάνλεϋ Χόφμαν: Ευρώπη, για τους σωστούς λόγους
Κίσσινγκερ - Μπρεζίνσκι και Ευρώπη: Ένας μεγάλος πολιτικός επιστήμονας των ΗΠΑ θυμάται (2011)

Ρόμπερτ Κάπλαν και Κυριάκος Μητσοτάκης: Δελφικοί χρησμοί ή στρατηγική αυτονομία της Ευρώπης;

Ρόμπερτ Κάπλαν και Κυριάκος Μητσοτάκης: Δελφικοί χρησμοί ή στρατηγική αυτονομία της Ευρώπης;
  Ευχαριστούμε Αμερική,
     όμως φτάνει πιά !

Βολόντιμιρ Eρμολένκο: Τα όνειρα της Ευρώπης, βλέποντας από την Ουκρανία του 2014

Βολόντιμιρ Eρμολένκο: Τα όνειρα της Ευρώπης, βλέποντας από την Ουκρανία του 2014
«Εμείς οι Ουκρανοί είμαστε
    αυτή η άλλη Ευρώπη.
Aυθόρμητη, συναισθηματική,
     Ευρώπη της πίστης»

Ακροδεξιά, ψεκασμένοι, κλιματική κρίση, ΑΠΕ και ορυκτά καύσιμα

Ακροδεξιά, ψεκασμένοι, κλιματική κρίση, ΑΠΕ και ορυκτά καύσιμα
Οι ψευδοεπιστήμες και οι θεωρίες συνωμοσίας είναι σήμερα το πιο ισχυρό ναρκωτικό και προκαλούν συλλογική αποβλάκωση. Δεν είναι το παραδοσιακό ιδεολογικό όπιο, «μαζεμένο από το χωράφι». Είναι καθαρή ηρωίνη, «βιομηχανι-κής παραγωγής».
Από στενά πολιτική άποψη, θα άξιζε να εξεταστεί, γιατί τόσο εύκολα, σχεδόν όλοι οι απλοί άνθρωποι με λίγο ή πολύ ακροδεξιές ιδεολογικές προτιμήσεις (αλλά και πολλοί από τους αναρχικούς και αριστερίστες), είναι, πάνω απ' όλα, σφοδροί αρνητές της κλιματικής αλλαγής, πετρελαιολάγνοι, αεριοφάγοι, βενζινομανείς, λιγνιτοδίαιτοι, μισούν τα αιολικά και τα φωτοβολταïκά πιο πολύ και από τον διάολο. Και ηδονίζονται τόσο πολύ με την εισπνοή των πραγματικών ψεκαστικών αερίων, αυτών που εκπέμπουν οι επιτήδειοι, οι έχοντες συμφέρον από την αποβλάκωση και μαζοποίηση.
Η απέχθεια για τις ΑΠΕ είναι συνήθης ανορθολογισμός; Είναι κλασική ιδεολογία (ψευδής συ-νείδηση); Ή μήπως είναι σύμπτωμα πιο πολύπλοκης και πιο σκληρής διαστροφής, μιας παθολογίας ενός συγκεκριμένου ανθρωπολογι-κού τύπου, μια «μεταμοντέρνα» δεισιδαιμονία, η οποία δυναμώνει ακριβώς επειδή επικρατεί ο «μεταμοντέρνος» κανόνας του σχετικισμού, το anything goes;
Γιατί σ΄ αυτή την κοινωνική διαμάχη υπάρχει και μια άλλη πτυχή. Η κάλυψη των ενεργειακών αναγκών με άντληση ενέργειας είτε απευθείας από την πρωταρχική φυσική πηγή ενέργειας του πλανήτη (δηλαδή συλλαμβάνοντας την ηλεκτρομαγνητική ακτινοβολία του ήλιου με τα φωτοβολταïκά συστήματα), είτε από την ατμοσφαιρική κυκλοφορία που προκαλεί αυτή η ακτινοβολία (ανεμογεννήτριες), εκλαμβάνεται ως απόκλιση, ως επικίνδυνη «καινοτομία». Ενώ η κάλυψη των ενεργειακών αναγκών μέσω εταιρειών που καίνε ορυκτά καύσιμα, είναι κάτι που εκλαμβάνεται ή γίνεται ανεκτό ως «το φυσικό», «το λογικό», «η κανονικότητα».
Έτσι η ανορθολογικότητα δεν εμφανίζεται απλά ως μέρος του λόγου μιας ορισμένης κοινής γνώμης, τον οποίο μπορεί κανείς να κατατάξει στα αποτελέσματα της εσκεμμένης παραπλάνησης λόγω συμφερόντων, στο «ψέκασμα», στη διάδοση πλασματικών «πραγματικοτήτων», στις συνέπειες της ιδεολογίας ως ψευδούς συνείδη-σης κτλ.
Το ίδιο το γεγονός ότι γίνεται και σήμερα συζήτηση για το τι από τα δύο είναι απόκλιση και τι κανονικότητα (η χρήση απευθείας της πρωταρχικής πηγής ενέργειας; ή η άντληση ενέργειας με καύση μέσα σε ελάχιστο ιστορικό χρόνο προïόντων που προέρχονται από την ίδια πηγή και η βιόσφαιρα τα δημιούργησε ενεργών-τας επί εκατομμύρια χρόνια;), θέτει πάλι το πολυσυζητημένο ερώτημα του λογικού και του ανορθολογικού τόσο ως προς τα μέσα, όσο και ως προς τους σκοπούς.
Δεν είναι ζήτημα «παραπλάνησης»· αλλά ερωτά τί (είτε μέσο είτε σκοπός) μπορεί να είναι επιστημονικά (εν τέλει λογικά) έγκυρο και τί δεν μπορεί.
Είμαστε σε εποχή στην οποία οι δεισιδαιμονίες με προέλευση άμεσα θρησκευτική έχουν, υπο-τίθεται, υποχωρήσει. Οι άλλες;

Νοέμβριος 2024

Σωστός διπολισμός, λάθος διπολισμός; Καλός αρχηγισμός, κακός αρχηγισμός;

Σωστός διπολισμός, λάθος διπολισμός; Καλός αρχηγισμός, κακός αρχηγισμός;
Η δομική μονιμότητα του διπολισμού και του αρχηγισμού στο ελληνικό κομματικό σύστημα. Και οι θεσμικές-συνταγματικές βάσεις του

Οι ΗΠΑ σήμερα
Tι απομένει να κάνουμε εμείς, οι Ευρωπαίοι;

Οι ΗΠΑ στα χρόνια πριν την ήττα στο Βιετνάμ, ήταν παντοδύναμη υπερδύναμη, όπως άλλωσε και η ΕΣΣΔ. Με άνεση έκαναν τότε και οι δύο τις «δουλειές» τους σε κάθε γωνιά του πλανήτη και σταματούσαν μόνον όπου ερχόταν σε αντιπαράθεση μεταξύ τους (π.χ. κρίση πυραύλων στην Κούβα). Αυτό άρχισε να αλλάζει μετά τις στρατιωτικές και πολιτικές ήττες στο Βιετνάμ και στο Αφγανιστάν αντίστοιχα.
Σήμερα ΗΠΑ και Ρωσία είναι στρατιωτικοί γίγαντες (οι ΗΠΑ είναι και οικονομικός γίγας, μέχρι νεωτέρας) αλλά αμφότεροι με πήλινα πολι-τικά πόδια.
Ωστόσο, η μεν Ρωσία είναι κλασική απολυταρχία και λειτουργεί έτσι, στοιχειωδώς αποδοτικά, με την σταθερότητα που μπορούσαν να έχουν οι καθαρά αντιδραστικές, μοναρχικές πολιτικές εξουσίες του 19ου Αιώνα. Λειτουργεί όπως λειτουργούσαν στο εσωτερικό τους, αλλά επίσης πιέζοντας στρατιωτικά τον άμεσο περίγυρο τους η τότε Αυτοκρατορική Ρωσία της Μεταναπολε-όντειας εποχής, η δικέφαλη Μοναρχία των Αψ-βούργων, η Γαλλία της Παλινόρθωσης, η Πρω-σία, αλλά και η Βικτωριανή Αγγλία
Αντίθετα, οι ΗΠΑ, άν τις δούμε από τη σκοπιά του πολιτικού συστήματος, ή συνταγματικά, ή και ως νομικό-πολιτικό πολιτισμό εντός μιας αντιπροσωπευτικής δημοκρατικής τάξης πραγμάτων, είναι πολιτικό αναρχομπάχαλο. Ως πο-λιτικός πολιτισμός είναι παγιδευμένη σε μια απολιθωμένη, παλαιολιθική μορφή Δημοκρατίας, υπό συνταγματικό καθεστώς του 19ου Αι-ώνα. Στο παγκόσμιο συστημα και στη γεωπολιτική του 1967 ή ακόμη του 1989, αυτό λειτουργούσε επαρκώς. Όμως εν έτει 2023 δεν λειτουργεί. Παράγει γενικευμένο ανορθολογισμό.
Ποιός φανταζόταν στην εποχή του Βιετναμικού Πολέμου, στη δεκαετία του 1970, ότι 40-50 χρόνια μετά, θα μπουκάριζαν στο Καπιτώλιο της Ουάσιγκτων «αντισυστημικά» φρικιά με κέ-ρατα και με αρκουδοτόμαρα, με καλάσνικωφ στα χέρια, για να ενθρονίσουν ξανά τον ηττημένο στις εκλογές αγαπημένο τους Πρόεδρο;
Αν δούμε τη μεγάλη εικόνα, το χειρότερο μειονέ-κτημα των ΗΠΑ και πηγή των πολιτικών κακών είναι ο λεγόμενος Αμερικανικός τρόπος ζωής. Στις ΗΠΑ αγοράζουν ακόμη τη βενζίνη για τα αυτοκίνητά τους στο 1/2 της τιμής που κοστίζει το ίδιο εμπόρευμα στην Ελλάδα, στη Γερμανία, στην Ισπανία ή στην Πολωνία. Την ίδια στιγμή, όλοι οι επιστημονικοί δείκτες κοινωνικών ανισοτήτων κατατάσσουν στις ΗΠΑ σε ίδιο επίπεδο με τις Μεσανατολικές χώρες ή με το Μεξικό και με την Βενεζουέλα. Καμιά σχέση με την ηπειρωτική Ευρώπη, τουλάχιστον την βορείως των Άλπεων.
Ο λεγόμενος Αμερικανικός τρόπος ζωής δεν είναι διατηρήσιμος. Η εμφανής πια αποτυχία του είναι η αιτία που μετά το 1980 διέβρωσε το πολιτικό σύστημα των ΗΠΑ και τώρα το καταστρέφει.

Η Ευρώπη πρέπει να διασφαλιστεί για να είναι ανθεκτική σε ενδεχόμενη ολική αποτυχία των ΗΠΑ. Αυτό συνεπάγεται, πρώτα-πρώτα, χειροπιαστά και πολύ σκληρά πράγματα. Είναι καιρός να αποκτήσει η ΕΕ την πιο συνεκτική κοινή πολιτική άμυνας και ασφάλειας που ταιριάζει σε μια Ένωση κρατών. εν μέρει με ομοσπονδιακά χαρακτηριστικά. Να αποκτήσει κοινό στρατό με ισχυρή κοινή δύναμη αποτροπής.
Δύσκολο αλλά αναγκαίο - ανάγκα και Θεοί πείθονται. Άλλη εναλλακτική λύση δεν έχει.
Οι πραγματικοί δημοκράτες και οπαδοί της μα-χόμενης δημοκρατίας θα είναι οι κινητήριες δυνάμεις γι αυτόν τον δύσκολο και οδυνηρό μετασχηματισμό. Στις αυθεντικά δημοκρατικές πολιτικές δυνάμεις των χωρών της Ένωσης, αρχίζοντας από τις Πράσινες και Σοσιαλιστικές (ή Σο-σιαλδημοκρατικές, το ίδιο είναι), φθάνοντας μέ-χρι και όσες Συντηρητικές και Φιλελεύθερες όχι μόνον διακηρύσσουν αλλά και εννοούν ότι το φι-λελεύθερο δημοκρατικό κράτος, δηλαδή αυτό με δικαιώματα και ελευθερίες, αξίζει να συντηρηθεί και να βελτιωθεί, τίθενται νέα καθήκοντα: Βιωσιμότητα, κοινωνική συνοχή, συμφιλίωση με τη φύση, ανθεκτικότητα έναντι διακινδυνεύσεων. Και γεωπολιτικών. Αυτό το έργο είναι πεδίον δόξης λαμπρόν και για ό,τι αξίζει να λέγεται μια εκδοχή Αριστεράς άξια της εποχής μας. Δηλαδή δημοκρατική και ανανεωτική.
Οι ΗΠΑ είναι δημοκρατία μεν, παλαιολιθικής κοπής δε - έχει μείνει στον 19ο Αιώνα -, με νομικό και πολιτικό πολιτισμό ημι-νεωτερικού τύπου, με κοινωνία σε αγεφύρωτο διχασμό και με μεγάλα τμήματα της βυθισμένα σε αδιέξοδη πολιτισμική παρακμή.
Ο λεγόμενος Αμερικανικός τρόπος ζωής (που βασίζεται στα ορυκτά καύσιμα) είναι αδιέξοδος, μη διατηρήσιμος και καταστρέφει τον πλανήτη, γι αυτό έχει ημερομηνία λήξης. Η ακραία κοινω-νική ανισότητα και το απαρχαιωμένο πολιτικό σύστημα στις ΗΠΑ μπορούν μόνον να παράγουν πολιτικές παρακμάζουσας Πολιτείας. Δεν είναι ασφαλές να στηριζόμαστε ως Ευρώπη σε μια παρακμιακή δημοκρατία.

Οκτώβριος 2023

Αγώνες για αναγνώριση σε εποχή κρίσης και αποτυχίας: Αποδέσμευση και Παρεμποδισμένες Επικοινωνίες

Αγώνες για αναγνώριση σε εποχή κρίσης και αποτυχίας: Αποδέσμευση και Παρεμποδισμένες Επικοινωνίες
Ποια δικαιώματα είναι έγκυρα,
τί λογής αξίες, ποιών αξίες;

Ταυτοτικά & καθολικά δικαιώματα: Γάμος για όλους
Πλανήτης για όλους, σημερινούς κι επόμενους;

«..Και συ χτενίζεσαι»
Μερικούς μήνες αφότου κάηκε η Θράκη, πνίγη-κε στις πλημμύρες η Θεσσαλία, ένα χρόνο μετά το τρομακτικό σιδηροδρομικό δυστύχημα στη χώρα που σχεδόν δεν έχει τρένα, και ενώ η ζωή στις IX-αυτοκινητόπληκτες ελληνικές μεγαλουπόλεις και στις συνοικίες τους γίνεται όλο και πιο αβίωτη, λες και ζούμε σε πόλεις της Μέσης Ανατολής, ποιές θεώρησε ως πιο επείγουσες νομοθετικές επεμβάσεις και μεταρρυθμίσεις η ελληνική πολιτική εξουσία;
Αυτό το ερώτημα ίσως απασχολήσει τους αυριανούς ιστορικούς των πολιτικών συστημάτων και των κοινωνιών. Από τη σκοπιά της απλής λογικής, προκειμένου να απαντήσουν γιατί συνέβη έτσι όπως βλέπουμε να συμβαίνει τώρα και όχι αλλιώς, ίσως οι ιστορικοί σηκώσουν τα χέρια ψηλά με απορία.
Ίσως πάλι σκεφτούν ότι η ελληνική σοφή ρήση «πάμε κι όπου βγει» έδωσε λύση σε ένα ακόμη πρόβλημα.
Εάν όμως λάβουμε υπόψη αριθμούς και ποσοστά (πράγματα που δεν συνηθίζεται να τα χειρίζονται με σεβασμό στη χώρα των Greek stati-stics), είναι αναπόφευκτο και το το πολιτικό-ηθικό ερώτημα:
Πόσο κερδίζουν ή χάνουν σε δημοκρατική νομι-μοποίηση τα απανταχού δημοκρατικά κομματικά συστήματα - όπως εν προκειμένω το ελληνικό, όταν, αφενός σπεύδουν να ικανοποιήσουν αιτήματα ή δικαιώματα, π.χ. στο γάμο, ενός ποσοστού του πληθυσμού πολύ μικρότερου του 5 %, και αφετέρου, την ίδια στιγμή, αδιαφορούν εντελώς και δεν κάνουν απολύτως τίποτε (ή κά-νουν παρελκυστικές κινήσεις), για ό,τι αφορά τα πιο θεμελιακά δικαιώματα του 100 % του πλη-θυσμού, του νυν και του μέλλοντος; Το δικαίωμα σε μια ζωή με αξιοπρεπή τρόπο, φυσικό τρόπο, το δικαίωμα να πατούν και αύριο τα πόδια τους σε έναν πλανήτη που θα μπορεί να τους προσφέρει μια τέτοια ζωή.
Αναφερόμαστε βέβαια στην ανθρωπογενή κλιματική κατάρρευση και όλα τα σχετικά που συνδέονται με αυτήν και με άλλες διαδικασίες καταστροφής του περιβάλλοντος.
Εάν οι ιστορικοί το δουν έτσι, από καθαρά πολιτική σκοπιά, ως ζήτημα πολιτικής νομιμοποίησης, ίσως η απορία τους γίνει μικρότερη. Ίσως οι επιλογές τους για να λύσουν τον γρίφο θα περιοριστούν σε δύο μόνον:
1. Είτε να διαγνώσουν ανεγκέφαλο πολιτικό προσωπικό και πολιτικο-πολιτισμικές- μιντιακές ελίτ.
2. Είτε να δουν εν δράσει υποκριτές, κυνικούς: Ευαίσθητους στην ικανοποίηση δικαιωμάτων, οσοδήποτε έγκυρων, ποικίλων κοινωνικών-«ταυ-τοτικών» μειοψηφιών οσοδήποτε μικρών, εάν αυτές οι μειοψηφίες υπερεκπροσωπούνται στο πολιτικό προσωπικό, στα media, στον χρηματοπιστωτικό τομέα, στην «πολιτιστική βιομηχανία» κτλ, δυσανάλογα με το ειδικό βάρος τους στην όλη κοινωνία. Ενώ ταυτόχρονα, οι ίδιοι «ευαίσθητοι» νομοθέτες, έχουν γραμμένο εκεί όπου δεν πιάνει μελάνη το 100 % του πληθυσμού, ιδίως εκείνους που δεν μπορούν ακόμη να ψηφίσουν
Εάν ισχύει το δεύτερο, οι ιστορικοί με γνώση πολιτικής επιστήμης εύκολα θα καταλάβουν ότι οι τυχερές αυτές «ταυτοτικές» μειοψηφίες αποκτούν προτεραιότητα επειδή ακριβώς λόγω της δυσανάλογης υπερεκπροσώπησης σε συστημικούς (με την ορολογία του Χάμπερμας) ή παρασυστημικούς τομείς, π.χ. οικονομία, πολιτική, media και «πολιτιστική βιομηχανία», παράγουν δυσανάλογα μεγάλη πολιτική ισχύ, την οποία μπορούν να «δανείζουν» - φυσικά με ακριβό αντίτιμο - στους άμεσους χρήστες και χειριστές πολιτικής ισχύος: Στο εκτελεστικό και νομοθετικό πολιτικό προσωπικό, στους άλλους (στους «γραφειοκρατικούς») μηχανισμούς των κομμά-των, στους δικαιϊκούς και στους άλλους θεσμούς της δημοκρατίας.
'Ετσι δημοκρατικοί σκοτώνουν τη δημοκρατία. Αυτοί που κρατούν το πιστόλι είναι οι λεγόμενοι αντισυστημικοί, η φιλοολοκληρωτική Άκρα Δεξιά που θα ήθελε πάρα πολύ όλες οι δημοκρατίες να αλωθούν από πολιτικές α λα Τραμπ και ιδίως από καθεστώτα α λα Πούτιν.
Όμως, αυτοί που πουλούν το όπλο και τις σφαί-ρες στους «αντισυστημικούς» είναι οι σκληροί εγωιστές και ασυμβίβαστοι φιλοσοφικά φιλε-λεύθεροι που αδειάζουν τη δημοκρατία από ουσιαστικά περιεχόμενα ελευθερίας, ισότητας και αδελφοσύνης, μαζί και η μεταμοντέρνα ή λεγόμενη δικαιωματική Αριστερά, η οποία έχει αποδεχτεί, με χαρά και με ψυχή βαθιά, να είναι όμηρος των πρώτων.
Η δυνατότητα γάμου για όλους, ανεξαρτήτως προσανατολισμού φύλου, άς νομοθετηθεί. Κακό δεν κάνει, αρκεί να έχουν προτεραιότητα τα θε-μελιώδη δικαιώματα των παιδιών απέναντι σε ελάσσονα δικαιώματα των ενηλίκων και να μένει απαραβίαστη η αξιοπρέπεια του ανθρώπου και του σώματός του.
Μολονότι η νομοθέτηση γάμου των ομόφυλων είναι ακτιβισμός εκνομίκευσης καθοδηγούμενος από πρόσκαιρους συσχετισμούς ισχύος μέσα στην κοινωνία και στην πολιτική, δεν είναι επικίνδυνη απειλή για την φύση του ανθρώπου, όπως αναμφίβολα είναι άλλα πράγματα, π.χ. η πα-θητική ή κατόπιν υπολογισμού πολιτική αποδοχή της κλιματικής κατάρρευσης ή της προκλητικά εξωφρενικής κοινωνικής ανισότητας. Όμως δεν είναι ούτε πολιτισμικό και πολιτικό επίτευγμα ισότητας της νεωτερικότητας και του Διαφωτισμού.
Γιατί Διαφωτισμός σημαίνει, πέραν των άλλων, διαρκή κριτική, αναστοχασμό, αυστηρό έλεγχο της εγκυρότητας ισχυρισμών, αποφάσεων και δράσεων, με κριτήρια λογικά και αξιολογικά. Δηλαδή απαντήσεις και στα ερωτήματα «πώς γίνεται;», «για ποιό λόγο;», «τι δυνάμεις κινούν αυτή την πράξη;», «είναι σημαντικό και επείγον ή άλλα είναι σημαντικά και επείγοντα;», «γιατί τώρα και όχι αύριο ή χθές;», «γιατί προτεραιότητα σ' αυτό και όχι σε άλλα;», και λοιπά.
Πραγματική απειλή προκύπτει. αλλά ως «παράπλευρη επίπτωση». Δεν εκπορεύεται από το συγκεκριμένο ζήτημα αλλά από το είδος πολιτικής που δρά και εδώ.
Όταν η πολιτική, δεξιά, αριστερή ή άλλη, και η επικρατούσα δημόσια συζήτηση στις κοινωνίες, βλέπουν αδιάφορες τον ελέφαντα να γκρεμίζει το σπίτι, κι αυτές καταγίνονται με το να καθαρίζουν ένα από τα πολλά θολά του τζάμια, τότε τους ταιριάζει επάξια ο τίτλος της ιστορικής επιθεώρησης του Ελεύθερου Θεάτρου και του Λουκιανού Κηλαηδόνη: «..και συ χτενίζεσαι», 1973.
Αυτό που συμβαίνει εν έτει 2024 δεν είναι «μεταπολιτική» όπως ισχυρίζονται μερικοί. Τέτοιο πράγμα δεν υπάρχει. «Τους τα είπαμε, μας τα είπανε, τους τα ξαναλέμε». Πολιτική είναι. Συνή-θης όπως την ξέραμε και την ξέρουμε. Συνήθης διότι συσχετισμοί ισχύος αποφασίζουν.
Εάν θα υπάρχουν αύριο ιστορικοί, θα αξιολογή-σουν. Όμως «το θέμα είναι τώρα τι λες», σημερινέ πολίτη.

Φεβρουάριος 2024

Η παρένθετη μητέρα και η δημοκρατία

Η παρένθετη μητέρα και η δημοκρατία
Δικαιώματα, η διεκδίκηση
   και η εγκυρότητα τους

ΠΑΣΟΚ, ΝΔ και ως «ενδιάμεσος» ο ΣΥΡΙΖΑ. Ροές εκλογικών προτιμήσεων κι ένας κύκλος που κλείνει

Ο Παναγιώτης Κονδύλης, η αξιολογική ουδετερότητα και η πολιτική πράξη

Ο Παναγιώτης Κονδύλης, η αξιολογική ουδετερότητα και η πολιτική πράξη
 Η ηθική της ευθύνης στην
      Ελλάδα της κρίσης
     και σε άλλες κρίσεις

Πράσινος πολιτικός χώρος στην Ελλάδα; Πολύ κακή πρόγνωση για ευδοκίμηση «εδώ στο Νότο».

Μιχάλης Παπαγιαννάκης (1941 - 2009)

Μάικλ Σαντέλ: Γιατί οι φιλελεύθεροι είναι ανίσχυροι απέναντι στους λαϊκιστές και στους εθνικιστές;

Περιοδικό «Ο Πολίτης» 1976-2008, Αρχεία Σύγχρονης Κοινωνικής Ιστορίας ΑΣΚΙ

Ο Πολίτης Άγγελος Ελεφάντης (1936 - 29 Μαΐου 2008)

Ο Πολίτης Άγγελος Ελεφάντης (1936 - 29 Μαΐου 2008)
Λόγος για την ερχόμενη,
την πραγματικά μεγάλη
             κρίση

Λαϊκισμός ελληνικού τύπου

Λαϊκισμός ελληνικού τύπου
Πόσο παγερά αδιάφορος
       να μένει κανείς;

George Lichtheim: Ο Λουί Αλτουσέρ, ο Ροζέ Γκαρωντύ, ο Νίκος Πουλαντζάς και οι άλλοι

George Lichtheim: Ο Λουί Αλτουσέρ, ο Ροζέ Γκαρωντύ, ο Νίκος Πουλαντζάς και οι άλλοι
Οι «περιπέτειες της δια-
 λεκτικής» στο Παρίσι
      του 1969

Από τη χρεωκοπία στην αυτογνωσία - Μια επιχειρηματολογία για την κρίση της χρεωκοπίας (2008-2015)

Από τη χρεωκοπία στην αυτογνωσία - Μια επιχειρηματολογία για την κρίση της χρεωκοπίας (2008-2015)
Δαμ. Παπαδημητρόπουλος
   και συνυπογράφοντες

Γκρίζες θεωρίες, έγχρωμη ζωή

Γκρίζες θεωρίες, έγχρωμη ζωή
Ένας ιστοχώρος για την Βενετία Γαζίλα

Ψευδαισθήσεις και ιδεολογίες

«Αυτά που ονομάζουμε ιδεολογίες είναι ψευδαισθήσεις προικισμένες με την ισχύ πεποιθήσεων που συμμερίζονται πολλοί από κοινού». Με τέτοιες πεποιθήσεις, «τα άτομα αυτοεξαπατώνται για το τί είναι αυτά τα ίδια και ποιά η κατάστασή τους».
Οι δεδομένοι συσχετισμοί κοινωνικής δύναμης παράγουν
«δομική βία», δηλαδή επικοινωνιακά εμπόδια που λειτουργούν «διακριτικά» και περνούν απαρατήρητα, ωστόσο είναι αποτελεσματικά. «Οι εμπλεκόμενοι σε τέτοιες συστηματικά κολοβωμένες διαδικασίες επικοινωνίας, σχηματίζουν πεποιθήσεις υποκειμενικά αβίαστες, οι οποίες όμως είναι ψευδαισθητικές, απατηλές». Έτσι, οι πολίτες δημιουργούν οι ίδιοι μια πολιτική ισχύ, η οποία, «όταν θεσμοποιηθεί, μπορεί να στραφεί και εναντίον τους» (με τα λόγια του Jürgen Habermas)

Regina F. Titunik: Το μέλλον των σύγχρονων κοινωνιών: Πνευματική ανανέωση και ο Τελευταίος Άνθρωπος.

Regina F. Titunik: Το μέλλον των σύγχρονων κοινωνιών: Πνευματική ανανέωση και ο Τελευταίος Άνθρωπος.
Λέο Στράους, Μαξ Βέμπερ,
Φρίντριχ Νίτσε σε «διάλογο»

*Parallaxi - Περιοδικό πόλης της Θεσσαλονίκης

*Parallaxi - Περιοδικό πόλης της Θεσσαλονίκης
Αστικός ακτιβισμός για την
  «Θεσσαλονίκη Αλλιώς»

Eurozine

Blätter für deutsche und internationale Politik

Ο σκληρός εργατικός Μάης του 1936. Oι κρίσεις έχουν τη δική τους ιστορία

Ο σκληρός εργατικός Μάης του 1936. Oι κρίσεις έχουν τη δική τους ιστορία
Ζωή και θάνατος του Τάσου Τούση
του ανθρώπου που έγινε σύμβολο

Rainer Forst & Bernd Ulrich: Δικαιοσύνη και αλληλεγγύη

Rainer Forst & Bernd Ulrich: Δικαιοσύνη και αλληλεγγύη
Nέα κατάσταση, νέα καθήκοντα

Niko Paech: Καταστροφική οικονομική μεγέθυνση Η θύελλα της προόδου & τα ερείπια που αφήνει πίσω

Κρίστοφερ Λας: Πρόοδος, η τελευταία δεισιδαιμονία

Loren Goldner: Πολιτισμικά ρεύματα της αποδόμησης και η αποβιομηχάνιση στη Δύση μετά το 1968

Loren Goldner: Πολιτισμικά ρεύματα της αποδόμησης και η αποβιομηχάνιση στη Δύση μετά το 1968
 Ηθικός και πολιτικός σχε-
τικισμός με πρόσχημα «αντι-
 ιμπεριαλισμό», «πολιτισμι-
κές σπουδές» (cultural stu-
dies) και «μετααποικιο-
     κρατικές» θεωρίες
     (postcolonialism)

Γιούργκεν Χάμπερμας: Πολιτική ισχύς, εξουσία και επικοινωνία σύμφωνα με την Χάννα Άρεντ

Γιούργκεν Χάμπερμας: Πολιτική ισχύς, εξουσία και επικοινωνία σύμφωνα με την Χάννα Άρεντ
  Μια κριτική διερεύνηση

«Κοινωνίες της διακινδύνευσης» (Ούλριχ Μπεκ), πανδημία και πολιτικές αυταπάτες

O Joschka Fischer στο Project Syndicate

O Joschka Fischer στο Project Syndicate
      Διεθνής Πολιτική

Ελλάδα, Ευρώπη, πατριωτισμός - Σε εποχή μειωμένων προσδοκιών

Ταρκόφσκι

Δεξαμενή Σκέψης Zentrum Liberale Moderne (Αγγλικά - Γερμανικά)

A. von Lucke: Πάλη για την ηγεμονία. Ποιός έχει την εξουσία να ορίζει για ποιό λόγο να αγανακτούμε;

A. von Lucke: Πάλη για την ηγεμονία. Ποιός έχει την εξουσία να ορίζει για ποιό λόγο να αγανακτούμε;
Νεανική διαμαρτυρία για
 το κλίμα & διαμαρτυρία
ενάντια στη διαμαρτυρία

Φιλελεύθεροι και λαϊκιστές: Γιατί φοβούνται και οι δύο τόσο πολύ την Γκρέτα Τούνμπεργκ;

Φιλελεύθεροι και λαϊκιστές: Γιατί φοβούνται και οι δύο τόσο πολύ την Γκρέτα Τούνμπεργκ;
Μη πυροβολείτε την αγγελιοφόρο!

Ο Ενρίκο Μπερλινγκουέρ (1922 - 11 Ιουνίου 1984) εναντίον του καταναλωτισμού

Ο Ενρίκο Μπερλινγκουέρ (1922 - 11 Ιουνίου 1984) εναντίον του καταναλωτισμού
  Alessandro Leogrande:
Enrico Berlinguer contro il
   consumismo, 1977
   - σαν να ήταν χθές