Τοξική Αμερική (3): Σπορά ψευδών και απαισιοδοξίας· όμως με αυτά η πραγματικότητα δεν αλλάζει

Α. «Στρατηγική Εθνικής Ασφάλειας» των ΗΠΑ, «μετα-αλήθεια» και εμμονή στα ορυκτά καύσιμα

 

του Κρίστιαν Στέκερ

 

Christian Stöcker: US-Sicherheitsstrategie Die Realität ändert man nicht, indem man gegen sie anlügt, Der Spiegel, 14.12.2025

 
Το ντοκουμέντο για την Στρατηγική Εθνικής Ασφάλειας των ΗΠΑ αποκαλύπτει την βασική αδυναμία της κυβέρνησης Τραμπ: Μπορεί να κερδίζεις εκλογές λέγοντας συνεχώς ψέματα. Όμως με ψέματα δεν μπορείς να κυβερνήσεις επιτυχώς

 

Κάτι αξιοσημείωτο έχει συμβεί τα τελευταία χρόνια: Ο όρος «μετα-αλήθεια» (post-truth), από περιγραφή μιας δυσλειτουργίας στις δημοκρατικές κοινωνίες έχει μετατραπεί σε μια (υποτίθεται) αποδεκτή «εναλλακτική» περιγραφή της πραγματικότητας. Με αυτόν τον ορισμό της «μετα-αλήθειας» (post-truth), το Λεξικό της Οξφόρδης είχε ανακηρύξει αυτόν τον ιδιωματισμό «Λέξη της Χρονιάς» του 2016:

«Δηλώνει ή σχετίζεται με περιστάσεις στις οποίες τα αντικειμενικά γεγονότα έχουν μικρότερη επιρροή στη διαμόρφωση της κοινής γνώμης από όσο έχουν οι επικλήσεις συναισθημάτων και προσωπικών απόψεων».

Από τότε, η ιδέα ότι η «μετα-αλήθεια» είναι το νέο πρότυπο, έχει κατά κάποιο τρόπο εδραιωθεί στον χώρο της πολιτικής και των μέσων ενημέρωσης. Πολιτικοί όπως ο Markus Söder στην Γερμανία [Μάρκους Ζέντερ, πρωθυπουργός της Βαυαρίας, από το κόμμα CSU] φαίνονται μάλιστα έως και να να μιμούνται τον Τραμπ, αντικαθιστώντας τα γεγονότα με «αλήθειες» όπως οι ίδιοι τις αισθάνονται ή τις αντιλαμβάνονται. Η επανεκλογή του Τραμπ ως Προέδρου των ΗΠΑ δείχνει να επιβεβαιώνει αυτήν την εκδοχή: Τα γεγονότα δεν μετρούν πια. Αυτό που μετράει είναι το ποιος πατάει το σωστό κουμπί [και βγαίνει η χοντρή ...]

© WP

Εδώ γίνεται σύγχυση μεταξύ δύο διαφορετικών πραγμάτων. Μπορεί να κερδίζεις εκλογές με το να λες συνεχώς ψέματα, όμως τα γεγονότα δεν εξαφανίζονται. Δεν αλλάζεις την πραγματικότητα λέγοντας ψέματα εναντίον της.
Η νέα «Στρατηγική Εθνικής Ασφάλειας», την οποία ο στενός κύκλος περί τον Ντόναλντ Τραμπ προφανώς συνέταξε, λίγο-πολύ, χωρίς να ερωτηθεί κανείς άλλος, είναι ένα γραπτό κείμενο «μετα-αληθειών», σύμφωνο με τον ορισμό της Οξφόρδης: Δεν περιέχει τίποτε άλλο παρά μόνον ψευδείς ισχυρισμούς για το ποιά είναι η πραγματικότητα, οι οποίοι όμως πιθανότατα θα αρέσουν πολύ στους πιο πιστούς ψηφοφόρους του Τραμπ.
Λόγου χάρη, στο κείμενο αυτό υπάρχει ο τραγελαφικός ισχυρισμός ότι η Ευρώπη απειλείται με «πολιτισμική εξόντωση» εξαιτίας της μετανάστευσης. Αυτό που αναφέρει τούτο το έγγραφο για το θέμα, μοιάζει με τους εξάψαλμους τους οποίους συνήθως ακούμε από βουλευτές του [ακροδεξιού γερμανικού κόμματος] AfD ή από αυτούς που προπαγανδίζουν θεωρίες συνωμοσίας, βασισμένοι στην (κατ΄ ουσίαν πάντα αντισημιτική) αφήγηση συνωμοσίας περί «μεγάλης αντικατάστασης του πληθυσμού» [«great replacement», γερμ. «Bevölkerungsaustausch» ή «Großer Austausch», γαλλ. «grand remplacement»] Και τώρα, νά το! Αυτό το ακροδεξιό παραλήρημα εμφανίζεται σε ένα κείμενο περί «Στρατηγικής για την Ασφάλεια» της χώρας η οποία φτιάχτηκε από την μετανάστευση. Των ΗΠΑ.

New York’s Offshore Wind Projects: «100% καθαρή ηλεκτρική ενέργεια έως το 2040 - Η Πολιτεία της Νέας Υόρκης έχει στόχο την εγκατάσταση 9.000 μεγαβάτ (MW) ισχύος υπεράκτιας αιολικής ενέργειας έως το 2035». «Ως Δήμος προετοιμάζουμε την πόλη της Νέας Υόρκης για τις επιπτώσεις της κλιματικής αλλαγής, αντιμετωπίζουμε τις προσπάθειες αποκατάστασης από την οπτική γωνία της ισότητας και της δημόσιας υγείας. Κάνουμε πράσινο το δίκτυο ηλεκτρικής ενέργειας, αναζωογονούμε τα παραλιακά μέτωπα της πόλης μας» / πηγή @ NYC.gov - Mayor's Office of Climate & Environmental Justice

Κολλημένοι ιδεολόγοι είναι πάντα «οι άλλοι». Ποτέ «εμείς».
Στο κείμενο με την νέα «Στρατηγική Εθνικής Ασφάλειας» των ΗΠΑ, ακόμη πιο καίρια είναι η απώλεια επαφής με την πραγματικότητα για ό,τι αφορά την κλιματική κρίση. «Απορρίπτουμε τις καταστροφικές ιδεολογίες περί “κλιματικής αλλαγής” και του στόχου για “μηδενικές συνολικές εκπομπές”» διοξειδίου του άνθρακα (Net-zero emissions), γράφεται στο κείμενο. Αυτές οι «ιδεολογίες» έχουν «βλάψει πολύ την Ευρώπη» και είναι «επιδότηση για τους αντιπάλους μας», γράφουν παρακάτω. Ας το επαναλάβουμε, για να μην προκύψει καμιά παρεξήγηση: Η κλιματική κρίση υπάρχει πραγματικά, είναι επικίνδυνη, έχει εξαιρετικά μεγάλο κόστος και ήδη σκοτώνει δεκάδες χιλιάδες ανθρώπους κάθε χρόνο. Ιδεολογικό κόλλημα έχει όποιος εξακολουθεί να αρνείται όλα αυτά.
Πράγμα που σημαίνει ότι σημερινή κυβέρνηση των ΗΠΑ στηρίζει τις γεωπολιτικές της εκτιμήσεις στην παραπληροφόρηση την οποία επινόησαν οι λομπίστες του πετρελαίου πριν από 50 χρόνια. Εν έτει 2025, τόσο θρασύς δεν θα ήταν ούτε καν ο CEO της ExxonMobil. Αν μή τι άλλο, επειδή έτσι θα είχε αυτο-γελοιοποιηθεί μόνος του μπροστά στα μάτια των άλλων CEO.
Στα χρηματιστήρια, στους τραπεζικούς οίκους και στις ασφαλιστικές εταιρείες παγκοσμίως, εδώ και καιρό είναι απολύτως σαφές ότι η κλιματική κρίση δεν είναι απλά πραγματικότητα, αλλά προκαλεί γιγαντιαίες οικονομικές ζημίες.
Για να παραθέσω τον Günther Thallinger, μέλος του διοικητικού συμβουλίου της [ασφαλιστικής] Allianz: «Η μετάβαση σε μια οικονομία μηδενικών εκπομπών δεν είναι απλά και μόνον ζήτημα βιωσιμότητας, αλλά οικονομική και λειτουργική αναγκαιότητα για να αποφύγουμε να βρεθούμε σε ένα μέλλον, στο οποίο τα κλιματικά σοκ θα υπερβαίνουν την ικανότητά μας να ανακάμψουμε και θα υπερφορτώσουν πέραν των ορίων αντοχής τους κυβερνήσεις, επιχειρήσεις και νοικοκυριά ».

Η πορεία της μετοχής της Exxon Mobil στην Wall Street
 πριν και μετά την ορκομωσία Τραμπ (https://tradingeconomics.com)

Χαμογελούν ειρωνικά ακούγοντας τον φλύαρο γέροντα
Αντίθετα, στην Γενική Συνέλευση του ΟΗΕ, ο Τραμπ ισχυρίστηκε ότι τα κράτη του κόσμου προκαλούν βλάβη στον εαυτό τους με τις ανανεώσιμες πηγές ενέργειας. Και αυτό προκάλεσε μάλλον κουνήματα κεφαλών, ειρωνικά γελάκια και καλά κρυμμένη περιφρόνηση για τον καυχησιάρη φλύαρο γέροντα.
Αξίζει να λάβουμε υπόψη ότι το μερίδιο των ανανεώσιμων πηγών ενέργειας στην συνολική αύξηση της δυναμικότητας παραγωγής ηλεκτρικής ενέργειας παγκοσμίως ήταν 83 % το 2022, 86 % το 2023 και 92,5 % το 2024. Επομένως, σχεδόν τίποτε άλλο δεν κατασκευάζεται στον τομέα αυτό, παρόλο που μπορεί να κανείς να έχει μια διαστρεβλωμένη εντύπωση, άν εστιάσει την προσοχή του αποκλειστικά και μόνον στους νέους σταθμούς παραγωγής ηλεκτρικής ενέργειας με καύση άνθρακα στην Κίνα. Αυτή η κυριαρχία των ανανεώσιμων πηγών ενέργειας οφείλεται απλώς στο γεγονός ότι αυτός είναι ο πιο φθηνός τρόπος παραγωγής ηλεκτρικής ενέργειας. Ειδικά σε συνδυασμό με την επίσης ραγδαία αύξηση των μεγάλης κλίμακας συστημάτων αποθήκευσης (μπαταριών), και μάλιστα με ρυθμούς εκθετικούς. Και αυτό συμβαίνει παντού: «Η βιομηχανία ηλιακής ηλεκτρικής ενέργειας στις ΗΠΑ ακμάζει, παρά την εχθρότητα του Προέδρου εναντίον της», γράφει το βρετανικό περιοδικό The Economist.
Σύμφωνα με έκθεση της Ομοσπονδιακής Επιτροπής Ρύθμισης Ενέργειας των ΗΠΑ (Federal Energy Regulatory Commission, FERC), πάνω από το 91 % της νέας ισχύος η οποία συνδέθηκε στο αμερικανικό ηλεκτρικό δίκτυο κατά το πρώτο εξάμηνο του 2025, ήταν από εγκαταστάσεις ανανεώσιμης ενέργειας [17,7 GW ανανεώσιμα σε σύνολο 19,4 GW-γιγαβάτ]. Τα φωτοβολταϊκά συστήματα είναι το μεγαλύτερο μέρος. Και αυτό συμβαίνει διαρκώς εδώ και πάνω από δύο χρόνια. Είναι ενδιαφέρον ότι ο ιστότοπος της FERC δεν είναι προσβάσιμος από γερμανικές διευθύνσεις IP (αν και αυτό μπορεί να παρακαμφθεί με μια σήραγγα VPN). Ίσως η κυβέρνηση των ΗΠΑ να ντρέπεται γι' αυτά τα στοιχεία [και φροντίζει να αποκρύπτονται σε κάποιες χώρες].

Προσθήκη νέας ισχύος σε MW στο ηλεκτρικό δίκτυο των ΗΠΑ στο πρώτο εξάμηνο του 2025
και στο αντίστοιχο του 2024 (FERC, Federal Energy Regulatory Commission)

Το εργαστήριο στο όνομα του οποίου δεν μπορεί πια να υπάρχει η λέξη «ανανεώσιμες»
Η αυταπάτη αυτής της κυβέρνησης είναι σχεδόν κωμική: Το «Εθνικό Εργαστήριο Ανανεώσιμων Πηγών Ενέργειας» μόλις μετονομάστηκε. Η λέξη «ανανεώσιμες» δεν εμφανίζεται πλέον στο όνομά του.

Εν τω μεταξύ, ακόμη και στην καρδιά του Τραμπισμού, στο Τέξας, το μερίδιο ενέργειας από ανανεώσιμες πηγές και η χωρητικότητα των εγκαταστάσεων αποθήκευσης ηλεκτρικής ενέργειας επεκτείνονται με εκπληκτικό ρυθμό. Ο επιχειρηματικός κόσμος αδιαφορεί για την προπαγάνδα του Λευκού Οίκου υπέρ των ορυκτών καυσίμων
Ο λοιπός κόσμος έχει προ πολλού κατανοήσει ότι η κλιματική κρίση είναι πραγματικότητα και ότι οι εναλλακτικές λύσεις είναι ελκυστικές. Όλες οι μετρήσεις δείχνουν τεράστιες πλειοψηφίες παγκοσμίως υπέρ μεγαλύτερης προστασίας του κλίματος. Φυσικά, οι ΗΠΑ εξακολουθούν να λαμβάνονται σοβαρά υπόψη ως οικονομική και στρατιωτική δύναμη, αλλά όχι από άλλες απόψεις. Τουλάχιστον όσο βρίσκονται στην εξουσία ο Ντόναλντ Τραμπ και το υπουργικό συμβούλιο το αποτελούμενο από κόλακες του. Κάνουν παγκόσμια πολιτική με εργαλείο την ίδια ακριβώς παραπληροφόρηση την οποία χρησιμοποιούν για να εξαπατήσουν τους ψηφοφόρους τους μέσα στις ΗΠΑ και για να διατηρήσουν ενεργούς τους μπράβους τους. Είναι πολύ σημαντικό να το έχουν αυτό στο μυαλό τους οι Ευρωπαίοι πολιτικοί. Ο Ντόναλντ Τραμπ τελικά θα φύγει, αλλά τα γεγονότα θα παραμείνουν.

Πρόβλεψη για νέα ισχύ που θα προστεθεί στο ηλεκτρικό δίκτυο των ΗΠΑ μεταξύ 2025 και 2028:
Περίπου 87 % της νέας ισχύος θα είναι αιολική + ηλιακή + υδροηλεκτρική, ή 84 % άν ληφθούν υπόψη
μόνον τα πολύ υψηλής πιθανότητας έργα. Η αναλογία ανεβαίνει πολύ πάνω από 90 %,
άν συμψηφιστούν οι αποσύρσεις παλιών εργοστασίων που λειτουργούν με άνθρακα, φυσικό αέριο
και πετρέλαιο (FERC - έλαβε υπόψη δεδομένα των Velocity Suite, Hitachi Energy, Yes Energy)

Ένα σημαντικό μέρος του πληθυσμού των ΗΠΑ είναι παραπληροφορημένο σε βάθος, ιδίως οι Ρεπουμπλικανοί ψηφοφόροι. Αυτό ισχύει όχι  μόνον για την κλιματική κρίση και τις εκλογές στις ΗΠΑ το 2020, αλλά και για την σημερινή κατάσταση της οικονομίας στις ΗΠΑ, για την μετανάστευση και πολλά άλλα ζητήματα. Μεγάλες μερίδες των Ρεπουμπλικανών ψηφοφόρων πιστεύουν σε διάφορες θεωρίες συνωμοσίας, στις οποίες περιλαμβάνονται και εκείνες που αφορούν το Ολοκαύτωμα. Μερικοί υποστηρικτές ακροδεξιών ιδεών ή ιδεών βασισμένων σε θεωρίες συνωμοσίας, δεν δίστασαν να παραδεχτούν ακόμη και ότι σκόπιμα και εντελώς συνειδητά διαδίδουν οι ίδιοι παραπληροφόρηση.

Εκτός από τους στενά ακροδεξιούς και συνωμοσιολογικούς κύκλους, την κύρια ευθύνη την φέρουν προπαντός το κανάλι Fox News και οι τοπικοί σταθμοί του εξίσου προπαγανδιστικού Sinclair Group. Και, φυσικά, το Ρεπουμπλικανικό Κόμμα και ο ίδιος ο Τραμπ.

Προσθήκη νέας ηλεκτρικής ισχύος σε GW (γιγαβάτ) ετησίως, από φωτοβολταικά και αιολικά, παγκοσμίως και της Κίνας μόνης της (στοιχεία Ember Energy)

Από τις πολιτική με «μετα-αλήθειες» επωφελούνται μόνον τα κόμματα της «μετα-αλήθειας».
Ακόμα κι αν κάποιος αρνείται ότι υπάρχει κλιματική κρίση, οι καταστροφές συμβαίνουν. Μεγάλες περιοχές των ΗΠΑ, ιδίως περιοχές στις οποίες οι Ρεπουμπλικάνοι επιτυγχάνουν καλά εκλογικά αποτελέσματα, θα βιώσουν καταστροφικές μεταβολές. Επίσης, ο αναπόφευκτος μετασχηματισμός του παγκόσμιου ενεργειακού συστήματος δεν θα παύσει να συμβαίνει, αν κάποιοι προσποιούνται ότι δεν συμβαίνει. Το ίδιο ισχύει και για την οικονομική πολιτική: Δεν αλλάζεις τα στοιχεία για την ανεργία με το να μην τα δημοσιεύεις πια. Ο πληθωρισμός αυξάνεται, παρόλο που ο Τραμπ ισχυρίζεται επίμονα το αντίθετο. Το κόστος των δασμών δεν το πληρώνουν οι εξαγωγείς, αλλά κυρίως οι εισαγωγείς και οι καταναλωτές. Οι άνθρωποι, αργά ή γρήγορα, θα τα προσέξουν όλα αυτά, το αργότερο όταν κοιτάξουν τους τραπεζικούς λογαριασμούς τους . Και αυτό ήδη φαίνεται από τα στοιχεία των δημοσκοπήσεων για την ικανοποίηση των πολιτών από την προεδρία Τραμπ.
Μπορεί να κερδίσεις εκλογές με μια πολιτική της «μετα-αλήθειας», όμως έτσι καταστρέφεις την χώρα σου.
Για την Ευρώπη, αυτό πρέπει να γίνει πηγή αυτοπεποίθησης και να χρησιμεύσει ως προειδοποίηση για διάφορους Γερμανούς πολιτικούς. Όταν ο Πρωθυπουργός της Βαυαρίας Μάρκους Zέντερ [CSU] εφευρίσκει Καναδικά «μίνι πυρηνικά εργοστάσια» ή ο [πρόεδρος της κοινοβουλευτικής ομάδας του συγκυβερνώντος CDU] Γενς Σπαν προωθεί «πράσινο πετρέλαιο» και «καυστήρες αερίου για θέρμανση, οι οποίοι θα λειτουργούν και με ηλιακή ενέργεια» [για να καταπολεμήσει τις αντλίες θερμότητας], προκαλεί ζημιά. Και κυρίως  υποφέρει η ίδια η δημοκρατία. Μόνον κόμματα της «μετα-αλήθειας» όπως η AfD, επωφελούνται από μια πολιτική με «μετα-αλήθειες». Όταν είσαι στην αντιπολίτευση είναι εύκολο να λες ψέματα, γιατί δεν είσαι υποχρεωμένος να εφαρμόσεις στην πράξη τίποτε.
Όμως να κυβερνήσεις επιτυχώς μπορείς μόνον εδώ, στην πραγματικότητα.

Β. Ανοησίες του Τραμπ: «Η αιολική ενέργεια απειλή για την εθνική ασφάλεια».

Και η ανοησία της απαισιοδοξίας

 

του Ούλριχ Φίχτνερ

 

Ullrich Fichtner: Welt im Wandel  - In der Pessimismus-Falle des Donald Trump, Der Spiegel, 2.2.2026, αρχειοθετημένο και εδώ

 

Το κυρίαρχο αίσθημα της εποχής μας λέει: Όλα πάνε κατά διαόλου. Πρόκειται για ανοησία

[...] Tην ώρα που ο Πρόεδρος των ΗΠΑ έλεγε τα ψέματά του εναντίον της αιολικής ενέργειας στο Νταβός, στην πατρίδα του έχασε τρεις μεγάλες δικαστικές υποθέσεις. Είχε προσπαθήσει να ακυρώσει έργα κατασκευής υπεράκτιων αιολικών πάρκων.

Μεταξύ αυτών είναι ένα έργο ισχύος 810 ΜW (μεγαβάτ) της νορβηγικής ενεργειακής εταιρείας Equinor στα ανοικτά των ακτών της Νέας Υόρκης, η κατασκευή του οποίου έχει ήδη ολοκληρωθεί σε ποσοστό 60 %. Ο Τραμπ «έσβησε» το έργο αυτό με το χοντρό μαρκαδόρο του πριν από τα Χριστούγεννα, επειδή, εκεί στο παράλληλο σύμπαν του, αποτελεί απειλή για την εθνική ασφάλεια των ΗΠΑ. Θέλει σκέψη για να το καταλάβεις. Όμως το δικαστήριο σταμάτησε αυτόν, όχι την αιολική ενέργεια.
Τρεις φορές μέσα σε μια εβδομάδα, η αλήθεια και το σωστό επικράτησαν. Κι αυτό είναι πολύ εντυπωσιακό σε τέτοια εποχή. Οι εταιρείες οι οποίες πολέμησαν με δικαστικά μέσα ενάντια στην εκτελεστική εντολή του Τραμπ, όλες ευρωπαϊκές παρεμπιπτόντως, πριν πάνε στα δικαστήρια ίσως θα έπρεπε να φοβηθούν ότι ο Ντον στον Λευκό Οίκο θα κάνει μετά τη ζωή τους ακόμη πιο δύσκολη. Και οι δικαστές που του αντιτάχθηκαν ίσως θα έπρεπε να είχαν σκεφτεί ότι μετά από τέτοια απόφαση η σταδιοδρομία τους θα τελειώσει. Αλλά δεν νοιάστηκαν ούτε οι μεν. ούτε οι δε.
Δεν νοιάστηκαν επειδή νοιάζονται για τον κόσμο. Και έτσι απέδειξαν ότι είναι καλύτερο να ανάβεις ένα κερί παρά να θρηνείς συνεχώς γιατί το σκοτάδι είναι βαθύ. Είθε να βρεθούν μιμητές για να συνεχίσουν. 

Ο Christian Stöcker είναι Καθηγητής Ψηφιακής Επικοινωνίας στο Πανεπιστήμιο Εφαρμοσμένων Επιστημών του Αμβούργου και επικεφαλής του μεταπτυχιακού προγράμματος για την Ψηφιακή Επικοινωνία. Συμμετέχει σε διάφορα ερευνητικά κέντρα και εγχειρήματα που ασχολούνται με την αλληλεπίδραση μεταξύ της τεχνολογίας των ψηφιακών μέσων, της δημοσιογραφίας και της δημόσιας σφαίρας.
Ως εμπειρογνώμων στην επίδραση του ψηφιακού μετασχηματισμού και των αλγορίθμων στην δημόσια σφαίρα, τη δημοσιογραφία και στις ίσες ευκαιρίες των πολιτών, διετέλεσε σύμβουλος της Γερμανικής Ομοσπονδιακής Βουλής (Bundestag), των κοινοβουλίων της Θουριγγίας και του Σλέσβιχ-Χόλσταϊν, και της Διερευνητικής Επιτροπής (Enquete-Kommission) της Γερμανικής Ομοσπονδιακής Βουλής για την Τεχνητή Νοημοσύνη. Το 2021 και το 2022 ήταν μέλος της συμβουλευτικής επιτροπής της πρωτοβουλίας nextMedia του Αμβούργου. Μέχρι το τέλος του 2022, ο Stöcker ήταν Media Fellow στην δεξαμενή σκέψης The New Institute.
Ο Stöcker διατηρεί την εβδομαδιαία στήλη «Der Rationalist» στο Spiegel Online. Το 2020 εκδόθηκε το βιβλίο του «Εμείς είμαστε το πείραμα» (Das Experiment sind wir), με θέμα το πώς η ανθρωπότητα θα αντιμετωπίσει και θα χειριστεί τις εκθετικής κλίμακας αλλαγές που προκαλεί η «Μεγάλη Επιτάχυνση».

Ο Ullrich Fichtner (1965) από το 2001 ταξιδεύει σε όλο τον κόσμο ως ρεπόρτερ για τον Spiegel με σπουδαία ρεπορτάζ από ζώνες κρίσης. Ανάμεσα στις έδρες της δραστηριότητας του περιλαμβάνονται το Βερολίνο, το Αμβούργο, η Νέα Υόρκη και το Παρίσι. Σπούδασε πολιτική επιστήμη, ιστορία και γερμανική φιλολογία στα Πανεπιστήμια της Βρέμης και του Βερολίνου. Παράλληλα με τις σπουδές του εργαζόταν για τις εφημερίδες Weser-Kurier και Frankfurter Rundschau καθώς και για το πρακτορείο ειδήσεων Associated Press. Στο γραφείο του Associated Press στο Βερολίνο βρέθηκε την εποχή της επανένωσης της Γερμανίας. Το 1994 έγινε συντάκτης ειδήσεων στην Frankfurter Rundschau και μετά ανταποκριτής της στο Βερολίνο. Από το 2000 έως 2001 έγραφε στην Zeit, από το 2001 ,στον Spiegel.

Το δημοσιογραφικό έργο του Fichtner έχει λάβει πολλά βραβεία, όπως το βραβείο Egon Erwin Kisch και το βραβείο Henri Nannen.

Βιβλία: Billionenpoker. Wie Banken und Staaten die Welt mit Geld überschwemmen – und uns arm machen (επιμ.), 2012, Geboren für die großen Chancen: Über die Welt, die unsere Kinder und uns in Zukunft erwartet, 2023, Die Macht der Musik, 2025