© Wolfgang Bauer: Schwäbische Alb - Die Zukunft war uns in Deutschland immer schon zu teuer, Die Zeit, 22.8.2026, αποθηκευμένο και εδώ
Καρβουνιασμένα
δάση, νεκρά ζώα, νεκρή γη. Αυτή είναι η νοτιοδυτική Γερμανία στα τέλη
του καλοκαιριού του 2026. Όποιος τριγυρίζει εδώ γύρω, το νιώθει: Εκτός
από τα δάση καίγονται και άλλα πράγματα σε τούτη τη χώρα.
Tην Κυριακή περπάτησα στα λιβάδια και δεν άκουσα ούτε ένα πουλί να κελαηδάει. Στάθηκα σε ένα ύψωμα, κοίταξα κάτω και είδα μια καφετιά ξερή κοιλάδα. Δεν είδα πια σχεδόν καθόλου πράσινο. Αυτή η κοιλάδα - και την ξέρω πολύ καλά εδώ και δεκαετίες - άνθιζε και έβλεπες όλα τα χρώματα. Το ασημόχορτο, οι ασημένιες κορυφές των χόρτων, κυμάτιζε στον άνεμο σαν τα κύματα του ωκεανού.
Αυτή η κοιλάδα ανάμεσα στα υψώματα του Σουηβικού Ιούρα (Schwäbische Alb) έσφυζε από ζωή· και με τέτοια αφθονία, ώστε σε συνέπαιρνε εντελώς αν της παραδιδόσουν. Ξάπλωνες στο γρασίδι και αμέσως σε σκέπαζαν σπόροι, φτερωτά έντομα κάθε είδους, μυρμήγκια, σκαθάρια και ζωύφια με ιριδίζοντα μεταλλιζέ χρώματα. Ξέρω μόνον λίγων τα ονόματα. Τώρα περπατούσα μέσα σε νεκροταφείο. Σχεδόν κανένα φυτό δεν έχει μείνει ζωντανό. Τα φυτικά κουφάρια θρυμματίζονταν κάτω από τα πόδια μου. Ο άνεμος σήκωνε τη σκόνη της πυρακτωμένης γης. Είδα λίγα μόνον έντομα, καθόλου μύγες, ούτε αλογόμυγες.
Την Κυριακή πήγα και στο δάσος πάνω από την κοιλάδα, αλλά και εκεί δεν άκουσα πουλιά να τραγουδούν. Το δάσος είχε πάρει χρώμα καφέ, όπως κανονικά γίνεται το φθινόπωρο. Ψηλά, οι φυλλωσιές και τα κλαδιά, ο θόλος των δέντρων, έμοιαζε σαν να είχε καεί από φωτιά. Το έδαφος ήταν καλυμμένο με ξερά φύλλα όπως το φθινόπωρο· τα πόδια μου βυθίζονταν μέχρι τους αστραγάλους μέσα στο παχύ στρώμα τους. Τα φύλλα της χαμηλής βλάστησης, των θάμνων και των μικρών δενδρυλλίων του δασικού υπόροφου, κρέμονταν από τους κορμούς τους μαραμένα, σαν φυτά εσωτερικού χώρου που τα ξέχασαν απότιστα. Οι φτέρες ήταν πεσμένες κάτω, ακόμη και οι τσουκνίδες. Σπαρμένα στο έδαφος νεκρά ποντίκια· πέθαναν από τη δίψα. Τόσα πολλά νεκρά ποντίκια !
Αυτή η κοιλάδα ανάμεσα στα υψώματα του Σουηβικού Ιούρα (Schwäbische Alb) έσφυζε από ζωή· και με τέτοια αφθονία, ώστε σε συνέπαιρνε εντελώς αν της παραδιδόσουν. Ξάπλωνες στο γρασίδι και αμέσως σε σκέπαζαν σπόροι, φτερωτά έντομα κάθε είδους, μυρμήγκια, σκαθάρια και ζωύφια με ιριδίζοντα μεταλλιζέ χρώματα. Ξέρω μόνον λίγων τα ονόματα. Τώρα περπατούσα μέσα σε νεκροταφείο. Σχεδόν κανένα φυτό δεν έχει μείνει ζωντανό. Τα φυτικά κουφάρια θρυμματίζονταν κάτω από τα πόδια μου. Ο άνεμος σήκωνε τη σκόνη της πυρακτωμένης γης. Είδα λίγα μόνον έντομα, καθόλου μύγες, ούτε αλογόμυγες.
Την Κυριακή πήγα και στο δάσος πάνω από την κοιλάδα, αλλά και εκεί δεν άκουσα πουλιά να τραγουδούν. Το δάσος είχε πάρει χρώμα καφέ, όπως κανονικά γίνεται το φθινόπωρο. Ψηλά, οι φυλλωσιές και τα κλαδιά, ο θόλος των δέντρων, έμοιαζε σαν να είχε καεί από φωτιά. Το έδαφος ήταν καλυμμένο με ξερά φύλλα όπως το φθινόπωρο· τα πόδια μου βυθίζονταν μέχρι τους αστραγάλους μέσα στο παχύ στρώμα τους. Τα φύλλα της χαμηλής βλάστησης, των θάμνων και των μικρών δενδρυλλίων του δασικού υπόροφου, κρέμονταν από τους κορμούς τους μαραμένα, σαν φυτά εσωτερικού χώρου που τα ξέχασαν απότιστα. Οι φτέρες ήταν πεσμένες κάτω, ακόμη και οι τσουκνίδες. Σπαρμένα στο έδαφος νεκρά ποντίκια· πέθαναν από τη δίψα. Τόσα πολλά νεκρά ποντίκια !
 |
| Γη που βουβάθηκε: Κωνοφόρα δέντρα Γυμνά, με ξερές βελόνες, σε ένα δάσος κοντά στο Ρότβαιλ. νοτιοδυτική Γερμανία. © [M] Silas Stein/imago images |
Περιπλάνηση σε νεκρή γη, στη Νοτιοδυτική Γερμανία, το καλοκαίρι του 2026. Στο «Σαχέλ της Γερμανίας», όπως το αποκαλούν τώρα εκπρόσωποι γεωργικών ενώσεων. Σε μια σιωπηλή γη, γη που βουβάθηκε. Άκουγα μόνον το τρίξιμο κάτω από τα πέλματά μου. Ήμουν έξω στο ύπαιθρο, απόλυτα εκτεθειμένος στον φυσικό κόσμο, κι όμως ήμουν εντελώς μόνος με τον εαυτό μου. Για πέντε ώρες ήμουν περιτριγυρισμένος από σχεδόν απόλυτη σιωπή, την οποία διέκοπταν μόνο περιστασιακά ήχοι από αεροπλάνα στο βάθος και οι ζητωκραυγές οπαδών μιας ποδοσφαιρικής ομάδας, οι οποίοι πανηγύριζαν τα γκολ σε ένα γήπεδο με τεχνητό χλοοτάπητα, στο γειτονικό χωριό. Οι ζητωκραυγές ακουγόταν άσεμνες, χυδαίες, σαν κάποιος να διατάρασσε την ηρεμία ενός νεκροταφείου.
Περπατάω μέσα από την κοιλάδα, περνώ από εκτάσεις στάχτης μαυρισμένες σαν το κάρβουνο. Ολόκληρες πλαγιές έχουν καεί. Δεν είχε ξαναπιάσει ποτέ φωτιά εδώ. Πυροσβέστες από τα γύρω χωριά ήρθαν για να την σβήσουν. Ενώ περπατώ, λαμβάνω μια προειδοποίηση κινδύνου στο κινητό μου: «Κλείστε προληπτικά τα παράθυρα και τις πόρτες. Έντονη οσμή λόγω πυρκαγιάς στο δάσος στην περιφέρεια του Rottweil». Εξήντα χιλιόμετρα από εδώ, στο Schramberg, το δάσος καίγεται. Θηριώδεις φλόγες στα υψώματα πάνω από την πόλη. Εδώ στη Βάδη-Βυρτεμβέργη, τέτοιες εικόνες είχαμε δει μέχρι τώρα μόνον σε ειδήσεις από χώρες πολύ πιο νότιες ή σε κινηματογραφικές ταινίες καταστροφών.
Διάβασα σχόλια αναγνωστών στο διαδίκτυο, κάτω από ένα ρεπορτάζ γι' αυτήν την πυρκαγιά: Ένοχος δεν είναι η κλιματική αλλαγή, αλλά οι εμπρηστές. Ή, το άλλο: Πάντα υπήρχαν πυρκαγιές, η Ευρώπη πάντα καιγόταν. Ή, ακόμη και αυτό: Οι πολιτικοί του Πράσινου κόμματος έβαλαν σκόπιμα τις φωτιές για να σπείρουν φόβο, να πείσουν τους ανθρώπους ότι η κλιματική αλλαγή υπάρχει, και μετά να τους πάρουν τα χρήματα φορολογώντας τους. Ο Πρόεδρος του λαϊκοφασιστικού κόμματος AfD στην Ομόσπονδη Χώρα της Βάδης-Βυρτεμβέργης, ο Emil Sänze, 75 ετών, βρήκε τον πραγματικό λόγο και μας τον είπε σε μια ανάρτηση στο Facebook: Φταίει η εισροή πάρα πολλών ξένων ανθρώπων στη Γερμανία. Περισσότεροι άνθρωποι σημαίνει περισσότερες πυρκαγιές, επειδή όσο περισσότεροι, τόσο μεγαλύτερη πίεση στη φύση ασκούν. Το κόμμα AfD, το οποίο ανέκαθεν αρνείται ότι μπορεί να συμβεί μια κλιματική καταστροφή. Αυτό το κόμμα, που είναι η συντομογραφία όλων όσων επιταχύνουν την καταστροφή και νανουρίζουν τους ανθρώπους σε μια ψευδή αίσθηση ασφάλειας, προσπαθεί τώρα να εκμεταλλευτεί τις πυρκαγιές για να υποδαυλίσει και άλλο το μίσος και τον φόβο για τους μετανάστες.
«Αγοράστε κλιματιστικά». Αυτή είναι η ξερή και ψυχρή αντίδραση πολλών πολιτικών της Ένωσης CDU και CSU, αυτών που μας οδήγησαν σε τούτη την καταστροφή. Μην καπνίζετε μέσα στο δάσος. Μην ψήνετε σε εξωτερικούς χώρους. Φυτέψτε στο δάσος είδη δέντρων ανθεκτικά στις υψηλές θερμοκρασίες. Φοινικιές αντί για οξιές, λόγου χάρη. Επί δεκαετίες, πολιτικοί του CDU και συντηρητικοί Σοσιαλδημοκράτες αρνούνταν την ύπαρξη ανθρωπογενούς κλιματικής αλλαγής. Η υποτιθέμενη ασφάλεια των θέσεων εργασίας και των εταιρικών κερδών είχε πάντα προτεραιότητα έναντι της προστασίας του περιβάλλοντος. Η προστασία του περιβάλλοντος, έλεγαν, ήταν πολυτέλεια. Το μέλλον στη Γερμανία ήταν πάντα κάτι υπερβολικά ακριβό.
Τώρα, είναι ευκαιρία να κάνουμε το «business as usual» ακόμη πιο οικονομικά επωφελές
Αφήνουμε τη χώρα μας να κυβερνάται από φαντασιόπληκτους, από πολιτικούς που ζουν στον κόσμο των ονείρων τους, για να μπορούμε, και εμείς, να συνεχίσουμε να ονειρευόμαστε. Ακόμη και τώρα, και ενώ οι συνέπειες των καταστροφικών πολιτικών των τελευταίων δεκαετιών είναι ορατές σε όλους, αρνούμαστε να τις αναγνωρίσουμε. Ένας παρατηρητής εξωτερικός, «εξωγήινος», ίσως βλέποντας μας θα σχημάτιζε την εξής εντύπωση: Όσο λιγότερο εφικτό γίνεται να κάνουμε τα στραβά μάτια μπροστά το θέαμα της καταστροφής την οποία εμείς έχουμε δημιουργήσει, και όσο πιο πολύ καταπίνει τον κόσμο μας η υπερθέρμανση, τόσο πιο επιθετικοί γίνονται οι μηχανισμοί μας που το απωθούν. Όλο και πιο μανιασμένα, επιμένουμε ότι δεν υπάρχει ανάγκη να ξυπνήσουμε από τα όνειρά μας. Και όταν δεν έχει απομείνει τίποτε για να το αντιμετωπίσουμε με άρνηση, όταν δεν υπάρχει άλλος τρόπος να αρνηθούμε την πραγματικότητα, όταν νιφάδες στάχτης πετούν γύρω από τα κεφάλια μας, τότε τι ακούμε; Ναι, αυτοί που το κάνουν είναι οι ξένοι, ή η Μοσάντ, ή η Ρικάρντα Λανγκ [βουλευτής του κόμματος Συμμαχία 90/ Πράσινοι, εκπροσωπεί στην Bundestag την εκλογική περιφέρεια της Βάδης-Βυρτεμβέργης στην οποία αναφέρεται το άρθρο - Schwäbisch Gmünd - και διετέλεσε συμπρόεδρος του κόμματος μεταξύ 2022 και 2024]. Υποφέρουμε όχι μόνο από την καταστροφή των λιβαδιών και των δασών, αλλά επίσης, όλο και περισσότερο, υποφέρουμε από την καταστροφή του δημόσιου λόγου.
Περπατάω μέσα από την κοιλάδα, περνώ από εκτάσεις στάχτης μαυρισμένες σαν το κάρβουνο. Ολόκληρες πλαγιές έχουν καεί. Δεν είχε ξαναπιάσει ποτέ φωτιά εδώ. Πυροσβέστες από τα γύρω χωριά ήρθαν για να την σβήσουν. Ενώ περπατώ, λαμβάνω μια προειδοποίηση κινδύνου στο κινητό μου: «Κλείστε προληπτικά τα παράθυρα και τις πόρτες. Έντονη οσμή λόγω πυρκαγιάς στο δάσος στην περιφέρεια του Rottweil». Εξήντα χιλιόμετρα από εδώ, στο Schramberg, το δάσος καίγεται. Θηριώδεις φλόγες στα υψώματα πάνω από την πόλη. Εδώ στη Βάδη-Βυρτεμβέργη, τέτοιες εικόνες είχαμε δει μέχρι τώρα μόνον σε ειδήσεις από χώρες πολύ πιο νότιες ή σε κινηματογραφικές ταινίες καταστροφών.
Διάβασα σχόλια αναγνωστών στο διαδίκτυο, κάτω από ένα ρεπορτάζ γι' αυτήν την πυρκαγιά: Ένοχος δεν είναι η κλιματική αλλαγή, αλλά οι εμπρηστές. Ή, το άλλο: Πάντα υπήρχαν πυρκαγιές, η Ευρώπη πάντα καιγόταν. Ή, ακόμη και αυτό: Οι πολιτικοί του Πράσινου κόμματος έβαλαν σκόπιμα τις φωτιές για να σπείρουν φόβο, να πείσουν τους ανθρώπους ότι η κλιματική αλλαγή υπάρχει, και μετά να τους πάρουν τα χρήματα φορολογώντας τους. Ο Πρόεδρος του λαϊκοφασιστικού κόμματος AfD στην Ομόσπονδη Χώρα της Βάδης-Βυρτεμβέργης, ο Emil Sänze, 75 ετών, βρήκε τον πραγματικό λόγο και μας τον είπε σε μια ανάρτηση στο Facebook: Φταίει η εισροή πάρα πολλών ξένων ανθρώπων στη Γερμανία. Περισσότεροι άνθρωποι σημαίνει περισσότερες πυρκαγιές, επειδή όσο περισσότεροι, τόσο μεγαλύτερη πίεση στη φύση ασκούν. Το κόμμα AfD, το οποίο ανέκαθεν αρνείται ότι μπορεί να συμβεί μια κλιματική καταστροφή. Αυτό το κόμμα, που είναι η συντομογραφία όλων όσων επιταχύνουν την καταστροφή και νανουρίζουν τους ανθρώπους σε μια ψευδή αίσθηση ασφάλειας, προσπαθεί τώρα να εκμεταλλευτεί τις πυρκαγιές για να υποδαυλίσει και άλλο το μίσος και τον φόβο για τους μετανάστες.
«Αγοράστε κλιματιστικά». Αυτή είναι η ξερή και ψυχρή αντίδραση πολλών πολιτικών της Ένωσης CDU και CSU, αυτών που μας οδήγησαν σε τούτη την καταστροφή. Μην καπνίζετε μέσα στο δάσος. Μην ψήνετε σε εξωτερικούς χώρους. Φυτέψτε στο δάσος είδη δέντρων ανθεκτικά στις υψηλές θερμοκρασίες. Φοινικιές αντί για οξιές, λόγου χάρη. Επί δεκαετίες, πολιτικοί του CDU και συντηρητικοί Σοσιαλδημοκράτες αρνούνταν την ύπαρξη ανθρωπογενούς κλιματικής αλλαγής. Η υποτιθέμενη ασφάλεια των θέσεων εργασίας και των εταιρικών κερδών είχε πάντα προτεραιότητα έναντι της προστασίας του περιβάλλοντος. Η προστασία του περιβάλλοντος, έλεγαν, ήταν πολυτέλεια. Το μέλλον στη Γερμανία ήταν πάντα κάτι υπερβολικά ακριβό.
 |
| Schwäbische Alb, όπως ήταν |
Αφήνουμε τη χώρα μας να κυβερνάται από φαντασιόπληκτους, από πολιτικούς που ζουν στον κόσμο των ονείρων τους, για να μπορούμε, και εμείς, να συνεχίσουμε να ονειρευόμαστε. Ακόμη και τώρα, και ενώ οι συνέπειες των καταστροφικών πολιτικών των τελευταίων δεκαετιών είναι ορατές σε όλους, αρνούμαστε να τις αναγνωρίσουμε. Ένας παρατηρητής εξωτερικός, «εξωγήινος», ίσως βλέποντας μας θα σχημάτιζε την εξής εντύπωση: Όσο λιγότερο εφικτό γίνεται να κάνουμε τα στραβά μάτια μπροστά το θέαμα της καταστροφής την οποία εμείς έχουμε δημιουργήσει, και όσο πιο πολύ καταπίνει τον κόσμο μας η υπερθέρμανση, τόσο πιο επιθετικοί γίνονται οι μηχανισμοί μας που το απωθούν. Όλο και πιο μανιασμένα, επιμένουμε ότι δεν υπάρχει ανάγκη να ξυπνήσουμε από τα όνειρά μας. Και όταν δεν έχει απομείνει τίποτε για να το αντιμετωπίσουμε με άρνηση, όταν δεν υπάρχει άλλος τρόπος να αρνηθούμε την πραγματικότητα, όταν νιφάδες στάχτης πετούν γύρω από τα κεφάλια μας, τότε τι ακούμε; Ναι, αυτοί που το κάνουν είναι οι ξένοι, ή η Μοσάντ, ή η Ρικάρντα Λανγκ [βουλευτής του κόμματος Συμμαχία 90/ Πράσινοι, εκπροσωπεί στην Bundestag την εκλογική περιφέρεια της Βάδης-Βυρτεμβέργης στην οποία αναφέρεται το άρθρο - Schwäbisch Gmünd - και διετέλεσε συμπρόεδρος του κόμματος μεταξύ 2022 και 2024]. Υποφέρουμε όχι μόνο από την καταστροφή των λιβαδιών και των δασών, αλλά επίσης, όλο και περισσότερο, υποφέρουμε από την καταστροφή του δημόσιου λόγου.
 |
| Φωτιά στα Hautes Fagnes (γαλλικά) ή Hohes Venn (γερμανικά), περιοχή με τυρφώνες στα σύνορα Βελγίου και Γερμανίας (Αρδέννες) - © Bruno Fahy/Belga/dpa.via Tageszeitung |
γεωργικές εκμεταλλεύσεις θα υποχρεωθούν να κλείσουν. Ωστόσο κανένας αγρότης δεν αποκλείει τώρα την Ομοσπονδιακή Καγκελαρία με το τρακτέρ του [όπως γινόταν πριν μερικά χρόνια, με διαφορετική κυβέρνηση - καγκελαρία Σολτς]. Κανένας αγρότης δεν πετάει στους γερμανικούς αυτοκινητόδρομους σε ένδειξη διαμαρτυρίας, τις μαραμένες ή ξεραμένες καλλιέργειές του. Οι ενώσεις τους απλώς απαιτούν περισσότερες φοροαπαλλαγές. Και ακόμη περισσότερες επιδοτήσεις στο καύσιμο ντίζελ και στα λιπάσματα. Το «business as usual» πρέπει να γίνει πιο οικονομικά επωφελές. Προς το παρόν δεν έχουμε προγραμματίσει διαδηλώσεις, λέει μια εκπρόσωπος των γεωργικών ενώσεων. Δεν ξέρουν εναντίον ποιου θα 'πρεπε να διαμαρτύρονται. Και καταλήγει: «Θα 'πρεπε τότε, να διαδηλώσουμε και εναντίον του εαυτού μας».
Η κοιλάδα μου, αυτή που τώρα είναι κατάξερη, ήταν πριν από 30 χρόνια χάρμα οφθαλμών και χαρά Θεού, ήταν μια πανδαισία χρωμάτων. Από τότε, αυτά τα χρώματα χάνονταν λίγο-λίγο, κάθε χρόνο χάνονταν και κάτι. Πρώτα χάθηκε το μπλε, μετά το κόκκινο, τελικά έμεινε μόνον το κίτρινο, επειδή το κίτρινο είναι το χρώμα της υπερβολικής λίπανσης. Οι «αγρότες» ανάγκασαν τα λιβάδια και τα χωράφια να παράγουν όλο και υψηλότερες αποδόσεις. Κανένας από αυτούς τους «αγρότες», εδώ σ' αυτή την κοιλάδα, δεν εξαρτάται οικονομικά από τα πραγματικά έσοδα της συγκομιδής. Η κύρια απασχόληση τους είναι στις βιομηχανίες, στην Daimler, την Bosch και την Boss. Προφανώς η απληστία είναι ανίκητη, ακόμη και σε εποχές αφθονίας.
Τώρα, η κοιλάδα έχει πάρει χρώμα καφέ. Μέχρι και στην ώρα του θανάτου των λιβαδιών, αυτοί οι «αγρότες» απέσπασαν μια έσχατη σοδιά. Σκέφτομαι, εδώ γίνεται τυμβωρυχία. Μετά τις καλοκαιρινές διακοπές, τα κοινοτικά και δημοτικά συμβούλια των γύρω χωριών θα συζητήσουν για άλλη μια φορά ένθερμα το πρόβλημα που είναι το πιο πιεστικό για αυτά: Τον καθορισμό νέων ζωνών δόμησης. Την κατανάλωση ακόμη περισσότερης φύσης. Μεγάλα τμήματα της κοιλάδας είναι ήδη δομημένα. Τις τελευταίες δεκαετίες, τα μεταλλικά κουτιά των βιομηχανικών κτιρίων και των νέων οικιστικών συγκροτημάτων διεισδύουν όλο και βαθύτερα μέσα στο τοπίο των λιβαδιών. Σε ορισμένα σημεία, τα χωριά απλώθηκαν τόσο πολύ ώστε ήδη συγχωνεύονται με τα γειτονικά τους. Τα σπίτια που κατασκευάζονται είναι σχεδόν όλα μονοκατοικίες. Πάνω από 50 εκτάρια νεόδμητες επιφάνειες χτίζονται στη Γερμανία κάθε μέρα. Κανένας πολιτικός που θέλει να επανεκλεγεί δεν ξεκινά αγώνα εναντίον. Ποιος θέλει να στερήσει από τα παιδιά μας το δικαίωμα να χτίζουν; Ποιος θέλει να μας απαγορεύσει να ορμάμε με το κεφάλι στον τοίχο, να παίρνουμε φόρα προς τη δική μας δυστυχία;
Οι κήποι που έχουν πάρει την θέση των λιβαδιών στην κοιλάδα είναι οικολογικές έρημοι· και δεν χρειαζόταν καμιά κλιματική αλλαγή για να γίνουν αυτές οι έρημοι. Τα γκαζόν κουρεύονται και απομένει ένα εκατοστό χόρτο. Ρομποτικές χλοοκοπτικές μηχανές κυνηγούν αδιάκοπα τη φύση για λογαριασμό μας, ξεσκίζοντας ακόμη και τον τελευταίο σκαντζόχοιρο. Ή πιο απλά, μερικοί σκεπάζουν τον κήπο τους με πέτρες, με κροκάλες και χαλίκια, δηλαδή τον μετατρέπουν πραγματικά στο Σαχέλ, για το οποίο μιλάει ο αγροτικός σύλλογος.
Ο κόσμος γύρω μας μαραίνεται, αποξηραίνεται, πεθαίνει, μετατρέπεται σε στάχτη, και εμείς απλώς συνεχίζουμε τα ίδια όπως πριν. Σαν να μην είμαστε μέρος αυτού του κόσμου. Λες και σε τούτο τον κόσμο υπάρχουμε μόνον εμείς.
Έτσι, με θάρρος και με καρτερία, λιώνουμε στον ιδρώτα, όλο το καλοκαίρι. Και ελπίζουμε για το φθινόπωρο. Γιατί το φθινόπωρο όλα τα επανορθώνει, τα ξανακάνει καλά. Το φθινόπωρο φέρνει την ανακούφιση. Φέρνει πιο ευχάριστες νύχτες, χωρίς ζέστη και ιδρώτα, και μας κάνει να ξεχνάμε πολύ σύντομα τι συνέβη αυτό το καλοκαίρι. Δεν μπορούμε να κάνουμε τίποτε διαφορετικό.
 |
| Moutchic κοντά στο Bordeaux © Maximilien Lamy / AFP |
❧
Το 2014 απήχθη και συνελήφθη από τις αιγυπτιακές αρχές ενώ προσπαθούσε να διασχίσει τη Μεσόγειο Θάλασσα μυστικά με Σύρους πρόσφυγες σε αποστολή έρευνας. Αυτό οδήγησε στο βιβλίο του Über das Meer (Across the Sea), που εκδόθηκε από τις εκδόσεις Suhrkamp και έχει μεταφραστεί σε 14 γλώσσες. Το 2016 μετά από έρευνα στη Νιγηρία, εκδόθηκε το βιβλίο του Die geraubten Mädchen (The Stolen Girls). Η βραβευμένη με Νόμπελ Ειρήνης Μαλάλα Γιουσαφζάι το περιέγραψε ως ένα από τα πέντε πιο σημαντικά βιβλία που έχουν επηρεάσει τη ζωή της.
Ίδρυσε τον Κύκλο Φίλων του Αγίου Καμίλ, ο οποίος αργότερα έγινε ο σύλλογος «Άνθρωποι Χωρίς Αλυσίδες» και εξελίχθηκε στον μεγαλύτερο γερμανικό οργανισμό βοήθειας για τους ψυχικά ασθενείς στη Δυτική Αφρική
Για το έργο του έχει τιμηθεί με πολυάριθμες βραβεύσεις, μεταξύ των οποίων Peter Scholl-Latour Preis, Katholischer Medienpreis, 3 φορές Prix Bayeux και 4 φορές Deutscher Journalistenpreis.
Ίδρυσε τον Κύκλο Φίλων του Αγίου Καμίλ, ο οποίος αργότερα έγινε ο σύλλογος «Άνθρωποι Χωρίς Αλυσίδες» και εξελίχθηκε στον μεγαλύτερο γερμανικό οργανισμό βοήθειας για τους ψυχικά ασθενείς στη Δυτική Αφρική
Για το έργο του έχει τιμηθεί με πολυάριθμες βραβεύσεις, μεταξύ των οποίων Peter Scholl-Latour Preis, Katholischer Medienpreis, 3 φορές Prix Bayeux και 4 φορές Deutscher Journalistenpreis.
❧
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου