Κρίση και Κριτική: Κάγια Κάλλας, για όσους δεν κατάλαβαν: «Οι ΗΠΑ θέλουν να διαιρέσουν την Ευρώπη. Η ΕΕ να μείνει ενωμένη ενάντια στις εχθρικές τακτικές του Τραμπ».

Σάββατο 14 Μαρτίου 2026

Κάγια Κάλλας, για όσους δεν κατάλαβαν: «Οι ΗΠΑ θέλουν να διαιρέσουν την Ευρώπη. Η ΕΕ να μείνει ενωμένη ενάντια στις εχθρικές τακτικές του Τραμπ».

EU must stick together against Trump’s hostile tactics, says top diplomat, Financial Times, 13.3.2026, αποθηκευμένο και εδώ

Η επικεφαλής της εξωτερικής πολιτικής της ΕΕ Κάγια Κάλλας λέει ότι η Ουάσινγκτον έχει βάλει ως στόχο να «αποσυναρμολογήσει» την ΕΕ, να χωρίσει την μια από την άλλη τις κυβερνήσεις των χωρών-μελών, έτσι ώστε οι ΗΠΑ να «χειρίζονται» χωριστά καθεμιά ευρωπαϊκή χώρα. Προφανές το κίνητρο των ΗΠΑ: Ως μεμονωμένες χώρες, θα έχουν λιγότερη ισχύ από την Ένωση.

Η Κάγια Κάλλας δήλωσε: «Άν διαβάσετε τα ντοκουμέντα της Στρατηγικής Εθνικής Ασφάλειας και της Εθνικής Αμυντικής Στρατηγικής των ΗΠΑ, δεν πρέπει να υπάρχουν ψευδαισθήσεις». Αυτά, μια μέρα πρίν από τον θάνατο του πιο υποδειγματικού Ευρωπαίου στοχαστή, του Γιούργκεν Χάμπερμας, σε ηλικία 96 χρονών.

O Αρχιευρωπαίος έφυγε, αλλά το έργο του και οι τελευταίες υποθήκες που άφησε, μένουν. Για να μας κάνουν πιο καλούς Ευρωπαίους.

Στους δύσκολους σημερινούς καιρούς, τα καθαρά λόγια της Κάγια Κάλλας στους FT και στην προχθεσινή ομιλία της στην Ζυρίχη, δείχνουν επιτέλους και αυτά, μαζί με άλλα, όπως π.χ. ένα χρόνο παλαιότερα, τα εξίσου καθαρά λόγια του Dominique de Villepin, πρώην Πρωθυπουργού και Υπουργού Εξωτερικών της Γαλλίας, πιθανού διαδόχου του Μακρόν στην Γαλλική Προεδρία, ότι οι επί επτά δεκαετίες στοχασμοί πολιτικής φιλοσοφίας και πολιτικής επιστήμης του Χάμπερμας δεν άνθισαν ματαίως.

Η κυβέρνηση Τραμπ «θέλει να διχάσει την Ευρώπη» με τακτικές που χρησιμοποιούν οι αντίπαλοι της ΕΕ, προειδοποίησε η επικεφαλής της εξωτερικής πολιτικής της Ένωσης, ενώ ταυτόχρονα οι πρωτεύουσες των χωρών-μελών της ΕΕ προσπαθούν να αποφύγουν την πλήρη ρήξη με μια ολοένα και πιο εχθρική Ουάσινγκτον.
Ο Πρόεδρος των ΗΠΑ Ντόναλντ Τραμπ έχει χρησιμοποιήσει δασμούς και οικονομικές απειλές, έχει απαιτήσει την προσάρτηση της Γροιλανδίας στις ΗΠΑ και έχει αξιοποιήσει την εξάρτηση της Ευρώπης από την Ουάσινγκτον για άμυνα και ασφάλεια για να πιέσει τις Βρυξέλλες. Επίσης, το κίνημά του MAGA έχει ενισχύσει την υποστήριξή του στα ακροδεξιά, λαϊκιστικά και ευρωσκεπτικιστικά κόμματα της ευρωπαϊκής ηπείρου.

«Το πραγματικά σημαντικό κατά την γνώμη μου, το οποίο πρέπει όλοι να καταλάβουν, είναι το εξής: Οι ΗΠΑ έχουν καταστήσει πολύ σαφές ότι θέλουν να διχάσουν την Ευρώπη. Δεν τους αρέσει η Ευρωπαϊκή Ένωση», δήλωσε η επικεφαλής εξωτερικής πολιτικής της ΕΕ Κάγια Κάλλας στους Financial Times. Και πρόσθεσε: Ο τρόπος με τον οποίο ενεργεί η Ουάσινγκτον αντικατοπτρίζει τακτικές που χρησιμοποιούν «οι αντίπαλοί μας».

«Η σχέση μας με τις ΗΠΑ έχει γίνει πολύ περίπλοκη», είπε. «Νομίζω ότι αν διαβάσετε τα ντοκουμέντα της Στρατηγικής Εθνικής Ασφάλειας και της Εθνικής Αμυντικής Στρατηγικής των ΗΠΑ, δεν πρέπει να υπάρχουν ψευδαισθήσεις», δήλωσε η Κάλλας, αναφερόμενη σε έγγραφα δημοσιευμένα από τον Λευκό Οίκο τον Δεκέμβριο του 2025 και τον Ιανουάριο του 2026, τα οποία καλούσαν να «αναπτυχθεί αντίσταση» εντός της Ευρώπης και ότι υπάρχει ανάγκη «επανεκτιμηθεί ποιό είναι το σωστό μέγεθος» («calibrate») της στρατιωτικής υποστήριξης των ΗΠΑ προς την ευρωπαϊκή ήπειρο.
Ο Λευκός Οίκος ισχυρίστηκε ότι οι ευρωπαϊκές κυβερνήσεις λογοκρίνουν και δεν εγγυώνται την ελευθερία του λόγου, παρεμποδίζουν την ειρήνη στην Ουκρανία και εφαρμόζουν μεταναστευτικές πολιτικές οι οποίες θα προκαλέσουν «πολιτισμική διαγραφή» («civilisational erasure»).
Εκτός αυτών, ο Τραμπ παρέχει υποστήριξη στον πρωθυπουργό της Ουγγαρίας Βίκτορ Όρμπαν, τον πιο φιλο-Κρεμλινικό και πιο ευρωσκεπτικιστή ηγέτη χώρας της ΕΕ, στην προσπάθεια του να επανεκλεγεί τον επόμενο μήνα, σε μια εκλογική μάχη αμφίρροπη. Ο αντιπρόεδρος Τζ. Ντ. Βανς υποστήριξε ακροδεξιές υποψηφιότητες και σε άλλες ευρωπαϊκές εκλογές, ιδίως την Εναλλακτική για τη Γερμανία (AfD) στις κοινοβουλευτικές εκλογές πριν ένα χρόνο.
Η Κάλλας δήλωσε ότι τα 27 μέλη της ΕΕ έχουν ασυμφωνίες για το πώς πρέπει να χειριστούν την σχέση με τις ΗΠΑ.

«Η απάντησή μας δεν πρέπει να είναι “ας αντιμετωπίσουμε τον Τραμπ διμερώς, κάθε χώρα μόνη της”, αλλά... “ας τον αντιμετωπίσουμε συμπράττοντας όλοι μαζί”... δεν αρέσει στους Αμερικανούς να είμαστε μαζί, ενωμένοι οι Ευρωπαίοι, επειδή όταν είμαστε ενωμένοι είμαστε εξίσου δυνατοί με τους Αμερικανούς».

Η Κάλλας, πρώην πρωθυπουργός της Εσθονίας, αναγνώρισε ότι η στάση του Τραμπ έχει ενισχύσει τα επιχειρήματα της Γαλλίας και όσων άλλων υποστηρίζουν μια Ευρώπη πιο «αυτόνομη», η οποία θα εξαρτάται λιγότερο από τις ΗΠΑ, ιδίως στην άμυνα. Αλλά προειδοποίησε ότι εάν κινηθούμε υπερβολικά γρήγορα, αυτό μπορεί να αποδειχθεί μη αποτελεσματικό.
Βραχυπρόθεσμα «υπάρχει δυνατότητα να κάνουμε και τα δύο ταυτόχρονα», να κατευνάζουν οι Ευρωπαίοι τον Τραμπ και να μειώνουν την εξάρτηση από τις ΗΠΑ. «Πρέπει να αγοράζουμε αμυντικό υλικό από την Αμερική επειδή δεν έχουμε ακόμη τις πηγές, τις δυνατότητες ή τις ικανότητες που χρειαζόμαστε», είπε. «Ταυτόχρονα, πρέπει και να επενδύσουμε στη δική μας αμυντική βιομηχανία... να μην βάζουμε όλα τα αυγά στο ίδιο καλάθι».
Πολλές χώρες της ΕΕ, ιδίως εκείνες που βρίσκονται κοντά στη Ρωσία, έχουν ευαισθησία σε πρωτοβουλίες οι οποίες μπορεί να επιδεινώσουν τις εντάσεις με τον Τραμπ ή να επιταχύνουν μια πιθανή στρατιωτική αποχώρηση των ΗΠΑ από την ήπειρο. Αυτό, όπως λένε αξιωματούχοι της ΕΕ, έχει περιπλέξει τις προσπάθειες για την επίτευξη συναίνεσης σχετικά με τη χάραξη της μελλοντικής πορείας.
«Εάν συμφωνήσουμε στη διάγνωση, θα πρέπει και να συμφωνήσουμε για την θεραπεία», δήλωσε ο Κάλλας.
«Εάν εμείς κάνουμε αυτά τα δυνατά βήματα, θα υποστούμε και αντίποινα. Και θα είναι επώδυνο. Νομίζω όμως, ότι σκεπτόμενοι πιο μακροπρόθεσμα, είναι ανάγκη να γίνουμε ισχυροί. Γιατί μόνον αυτό καταλαβαίνουν και από την απέναντι πλευρά».

US wants to 'divide Europe', EU's Kallas tells FT, Reuters, 13.3.2026

Μετά από έναν χρόνο, και κάτι παραπάνω, αναταραχής στις διατλαντικές σχέσεις, η επικεφαλής της εξωτερικής πολιτικής της Ευρωπαϊκής Ένωσης Κάγια Κάλλας, σε συνέντευξη στους Financial Times την Παρασκευή, δήλωσε ότι οι ΗΠΑ θέλουν να «διαιρέσουν την Ευρώπη». «Δεν συμπαθούν την Ευρωπαϊκή Ένωση», είπε

Κάγια Κάλλας: Διάλεξη Τσώρτσιλ 2026, Ζυρίχη - «Μια παγκόσμια τάξη πραγμάτων βασισμένη σε κανόνες σε εποχή πολιτικής της ισχύος»

Η Κάγια Κάλλας, η διάβρωση του διεθνούς δικαίου και η διάβρωση του δημόσιου λόγου στην Ελλάδα

Jürgen Habermas: Από εδώ και στο εξής πρέπει να συνεχίσουμε μόνοι μας ως Ευρώπη

Ο Χάμπερμας και οι υπνοβάτες

Katharina Dröge: «Η ΕΕ είναι πολύ πιο δυνατή & ακμαία από όσο νομίζει. Καιρός να το συνειδητοποιήσουμε»

Martin Pfaffenzeller: O Μονρόε, ο Τραμπ, ο Καρλ Σμιτ και ένας κόσμος χωρισμένος σε σφαίρες επιρροής υπερδυνάμεων

Dominique de Villepin: Οι τωρινές ΗΠΑ δεν αδιαφορούν για την Ευρώπη. Θέλουν να κάνουν τους Ευρωπαίους υποτελείς και υποτακτικούς τους

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου

Εγγραφή σε: Σχόλια ανάρτησης (Atom)

Πολιτική Δύση, πολιτισμική Δύση - Παλινόρθωση του Παλαιού Καθεστώτος στην εποχή των διακινδυνεύσεων;

Ξυπνητήρια για υπνοβάτες

♣ Σύντομο Αμερικανικό ανέκδοτο: «Checks and balances»

♠ Το φιλελεύθερο δημοκρατικό κράτος τρέφεται και ζει από προϋποθέσεις τις οποίες δεν μπορεί να εγγυηθεί αυτό το ίδιο

Ernst-Wolfgang Böckenförde

Δηλαδή, από κοινωνικές αξίες και από νοητικές, επικοινωνιακές και ηθικές ικανότητες συγκεκριμένης ποιότητας. Όταν συτές δεν υπάρχουν, αποχαιρέτα την την Αλεξάνδρεια που χάνεις.

♥ Στο νέο γεωπολιτικό τοπίο με τέρατα εκατέ-ρωθεν, ο πιο ισχυρός εγγυητής της όποιας πραγματικής επιρροής της ΕΕ είναι η μαχόμενη Ουκρανία. Προπύργιο της Ευρώπης, ταυτόχρο-να σκληρός πυρήνας της, όχι μόνον αμυντικός

♦ Στην Ελλάδα, οι κυβερνώντες κάνουν πως δεν ακούν τί καμπάνες χτυπούν τα νέα διεθνοπολιτικά ήθη από το Αμέρικα: «Πρέπει να το πάρουμε το νησί· είναι απαραίτητο για την εθνική μας ασφάλεια».
Είναι βαρήκοοι; Καθόλου, it's the agenda, stupids!

♣ Για την τωρινή Αμερική, Anne Applebaum:

Anne Applebaum: Substack - Open Letters

The Atlantic - Anne Applebaum

♦ Mεθοδευμένος ευρωσκεπτικισμός α λα ελληνικά και χρήσιμοι ηλίθιοι

Κ. Χλωμούδης: Υπονομεύοντας την ευρωπαϊκή στρατηγική της χώρας

♥ 2022-2026: Ο Πούτιν ουσιαστικά ηττήθηκε. Το ιμπεριαλιστικό του όνειρο έχει συντριβεί

Π. Κ. Ιωακειμίδης : 5ο έτος πολέμου. Με δίκαιη ειρήνη;

$ Πυρηνικοί σταθμοί, ο Μανωλιός (Macron) που βάζει τα ρούχα αλλιώς και ο Κυριάκος στην λάθος πλευρά της ιστορίας: Αντί για πετρέλαιο και αέριο, θα αγοράζουμε όλοι μαζί από τον Πούτιν (και από τους υποτελείς τσάτσους του στο Καζαχστάν και Ουζμπεκιστάν) ράβδους εμπλουτισμένου ουρανίου; (Για) ποιούς δουλεύουν; Ή, όπως λένε οι Γάλλοι: Pour qui travaillent-ils ?

Ο Βολόντιμιρ Ζελένσκυ για την Ευρώπη

◙ «Μερικοί Ευρωπαίοι ηγέτες, μπορεί μεν να κατάγονται από την Ευρώπη αλλά δεν είναι με την Ευρώπη. Πολύ συχνά κάποιοι Ευρωπαίοι στρέφονται εναντίον του εαυτού τους αντί να ενωθούν [...] Αγαπητοί φίλοι, δεν πρέπει να αυτοϋποβιβαζόμαστε στη δεύτερη κατηγορία. Ποτέ δεν πρέπει να αποδεχτούμε ότι η Ευρώπη μας είναι απλά και μόνον μια σαλάτα από μι-κρά και μεσαία κράτη, σαν λίθοι πλίνθοι κέραμοι ατάκτως ερριμένοι»
[...] Η Αμερική αλλάζει, αλλά κανείς δεν ξέρει προς τα που ακριβώς το πάει [...] η Ευρώπη αντιμετωπίζει πρόκληση, ο ευρωπαϊκός τρόπος ζωής τίθεται υπό αμφισβήτηση».

Βολόντιμιρ Ζελένσκυ, Davos, 21.1.2026

Crans Montana, καταστροφή και απορρύθμιση, φιλελευθεριστί deregulation. Στην Ελβετία ρε γαμώτο;

Εδώ και καιρό, προπαγανδίζεται επίμονα ότι οι «υπερβολικές» ρυθμίσεις των οικονομικών δραστηριοτήτων (ακριβέστερα, κάποιων επιλεγμένων από τους προπαγανδιστές), οι πολύ περιεκτικοί κανονισμοί και οι υποχρεωτικές προδιαγραφές, κάνουν κακό. Κακό στην οικονομία και στην ευημερία, λένε. Έχει εφευρεθεί και η λέξη «υπερρύθμιση» (overregulation). Την ορίζουν ως το δηλητήριο για την οικονομία. Για τις ρυθμίσεις και κανονισμούς έχει επιστρατευθεί ως libertarian δυσφημιστικό συνώνυμο ο μισητός όρος «γραφειοκρατία», για να τονισθούν, ως αντίθεση του, τα υποτιθέμενα καλά, τα οποία υπόσχεται η απορρύθμιση.
Στους διστακτικούς κλείνουν το μάτι: Χαλαρά, παιδιά. Εν ανάγκη, καλά υπόσχεται και η μη «σχολαστική» εφαρμογή κανονισμών και ρυθμί-σεων. Όσων, άν καταργηθούν, θα ξεσπάσει σκάνδαλο.
Η deregulation θα μπορούσε να αναγορευτεί ως η πιο επιτυχημένη λέξη των μετά την πανδημία Covid χρόνων. Διότι τυγχάνει αποδοχής, άρα, στο βαθμό του δυνατού, και εφαρμογής στην πράξη. Και παράγει καρπούς, διατί να το κρύψωμεν άλλωστε;
Ας μη κρυβόμαστε πίσω από το δάχτυλο μας, λοιπόν. Είναι και δικοί της καρποί (άν και όχι αποκλειστικά δικοί της), μεταξύ άλλων ακόμη και γεγονότα όπως η σύγκρουση στα Τέμπη και τώρα η φρικτή πρωτοχρονιάτικη φωτιά στο μπαρ του Crans-Montana, αυτή που έκαψε δεκάδες νέα παιδιά.
Δεν υπάρχει ούτε ένα Άρθρο του Κανονισμού Πυροπροστασίας οποιασδήποτε χώρας στην Ευρώπη, το οποίο να μην είχε παραβιαστεί στον Ελβετικό τόπο της φρίκης. Όχι σε χώρα των Βαλκανίων ή της Μεσογειακής ζώνης. Στην πάμπλουτη Ελβετία, στον πιο glamour τόπο των χειμερινών Άλπεων. Το τί μπορεί να συνεπάγεται αυτό, το συνειδητοποίησαν ανήμερα Πρωτοχρονιά του 2026. Όμως, το συνειδητοποίησαν πράγματι;
Η hot οικονομία έχει αντικαταστήσει τον καυτό θεό Μολώχ, στην αγκαλιά του οποίου κάποτε έψηναν τα παιδιά τους οι πιο ευνοημένοι πιστοί του. Για να ευαρεστηθεί ο θεός και να συνεχίσει να τούς το ανταποδίδει.
Vae iuvenibus !

Ακροδεξιά, ψεκασμένοι, κλιματική κρίση, ΑΠΕ και ορυκτά καύσιμα

Οι ψευδοεπιστήμες και οι θεωρίες συνωμοσίας είναι σήμερα το πιο ισχυρό ναρκωτικό και προκαλούν συλλογική αποβλάκωση. Δεν είναι το παραδοσιακό ιδεολογικό όπιο, «μαζεμένο από το χωράφι». Είναι καθαρή ηρωίνη, «βιομηχανι-κής παραγωγής».
Από στενά πολιτική άποψη, θα άξιζε να εξεταστεί, γιατί τόσο εύκολα, σχεδόν όλοι οι απλοί άνθρωποι με λίγο ή πολύ ακροδεξιές ιδεολογικές προτιμήσεις (αλλά και πολλοί από τους αναρχικούς και αριστερίστες), είναι, πάνω απ' όλα, σφοδροί αρνητές της κλιματικής αλλαγής, πετρελαιολάγνοι, αεριοφάγοι, βενζινομανείς, λιγνιτοδίαιτοι, μισούν τα αιολικά και τα φωτοβολταïκά πιο πολύ και από τον διάολο. Και ηδονίζονται τόσο πολύ με την εισπνοή των πραγματικών ψεκαστικών αερίων, αυτών που εκπέμπουν οι επιτήδειοι, οι έχοντες συμφέρον από την αποβλάκωση και μαζοποίηση.
Η απέχθεια για τις ΑΠΕ είναι συνήθης ανορθολογισμός; Είναι κλασική ιδεολογία (ψευδής συ-νείδηση); Ή μήπως είναι σύμπτωμα πιο πολύπλοκης και πιο σκληρής διαστροφής, μιας παθολογίας ενός συγκεκριμένου ανθρωπολογι-κού τύπου, μια «μεταμοντέρνα» δεισιδαιμονία, η οποία δυναμώνει ακριβώς επειδή επικρατεί ο «μεταμοντέρνος» κανόνας του σχετικισμού, το anything goes;
Γιατί σ΄ αυτή την κοινωνική διαμάχη υπάρχει και μια άλλη πτυχή. Η κάλυψη των ενεργειακών αναγκών με άντληση ενέργειας είτε απευθείας από την πρωταρχική φυσική πηγή ενέργειας του πλανήτη (δηλαδή συλλαμβάνοντας την ηλεκτρομαγνητική ακτινοβολία του ήλιου με τα φωτοβολταïκά συστήματα), είτε από την ατμοσφαιρική κυκλοφορία που προκαλεί αυτή η ακτινοβολία (ανεμογεννήτριες), εκλαμβάνεται ως απόκλιση, ως επικίνδυνη «καινοτομία». Ενώ η κάλυψη των ενεργειακών αναγκών μέσω εταιρειών που καίνε ορυκτά καύσιμα, είναι κάτι που εκλαμβάνεται ή γίνεται ανεκτό ως «το φυσικό», «το λογικό», «η κανονικότητα».
Έτσι η ανορθολογικότητα δεν εμφανίζεται απλά ως μέρος του λόγου μιας ορισμένης κοινής γνώμης, τον οποίο μπορεί κανείς να κατατάξει στα αποτελέσματα της εσκεμμένης παραπλάνησης λόγω συμφερόντων, στο «ψέκασμα», στη διάδοση πλασματικών «πραγματικοτήτων», στις συνέπειες της ιδεολογίας ως ψευδούς συνείδη-σης κτλ.
Το ίδιο το γεγονός ότι γίνεται και σήμερα συζήτηση για το τι από τα δύο είναι απόκλιση και τι κανονικότητα (η χρήση απευθείας της πρωταρχικής πηγής ενέργειας; ή η άντληση ενέργειας με καύση μέσα σε ελάχιστο ιστορικό χρόνο προïόντων που προέρχονται από την ίδια πηγή και η βιόσφαιρα τα δημιούργησε ενεργών-τας επί εκατομμύρια χρόνια;), θέτει πάλι το πολυσυζητημένο ερώτημα του λογικού και του ανορθολογικού τόσο ως προς τα μέσα, όσο και ως προς τους σκοπούς.
Δεν είναι ζήτημα «παραπλάνησης»· αλλά ερωτά τί (είτε μέσο είτε σκοπός) μπορεί να είναι επιστημονικά (εν τέλει λογικά) έγκυρο και τί δεν μπορεί.
Είμαστε σε εποχή στην οποία οι δεισιδαιμονίες με προέλευση άμεσα θρησκευτική έχουν, υπο-τίθεται, υποχωρήσει. Οι άλλες;

Νοέμβριος 2024

Οι ΗΠΑ σήμερα
Tι απομένει να κάνουμε εμείς, οι Ευρωπαίοι;

Οι ΗΠΑ στα χρόνια πριν την ήττα στο Βιετνάμ, ήταν παντοδύναμη υπερδύναμη, όπως άλλωσε και η ΕΣΣΔ. Με άνεση έκαναν τότε και οι δύο τις «δουλειές» τους σε κάθε γωνιά του πλανήτη και σταματούσαν μόνον όπου ερχόταν σε αντιπαράθεση μεταξύ τους (π.χ. κρίση πυραύλων στην Κούβα). Αυτό άρχισε να αλλάζει μετά τις στρατιωτικές και πολιτικές ήττες στο Βιετνάμ και στο Αφγανιστάν αντίστοιχα.
Σήμερα ΗΠΑ και Ρωσία είναι στρατιωτικοί γίγαντες (οι ΗΠΑ είναι και οικονομικός γίγας, μέχρι νεωτέρας) αλλά αμφότεροι με πήλινα πολι-τικά πόδια.
Ωστόσο, η μεν Ρωσία είναι κλασική απολυταρχία και λειτουργεί έτσι, στοιχειωδώς αποδοτικά, με την σταθερότητα που μπορούσαν να έχουν οι καθαρά αντιδραστικές, μοναρχικές πολιτικές εξουσίες του 19ου Αιώνα. Λειτουργεί όπως λειτουργούσαν στο εσωτερικό τους, αλλά επίσης πιέζοντας στρατιωτικά τον άμεσο περίγυρο τους η τότε Αυτοκρατορική Ρωσία της Μεταναπολε-όντειας εποχής, η δικέφαλη Μοναρχία των Αψ-βούργων, η Γαλλία της Παλινόρθωσης, η Πρω-σία, αλλά και η Βικτωριανή Αγγλία
Αντίθετα, οι ΗΠΑ, άν τις δούμε από τη σκοπιά του πολιτικού συστήματος, ή συνταγματικά, ή και ως νομικό-πολιτικό πολιτισμό εντός μιας αντιπροσωπευτικής δημοκρατικής τάξης πραγμάτων, είναι πολιτικό αναρχομπάχαλο. Ως πο-λιτικός πολιτισμός είναι παγιδευμένη σε μια απολιθωμένη, παλαιολιθική μορφή Δημοκρατίας, υπό συνταγματικό καθεστώς του 19ου Αι-ώνα. Στο παγκόσμιο συστημα και στη γεωπολιτική του 1967 ή ακόμη του 1989, αυτό λειτουργούσε επαρκώς. Όμως εν έτει 2023 δεν λειτουργεί. Παράγει γενικευμένο ανορθολογισμό.
Ποιός φανταζόταν στην εποχή του Βιετναμικού Πολέμου, στη δεκαετία του 1970, ότι 40-50 χρόνια μετά, θα μπουκάριζαν στο Καπιτώλιο της Ουάσιγκτων «αντισυστημικά» φρικιά με κέ-ρατα και με αρκουδοτόμαρα, με καλάσνικωφ στα χέρια, για να ενθρονίσουν ξανά τον ηττημένο στις εκλογές αγαπημένο τους Πρόεδρο;
Αν δούμε τη μεγάλη εικόνα, το χειρότερο μειονέ-κτημα των ΗΠΑ και πηγή των πολιτικών κακών είναι ο λεγόμενος Αμερικανικός τρόπος ζωής. Στις ΗΠΑ αγοράζουν ακόμη τη βενζίνη για τα αυτοκίνητά τους στο 1/2 της τιμής που κοστίζει το ίδιο εμπόρευμα στην Ελλάδα, στη Γερμανία, στην Ισπανία ή στην Πολωνία. Την ίδια στιγμή, όλοι οι επιστημονικοί δείκτες κοινωνικών ανισοτήτων κατατάσσουν στις ΗΠΑ σε ίδιο επίπεδο με τις Μεσανατολικές χώρες ή με το Μεξικό και με την Βενεζουέλα. Καμιά σχέση με την ηπειρωτική Ευρώπη, τουλάχιστον την βορείως των Άλπεων.
Ο λεγόμενος Αμερικανικός τρόπος ζωής δεν είναι διατηρήσιμος. Η εμφανής πια αποτυχία του είναι η αιτία που μετά το 1980 διέβρωσε το πολιτικό σύστημα των ΗΠΑ και τώρα το καταστρέφει.

Η Ευρώπη πρέπει να διασφαλιστεί για να είναι ανθεκτική σε ενδεχόμενη ολική αποτυχία των ΗΠΑ. Αυτό συνεπάγεται, πρώτα-πρώτα, χειροπιαστά και πολύ σκληρά πράγματα. Είναι καιρός να αποκτήσει η ΕΕ την πιο συνεκτική κοινή πολιτική άμυνας και ασφάλειας που ταιριάζει σε μια Ένωση κρατών. εν μέρει με ομοσπονδιακά χαρακτηριστικά. Να αποκτήσει κοινό στρατό με ισχυρή κοινή δύναμη αποτροπής.
Δύσκολο αλλά αναγκαίο - ανάγκα και Θεοί πείθονται. Άλλη εναλλακτική λύση δεν έχει.
Οι πραγματικοί δημοκράτες και οπαδοί της μα-χόμενης δημοκρατίας θα είναι οι κινητήριες δυνάμεις γι αυτόν τον δύσκολο και οδυνηρό μετασχηματισμό. Στις αυθεντικά δημοκρατικές πολιτικές δυνάμεις των χωρών της Ένωσης, αρχίζοντας από τις Πράσινες και Σοσιαλιστικές (ή Σο-σιαλδημοκρατικές, το ίδιο είναι), φθάνοντας μέ-χρι και όσες Συντηρητικές και Φιλελεύθερες όχι μόνον διακηρύσσουν αλλά και εννοούν ότι το φι-λελεύθερο δημοκρατικό κράτος, δηλαδή αυτό με δικαιώματα και ελευθερίες, αξίζει να συντηρηθεί και να βελτιωθεί, τίθενται νέα καθήκοντα: Βιωσιμότητα, κοινωνική συνοχή, συμφιλίωση με τη φύση, ανθεκτικότητα έναντι διακινδυνεύσεων. Και γεωπολιτικών. Αυτό το έργο είναι πεδίον δόξης λαμπρόν και για ό,τι αξίζει να λέγεται μια εκδοχή Αριστεράς άξια της εποχής μας. Δηλαδή δημοκρατική και ανανεωτική.
Οι ΗΠΑ είναι δημοκρατία μεν, παλαιολιθικής κοπής δε - έχει μείνει στον 19ο Αιώνα -, με νομικό και πολιτικό πολιτισμό ημι-νεωτερικού τύπου, με κοινωνία σε αγεφύρωτο διχασμό και με μεγάλα τμήματα της βυθισμένα σε αδιέξοδη πολιτισμική παρακμή.
Ο λεγόμενος Αμερικανικός τρόπος ζωής (που βασίζεται στα ορυκτά καύσιμα) είναι αδιέξοδος, μη διατηρήσιμος και καταστρέφει τον πλανήτη, γι αυτό έχει ημερομηνία λήξης. Η ακραία κοινω-νική ανισότητα και το απαρχαιωμένο πολιτικό σύστημα στις ΗΠΑ μπορούν μόνον να παράγουν πολιτικές παρακμάζουσας Πολιτείας. Δεν είναι ασφαλές να στηριζόμαστε ως Ευρώπη σε μια παρακμιακή δημοκρατία.

Οκτώβριος 2023

Ταυτοτικά & καθολικά δικαιώματα: Γάμος για όλους
Πλανήτης για όλους, σημερινούς κι επόμενους;

«..Και συ χτενίζεσαι»
Μερικούς μήνες αφότου κάηκε η Θράκη, πνίγη-κε στις πλημμύρες η Θεσσαλία, ένα χρόνο μετά το τρομακτικό σιδηροδρομικό δυστύχημα στη χώρα που σχεδόν δεν έχει τρένα, και ενώ η ζωή στις IX-αυτοκινητόπληκτες ελληνικές μεγαλουπόλεις και στις συνοικίες τους γίνεται όλο και πιο αβίωτη, λες και ζούμε σε πόλεις της Μέσης Ανατολής, ποιές θεώρησε ως πιο επείγουσες νομοθετικές επεμβάσεις και μεταρρυθμίσεις η ελληνική πολιτική εξουσία;
Αυτό το ερώτημα ίσως απασχολήσει τους αυριανούς ιστορικούς των πολιτικών συστημάτων και των κοινωνιών. Από τη σκοπιά της απλής λογικής, προκειμένου να απαντήσουν γιατί συνέβη έτσι όπως βλέπουμε να συμβαίνει τώρα και όχι αλλιώς, ίσως οι ιστορικοί σηκώσουν τα χέρια ψηλά με απορία.
Ίσως πάλι σκεφτούν ότι η ελληνική σοφή ρήση «πάμε κι όπου βγει» έδωσε λύση σε ένα ακόμη πρόβλημα.
Εάν όμως λάβουμε υπόψη αριθμούς και ποσοστά (πράγματα που δεν συνηθίζεται να τα χειρίζονται με σεβασμό στη χώρα των Greek stati-stics), είναι αναπόφευκτο και το το πολιτικό-ηθικό ερώτημα:
Πόσο κερδίζουν ή χάνουν σε δημοκρατική νομι-μοποίηση τα απανταχού δημοκρατικά κομματικά συστήματα - όπως εν προκειμένω το ελληνικό, όταν, αφενός σπεύδουν να ικανοποιήσουν αιτήματα ή δικαιώματα, π.χ. στο γάμο, ενός ποσοστού του πληθυσμού πολύ μικρότερου του 5 %, και αφετέρου, την ίδια στιγμή, αδιαφορούν εντελώς και δεν κάνουν απολύτως τίποτε (ή κά-νουν παρελκυστικές κινήσεις), για ό,τι αφορά τα πιο θεμελιακά δικαιώματα του 100 % του πλη-θυσμού, του νυν και του μέλλοντος; Το δικαίωμα σε μια ζωή με αξιοπρεπή τρόπο, φυσικό τρόπο, το δικαίωμα να πατούν και αύριο τα πόδια τους σε έναν πλανήτη που θα μπορεί να τους προσφέρει μια τέτοια ζωή.
Αναφερόμαστε βέβαια στην ανθρωπογενή κλιματική κατάρρευση και όλα τα σχετικά που συνδέονται με αυτήν και με άλλες διαδικασίες καταστροφής του περιβάλλοντος.
Εάν οι ιστορικοί το δουν έτσι, από καθαρά πολιτική σκοπιά, ως ζήτημα πολιτικής νομιμοποίησης, ίσως η απορία τους γίνει μικρότερη. Ίσως οι επιλογές τους για να λύσουν τον γρίφο θα περιοριστούν σε δύο μόνον:
1. Είτε να διαγνώσουν ανεγκέφαλο πολιτικό προσωπικό και πολιτικο-πολιτισμικές- μιντιακές ελίτ.
2. Είτε να δουν εν δράσει υποκριτές, κυνικούς: Ευαίσθητους στην ικανοποίηση δικαιωμάτων, οσοδήποτε έγκυρων, ποικίλων κοινωνικών-«ταυ-τοτικών» μειοψηφιών οσοδήποτε μικρών, εάν αυτές οι μειοψηφίες υπερεκπροσωπούνται στο πολιτικό προσωπικό, στα media, στον χρηματοπιστωτικό τομέα, στην «πολιτιστική βιομηχανία» κτλ, δυσανάλογα με το ειδικό βάρος τους στην όλη κοινωνία. Ενώ ταυτόχρονα, οι ίδιοι «ευαίσθητοι» νομοθέτες, έχουν γραμμένο εκεί όπου δεν πιάνει μελάνη το 100 % του πληθυσμού, ιδίως εκείνους που δεν μπορούν ακόμη να ψηφίσουν
Εάν ισχύει το δεύτερο, οι ιστορικοί με γνώση πολιτικής επιστήμης εύκολα θα καταλάβουν ότι οι τυχερές αυτές «ταυτοτικές» μειοψηφίες αποκτούν προτεραιότητα επειδή ακριβώς λόγω της δυσανάλογης υπερεκπροσώπησης σε συστημικούς (με την ορολογία του Χάμπερμας) ή παρασυστημικούς τομείς, π.χ. οικονομία, πολιτική, media και «πολιτιστική βιομηχανία», παράγουν δυσανάλογα μεγάλη πολιτική ισχύ, την οποία μπορούν να «δανείζουν» - φυσικά με ακριβό αντίτιμο - στους άμεσους χρήστες και χειριστές πολιτικής ισχύος: Στο εκτελεστικό και νομοθετικό πολιτικό προσωπικό, στους άλλους (στους «γραφειοκρατικούς») μηχανισμούς των κομμά-των, στους δικαιϊκούς και στους άλλους θεσμούς της δημοκρατίας.
'Ετσι δημοκρατικοί σκοτώνουν τη δημοκρατία. Αυτοί που κρατούν το πιστόλι είναι οι λεγόμενοι αντισυστημικοί, η φιλοολοκληρωτική Άκρα Δεξιά που θα ήθελε πάρα πολύ όλες οι δημοκρατίες να αλωθούν από πολιτικές α λα Τραμπ και ιδίως από καθεστώτα α λα Πούτιν.
Όμως, αυτοί που πουλούν το όπλο και τις σφαί-ρες στους «αντισυστημικούς» είναι οι σκληροί εγωιστές και ασυμβίβαστοι φιλοσοφικά φιλε-λεύθεροι που αδειάζουν τη δημοκρατία από ουσιαστικά περιεχόμενα ελευθερίας, ισότητας και αδελφοσύνης, μαζί και η μεταμοντέρνα ή λεγόμενη δικαιωματική Αριστερά, η οποία έχει αποδεχτεί, με χαρά και με ψυχή βαθιά, να είναι όμηρος των πρώτων.
Η δυνατότητα γάμου για όλους, ανεξαρτήτως προσανατολισμού φύλου, άς νομοθετηθεί. Κακό δεν κάνει, αρκεί να έχουν προτεραιότητα τα θε-μελιώδη δικαιώματα των παιδιών απέναντι σε ελάσσονα δικαιώματα των ενηλίκων και να μένει απαραβίαστη η αξιοπρέπεια του ανθρώπου και του σώματός του.
Μολονότι η νομοθέτηση γάμου των ομόφυλων είναι ακτιβισμός εκνομίκευσης καθοδηγούμενος από πρόσκαιρους συσχετισμούς ισχύος μέσα στην κοινωνία και στην πολιτική, δεν είναι επικίνδυνη απειλή για την φύση του ανθρώπου, όπως αναμφίβολα είναι άλλα πράγματα, π.χ. η πα-θητική ή κατόπιν υπολογισμού πολιτική αποδοχή της κλιματικής κατάρρευσης ή της προκλητικά εξωφρενικής κοινωνικής ανισότητας. Όμως δεν είναι ούτε πολιτισμικό και πολιτικό επίτευγμα ισότητας της νεωτερικότητας και του Διαφωτισμού.
Γιατί Διαφωτισμός σημαίνει, πέραν των άλλων, διαρκή κριτική, αναστοχασμό, αυστηρό έλεγχο της εγκυρότητας ισχυρισμών, αποφάσεων και δράσεων, με κριτήρια λογικά και αξιολογικά. Δηλαδή απαντήσεις και στα ερωτήματα «πώς γίνεται;», «για ποιό λόγο;», «τι δυνάμεις κινούν αυτή την πράξη;», «είναι σημαντικό και επείγον ή άλλα είναι σημαντικά και επείγοντα;», «γιατί τώρα και όχι αύριο ή χθές;», «γιατί προτεραιότητα σ' αυτό και όχι σε άλλα;», και λοιπά.
Πραγματική απειλή προκύπτει. αλλά ως «παράπλευρη επίπτωση». Δεν εκπορεύεται από το συγκεκριμένο ζήτημα αλλά από το είδος πολιτικής που δρά και εδώ.
Όταν η πολιτική, δεξιά, αριστερή ή άλλη, και η επικρατούσα δημόσια συζήτηση στις κοινωνίες, βλέπουν αδιάφορες τον ελέφαντα να γκρεμίζει το σπίτι, κι αυτές καταγίνονται με το να καθαρίζουν ένα από τα πολλά θολά του τζάμια, τότε τους ταιριάζει επάξια ο τίτλος της ιστορικής επιθεώρησης του Ελεύθερου Θεάτρου και του Λουκιανού Κηλαηδόνη: «..και συ χτενίζεσαι», 1973.
Αυτό που συμβαίνει εν έτει 2024 δεν είναι «μεταπολιτική» όπως ισχυρίζονται μερικοί. Τέτοιο πράγμα δεν υπάρχει. «Τους τα είπαμε, μας τα είπανε, τους τα ξαναλέμε». Πολιτική είναι. Συνή-θης όπως την ξέραμε και την ξέρουμε. Συνήθης διότι συσχετισμοί ισχύος αποφασίζουν.
Εάν θα υπάρχουν αύριο ιστορικοί, θα αξιολογή-σουν. Όμως «το θέμα είναι τώρα τι λες», σημερινέ πολίτη.

Φεβρουάριος 2024

Ψευδαισθήσεις και ιδεολογίες

«Αυτά που ονομάζουμε ιδεολογίες είναι ψευδαισθήσεις προικισμένες με την ισχύ πεποιθήσεων που συμμερίζονται πολλοί από κοινού». Με τέτοιες πεποιθήσεις, «τα άτομα αυτοεξαπατώνται για το τί είναι αυτά τα ίδια και ποιά η κατάστασή τους».
Οι δεδομένοι συσχετισμοί κοινωνικής δύναμης παράγουν «δομική βία», δηλαδή επικοινωνιακά εμπόδια που λειτουργούν «διακριτικά» και περνούν απαρατήρητα, ωστόσο είναι αποτελεσματικά. «Οι εμπλεκόμενοι σε τέτοιες συστηματικά κολοβωμένες διαδικασίες επικοινωνίας, σχηματίζουν πεποιθήσεις υποκειμενικά αβίαστες, οι οποίες όμως είναι ψευδαισθητικές, απατηλές». Έτσι, οι πολίτες δημιουργούν οι ίδιοι μια πολιτική ισχύ, η οποία, «όταν θεσμοποιηθεί, μπορεί να στραφεί και εναντίον τους» (με τα λόγια του Jürgen Habermas)

Σελίδες:

Σάββατο 14 Μαρτίου 2026

Κάγια Κάλλας, για όσους δεν κατάλαβαν: «Οι ΗΠΑ θέλουν να διαιρέσουν την Ευρώπη. Η ΕΕ να μείνει ενωμένη ενάντια στις εχθρικές τακτικές του Τραμπ».

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου

Albrecht von Lucke contra Harald Welzer

Η Διακυβέρνηση στην ΕΕ - Στον καιρό του Ουκρανικού πολέμου και της κλιματικής κρίσης

Axel Springer SE, Politico, ρωσικό πετρέλαιο, ορυκτά καύσιμα

Jan-Werner Müller: Αντιπροσωπευτική δημοκρατία στη μεταπολεμική Ευρώπη και ο λαϊκισμός ως σκιά της

Μαλθακότητα και δικαιωματισμός; Παρακμή της Δύσης; Ή κοινωνία των πολιτών χωρίς πολίτες;

Φιλελευθερισμός από φόβο για εποχές φόβου - Η περίπτωση της Τζούντιθ Σκλαρ

Το παλιό έχει πεθάνει, το καινούργιο μάς έχει γίνει πρόβλημα

Ο εγκλωβισμός στα όρια της οικονομίας: Φαντασιοπληξίες αριστερών ιδεολόγων

Ο ατυχής όρος «ακραίο Κέντρο». Στη Βρετανία και αλλού, κυρίως στην Ελλάδα

Υπάρχει ακόμη «άνθρωπος» και ανθρωπισμός; Φουκώ και Χάιντεγκερ ή «Σχολή της Φρανκφούρτης»;

Κρυμμένα μυστικά & αυταπάτες στη «ριζοσπαστική Αρiστερά» & στους επίδοξους Έλληνες Σοσιαλδημοκράτες

«Οι πολλοί», οι ελίτ και ο Λένιν. Υπενθύμιση του αυτονόητου

Τα απομεινάρια μιας ημέρας του Ιουλίου 2015

Φράνσις Φουκουγιάμα: «Ζούμε σε εποχή πολιτικής αποσύνθεσης. Ωστόσο, πιστεύω ακόμη στην πρόοδο»

Πολιτική Δύση, πολιτισμική Δύση - Παλινόρθωση του Παλαιού Καθεστώτος στην εποχή των διακινδυνεύσεων;

Ελλάδα 2009-2023, χρόνια πολιτικής δυσαρέσκειας (21.8.2023)

The 2024 state of the climate report: Perilous times on planet Earth

Our World in Data - CO₂ emissions

Kate Bush: Little Shrew - Η μικρή μυγαλή (ή «Η Χιονονιφάδα»)

Mariana Mazzucato: A progressive green-growth narrative (Project Syndicate, Social Europe)

Χρίστος Αλεξόπουλος - Υπό κοινωνιολογικό πρίσμα (Μεταρρύθμιση)

Πώς στήνεται μια «πιο σοβαρή» Χρυσή Αυγή - Η προϊστορία του κόμματος «Εναλλακτική για τη Γερμανία»

Green European Journal

CO₂ and Greenhouse Gas Emissions

2013: Η ελληνική κρίση μέσα στην ευρωπαϊκή. Είμαστε ακόμα ζωντανοί; (4.2.2013)

Verlyn Klinkenborg: Τι συμβαίνει στις μέλισσες και στις πεταλούδες (και σε άλλα όντα);

Αρχειοθήκη ιστολογίου

Αναζήτηση αυτού του ιστολογίου

Ειδικά Θέματα - Κρίση και Κριτική

Φιλελεύθεροι και «ριζοσπαστική Αριστερά» απέναντι στον εθνικολαϊκισμό και την «αντισυστημική Δεξιά»

Ντομινίκ ντε Βιλπέν: «Οι τωρινές ΗΠΑ δεν αδιαφορούν για την Ευρώπη»

Σοβαρά, όλα αυτά τα έκανε μόνος του ο Τραμπ ;

Ένας Κουβανο-Αμερικανός σε ειδική αποστολή στη Βουδαπέστη:«Your success is our success»

Ο Βολόντιμιρ Ζελένσκυ για την Ευρώπη

Ευρωσκεπτικιστές κατά λάθος

Crans Montana, καταστροφή και απορρύθμιση, φιλελευθεριστί deregulation. Στην Ελβετία ρε γαμώτο;

Φωνές μέσα από το Ιραν

Ερφάν Σολτανί, 26 χρονών

Ο Carl Schmitt στη Silicon Valley

Η ατζέντα της δημόσιας συζήτησης και της πολιτικής

Tεχνητή νοημοσύνη: Contradictio in terminis, με άλλα λόγια σχήμα οξύμωρον;

Δημοφιλείς αναρτήσεις

Micha Brumlik, εις μνήμην: Από το προλεταριάτο στον όχλο

Ουκρανία, Γάζα και λοιπά

Μάικλ Σαντέλ: Ευρωπαίοι, ξυπνήστε από το «Αμερικανικό Όνειρο»

Χρυσόστομος Α. Σταμούλης - Antidosis

Micha Brumlik: Νέα Δεξιά, παλιοί στοχαστές

Στάνλεϋ Χόφμαν: Ευρώπη, για τους σωστούς λόγους

Ρόμπερτ Κάπλαν και Κυριάκος Μητσοτάκης: Δελφικοί χρησμοί ή στρατηγική αυτονομία της Ευρώπης;

Βολόντιμιρ Eρμολένκο: Τα όνειρα της Ευρώπης, βλέποντας από την Ουκρανία του 2014

Ακροδεξιά, ψεκασμένοι, κλιματική κρίση, ΑΠΕ και ορυκτά καύσιμα

Σωστός διπολισμός, λάθος διπολισμός; Καλός αρχηγισμός, κακός αρχηγισμός;

Οι ΗΠΑ σήμερα Tι απομένει να κάνουμε εμείς, οι Ευρωπαίοι;

Αγώνες για αναγνώριση σε εποχή κρίσης και αποτυχίας: Αποδέσμευση και Παρεμποδισμένες Επικοινωνίες

Ταυτοτικά & καθολικά δικαιώματα: Γάμος για όλουςΠλανήτης για όλους, σημερινούς κι επόμενους;

Η παρένθετη μητέρα και η δημοκρατία

ΠΑΣΟΚ, ΝΔ και ως «ενδιάμεσος» ο ΣΥΡΙΖΑ. Ροές εκλογικών προτιμήσεων κι ένας κύκλος που κλείνει

Ο Παναγιώτης Κονδύλης, η αξιολογική ουδετερότητα και η πολιτική πράξη

Πράσινος πολιτικός χώρος στην Ελλάδα; Πολύ κακή πρόγνωση για ευδοκίμηση «εδώ στο Νότο».

Μιχάλης Παπαγιαννάκης (1941 - 2009)

Μάικλ Σαντέλ: Γιατί οι φιλελεύθεροι είναι ανίσχυροι απέναντι στους λαϊκιστές και στους εθνικιστές;

Περιοδικό «Ο Πολίτης» 1976-2008, Αρχεία Σύγχρονης Κοινωνικής Ιστορίας ΑΣΚΙ

Ο Πολίτης Άγγελος Ελεφάντης (1936 - 29 Μαΐου 2008)

Λαϊκισμός ελληνικού τύπου

Naomi Klein: H κλιματική καταστροφή και το τέλος της ψευδαισθητικής μας αίσθησης ασφάλειας

George Lichtheim: Ο Λουί Αλτουσέρ, ο Ροζέ Γκαρωντύ, ο Νίκος Πουλαντζάς και οι άλλοι

Από τη χρεωκοπία στην αυτογνωσία - Μια επιχειρηματολογία για την κρίση της χρεωκοπίας (2008-2015)

Γκρίζες θεωρίες, έγχρωμη ζωή

Ψευδαισθήσεις και ιδεολογίες

Regina F. Titunik: Το μέλλον των σύγχρονων κοινωνιών: Πνευματική ανανέωση και ο Τελευταίος Άνθρωπος.

*Parallaxi - Περιοδικό πόλης της Θεσσαλονίκης

Eurozine

Blätter für deutsche und internationale Politik

Ο σκληρός εργατικός Μάης του 1936. Oι κρίσεις έχουν τη δική τους ιστορία

Rainer Forst & Bernd Ulrich: Δικαιοσύνη και αλληλεγγύη

Ένας Κουβανο-Αμερικανός σε ειδική αποστολή στη Βουδαπέστη:
«Your success is our success»

Οι ΗΠΑ σήμερα
Tι απομένει να κάνουμε εμείς, οι Ευρωπαίοι;

Ταυτοτικά & καθολικά δικαιώματα: Γάμος για όλους
Πλανήτης για όλους, σημερινούς κι επόμενους;