Καταρίνα Ντρέγκε: «Η ΕΕ είναι πολύ πιο δυνατή & ακμαία από όσο νομίζει. Καιρός να το συνειδητοποιήσουμε»

«Η Ευρώπη έχει πολλούς εχθρούς, ίσως περισσότερους από κάθε άλλη φορά, τόσο εσωτερικούς όσο και εξωτερικούς», είπε ο Ιταλός πρώην πρωθυπουργός και πρώην πρόεδρος της Ευρωπαϊκής Κεντρικής Τράπεζας Mario Draghi, σε ένα βιντεοσκοπημένο μήνυμα μετά την ανακοίνωση ότι θα βραβευθεί με το Βραβείο Καρλομάγνου για το 2026. Το απονέμει ο Δήμος του Άαχεν, πρωτεύουσας του μεσαιωνικού ευρωπαϊκού διεθνικού κράτους το οποίο ίδρυσε ο Φράγκος βασιλιάς Καρλομάγνος όταν στέφθηκε εκεί από τον Πάπα ανήμερα Χριστούγεννα του 800 μ.Χ. Για να διατηρήσουν την Ευρωπαϊκή Ένωση, οι Ευρωπαίοι πρέπει να συσφίξουν τις σχέσεις τους όσο γίνεται περισσότερο, προειδοποίησε. «Πρέπει να ξεπεράσουμε τις αδυναμίες μας για τις οποίες είμαστε υπεύθυνοι εμείς οι ίδιοι οι Ευρωπαίοι. Πρέπει να γίνουμε πιο δυνατοί: Στρατιωτικά, οικονομικά και πολιτικά». 

Μήνυμα ίδιας κατεύθυνσης με του Ιταλού «Σούπερ Μάριο» στέλνει η Katharina Dröge, συμπρόεδρος της κοινοβουλευτικής ομάδας των Πρασίνων στην Bundestag, με έμφαση στις σχέσεις ΕΕ - ΗΠΑ, με τα κρίσιμα ζητήματα ιδωμένα υπό πρίσμα γερμανικό και του κόμματος των Πρασίνων. Επιμένει ότι είναι αναγκαία μια ισχυρή δόση ρεαλισμού και αισιοδοξίας, με συνειδητοποίηση ότι η πραγματική δύναμη της Ευρώπης είναι μεγάλη. Κόντρα σε αντιευρωπαίους ή ευρωσκεπτικιστές πολιτικούς και δημοσιολογούντες, οι οποίοι σε όλες σχεδόν τις χώρες-μέλη, εκκινώντας από ποικιλόχρωμες μερίδες όλων σχεδόν των πολιτικών οικογενειών, αλλά χωρίς βάση στα πραγματικά δεδομένα, υποτιμούν και δυσφημούν την Ευρώπη, είτε από πεποίθηση και ιδιοτέλεια, είτε από σύγχυση, δύναμη της αδράνειας ή βραδύνοια. «Χρειαζόμαστε αυτοπεποίθηση για να δράσουμε με θάρρος», καταλήγει η Katharina Dröge.

Ακούν οι ημεδαποί πολιτικοί και δημοσιολογούντες; Είναι βαρήκοοι; Καθόλου, it's the agenda, stupids! Εδώ οι κυβερνώντες κάνουν πως δεν ακούν τι καμπάνες χτυπούν (για την Αρκτική, για την Ανατολική Μεσόγειο ή για το Αιγαίο) τα νέα διεθνοπολιτικά ήθη από το Αμέρικα: «Πρέπει να το πάρουμε το νησί, με κάθε τρόπο· είναι απαραίτητο για την εθνική μας ασφάλεια».

Γ. Ρ.

 © Lea Greub για την Zeit

Katharina Dröge (από συνέντευξη στους Peter Dausend και Jana Hensel): «Wir brauchen eine Allianz der Gegenmacht», Die Zeit, 17.1.2026

  

[...] Δεν γνωρίζω ούτε έναν ειδικό του διεθνούς δικαίου που να μην λέει ότι η αμερικανική επίθεση ήταν παραβίαση του διεθνούς δικαίου. Ο Φρίντριχ Μερτς, αντίθετα, αποφεύγει το ερώτημα και λέει ότι το θέμα είναι περίπλοκο. Πρόκειται για τεράστιο λάθος. Η διεθνής τάξη πραγμάτων αυτή τη στιγμή καταρρέει και ο Μερτς προσκολλάται σε ευσεβείς πόθους. Αλλά τα πράγματα δεν θα βελτιωθούν με τρόπο μαγικό.

 

ZEIT: Είναι ακόμη υπερβολικά διατλαντιστής, μήπως υποκύπτει σε ένα είδος «νοσταλγίας για την Δύση»;
Katharina Dröge: Κι εγώ θα ήθελα να συνεχιζόταν μια σταθερή κατάσταση στις σχέσεις μας με τις ΗΠΑ. Όμως η δεύτερη θητεία του Ντόναλντ Τραμπ δεν μοιάζει καθόλου με την πρώτη. Ενεργεί με μεγαλύτερη αποφασιστικότητα. Ο κόσμος έγινε πολύ πιο χαοτικός, συγκεχυμένος και επικίνδυνος. Χρειάζονται νέες απαντήσεις. Μία θα ήταν να σταθεί επιτέλους η Ευρωπαϊκή Ένωση στα δικά της πόδια. Και παράγει εντελώς αντίθετα αποτελέσματα όταν ένας πολιτικός σαν τον Μερτς εμφανίζεται και λέει: Αν εσείς οι Αμερικανοί δεν θέλετε την Ευρώπη, τότε πάρτε την Γερμανία!

Jeremy Shapiro: «Η Ευρώπη πρέπει επιτέλους να αντισταθεί στον νταή Τραμπ», Die Zeit, 17.1.2026

Τι προτείνετε;
Χρειαζόμαστε μια συμμαχία - αντίπαλη δύναμη, η οποία να λειτουργεί σαν ένα είδος οικονομικού ΝΑΤΟ. Η Ευρωπαϊκή Ένωση πρέπει να δώσει μιαν απάντηση με όρους πολιτικής της ισχύος στο γεγονός ότι ο Τραμπ και άλλοι εγκαταλείπουν μια τάξη πραγμάτων βασισμένη σε κανόνες. Και η τέτοια απάντηση θα ήταν μια συμμαχία χωρών σε όλο τον κόσμο, οι οποίες, από κοινού, να θέλουν κανόνες αντί για καταστολή. Η Κίνα επιδιώκει πολιτική της ισχύος εδώ και πολύ καιρό. Η Ρωσία μας έδειξε με την επίθεσή της στην Ουκρανία πώς θέλει να αναδιαμορφώσει τον κόσμο. Και ο Αμερικανός Πρόεδρος λέει: Για μένα, δεν υπάρχουν πια κανόνες. Όμως η ΕΕ απλώς παρακολουθεί αυτή την εξέλιξη, το ίδιο κάνει και ο Μερτς.

Εξακολουθούν οι ΗΠΑ να είναι για εσάς μια σύμμαχος χώρα;
Όπου μπορούμε, πρέπει να προσπαθήσουμε να διατηρήσουμε τις σχέσεις μας. Στο ΝΑΤΟ, όσον αφορά την Ουκρανία, αλλά και στην προστασία του κλίματος. Πρέπει όμως να χαράξουμε τον δικό μας δρόμο πολύ πιο δυναμικά. Η ΕΕ εξαρτάται σε πολύ μεγάλο βαθμό από τις ΗΠΑ σε θέματα ασφάλειας και στην ψηφιακή της υποδομή. Το ίδιο ισχύει και για τα ορυκτά καύσιμα. Εξαιτίας της δέσμευσης της Ούρσουλα φον ντερ Λάιεν στην διαμάχη για τους δασμούς, συμφωνήσαμε να αγοράσουμε από τις ΗΠΑ επιπλέον ποσότητες LNG και πετρελαίου αξίας 750 δισεκατομμυρίων δολαρίων. Αυτό είναι οικονομικά επικίνδυνο και μας καθιστά ευάλωτους σε εκβιασμούς. Πρέπει το συντομότερο δυνατό, να μειώσουμε τέτοιες εξαρτήσεις. Η διαμάχη για τους δασμούς ήταν ούτως ή άλλως μια κρίσιμη στιγμή: Αν εμείς οι Ευρωπαίοι είμαστε σε κάτι ισχυροί, είμαστε στην οικονομία. Παρ' όλα αυτά, η ΕΕ αποδέχτηκε μια κακή συμφωνία. Ήταν μια ταπείνωση. Η ΕΕ έπρεπε να είχε μιλήσει στον Τραμπ με τον τρόπο που μας μιλάει εκείνος: Ό,τι δασμούς απαιτείτε από εμάς, τους ίδιους απαιτούμε και από εσάς. Χρειαζόμαστε δύναμη, όχι υποχωρητικότητα.

Γιούργκεν Χάμπερμας: «Από εδώ και στο εξής πρέπει να συνεχίσουμε μόνοι μας»,
Süddeutsche Zeitung, 20.11.2025

Η ΕΕ σπάνια παρουσιάζει ένα ενιαίο μέτωπο. Τα εθνικά συμφέροντα συχνά υπερτερούν των ευρωπαϊκών. Πώς σκοπεύετε να το αλλάξετε αυτό;
Θα πω κάτι, το οποίο εμείς οι Πράσινοι  εδώ και καιρό δεν έχουμε διατυπώσει με αυτόν ακριβώς τον τρόπο: Αυτή την ώρα χρειαζόμαστε πιο πολύ ρεαλισμό στην εξωτερική πολιτική. Πρέπει να ενώσουμε τις δυνάμεις μας με εταίρους πρόθυμους να πετύχουν κάτι. Λόγου χάρη, σε θέματα ασφάλειας, τέτοιες είναι οι Σκανδιναβικές και οι Βαλτικές χώρες. Έχουν μια ρεαλιστική άποψη για την Ρωσία και είναι πολύ πιο μπροστά από εμάς τους Γερμανούς στους τομείς της ψηφιακής μετάβασης και της καταπολέμησης της παραπληροφόρησης. Όπου μπορούμε να προχωρήσουμε μαζί με άλλους, με εκείνους που θέλουν, πρέπει να το κάνουμε.

Πρόκειται για απόκλιση από μια εξωτερική πολιτική βασισμένη σε αξίες, όπως της πρώην Υπουργού Εξωτερικών Baerbock και για στροφή προς μια πολιτική πιο πολύ προσανατολισμένη στα συμφέροντα;

Δεν υπάρχει καμία αντίφαση. Είναι συμφέρον μας το να υποστηρίζουμε τις αξίες μας. Έχουμε εξ αρχής συμφέρον επενδυμένο στην δημοκρατία, αλλά και στην ασφάλεια. Μια τέτοια συμμαχία - αντίπαλη δύναμη θα συνίσταται στην δέσμευση για αμοιβαία υποστήριξη, όταν μια χώρα δέχεται πιέσεις.

 
Λέτε ότι στην ΕΕ, όσοι είναι πρόθυμοι και ικανοί πρέπει να ενώσουν τις γραμμές τους και να προχωρήσουν. Δεν οδηγεί αυτή η Ευρώπη των διαφορετικών ταχυτήτων στην εσωτερική αποσύνθεση της ΕΕ;
Φυσικά, πρωταρχικός στόχος είναι, να το επιτύχει αυτό η Ευρωπαϊκή Ένωση ενωμένη, όλη μαζί και ως ενιαίος παράγοντας. Ειδικά στην εμπορική πολιτική είναι απλό, διότι δεν υπάρχει άλλος τρόπος. Άλλωστε έχουμε την ενιαία ευρωπαϊκή αγορά. Η οποία είναι απολύτως κρίσιμη. Η μόνη ανοησία είναι ότι σ' αυτήν ο Μερτς παίζει έναν ατυχή ρόλο. Ακόμη και όταν προσπαθεί για το σωστό, συχνά το κάνει με τρόπο αδέξιο. Η πρότασή του για να χρηματοδοτηθεί η βοήθεια προς την Ουκρανία με τα παγωμένα ρωσικά περιουσιακά στοιχεία απέτυχε, εν μέρει επειδή ο Μερτς είχε προηγουμένως εξοργίσει πολλούς Ευρωπαίους. Τους Πολωνούς, με την ανακοίνωσή του ότι θα έκλεινε τα Πολωνο-Γερμανικά σύνορα εξαιτίας της μετανάστευσης. Τους Γάλλους και τους Ιρλανδούς επειδή αγνόησε τις ανησυχίες τους για τη Mercosur, την συμφωνία ελεύθερων συναλλαγών με τη Νότια Αμερική, και είπε: Την χρειαζόμαστε την Mercosur για λόγους γεωπολιτικούς, οπότε ας το κάνουμε τώρα! Και προς τους Ιταλούς είχε διαμηνύσει: Το γεγονός ότι τόσοι πολλοί αιτούντες άσυλο καταλήγουν στην Ιταλία, είναι δικό σας πρόβλημα, λύστε το μόνοι σας. Αυτός δεν είναι τρόπος για να επιτευχθεί ενότητα.

Όμως προκειμένου να αναλάβει ο Μερτς ηγετικό ρόλο στην Ευρώπη, πρέπει και να μπορεί δρα με αποφασιστικότητα δράση. Μήπως έχει μικροπολιτικά κίνητρα η δική σας κριτική εναντίον του;
Όχι. Παρά την κριτική που ασκώ στις πολιτικές της παλαιάς καγκελαρίου της προερχόμενης από το κόμμα του Μερτς, της Άνγκελα Μέρκελ (η οποία έκανε πολλά σφάλματα), ωστόσο εκείνη λάμβανε υπόψη τα συμφέροντα άλλων, ακόμη και μικρότερων χωρών και, συνεπώς, προώθησε την ευρωπαϊκή ολοκλήρωση. Ποτέ δεν καβάλησε το καλάμι όπως έκανε ο Μερτς όταν διακήρυξε επιθετικά: Germany is back in Europe.

Τον Αύγουστο του 2015, πριν από την πρώτη του θητεία, ο Τραμπ επαίνεσε την Μέρκελ
σε μια συνέντευξη στο περιοδικό Time: «Είναι φανταστική,  τρέφω μεγάλο σεβασμό γι αυτήν».

Μήπως ωραιοποιείτε κάπως την εικόνα που άφησε πίσω της η κα Μέρκελ; Πολλά έμειναν σε εκκρεμότητα μετά από τα 16 έτη Μέρκελ στο αξίωμα.
Φυσικά έμειναν πολλά, αλλά η ανησυχία μου είναι πώς να ενώσουμε και να πάμε μπροστά την Ευρώπη. Συνοχή και ολοκλήρωση δεν σημαίνει ανυπαρξία ηγετικών πρωτοβουλιών οι οποίες δίνουν κατεύθυσνη. Ο Μερτς πρέπει να συμβάλει στην προσπάθεια να πάρει η Ευρώπη την μορφή αντίπαλης δύναμης, ενάντια στον ρωσικό ιμπεριαλισμό και ενάντια στις φαντασιώσεις παντοδυναμίας του Τραμπ. Όμως αυτό περιλαμβάνει, εκτός των άλλων, το να κάνουμε ως κράτος-μέλος της ΕΕ ένα βήμα πίσω και να θέσουμε τα κοινά συμφέροντα στο επίκεντρο. Η Μέρκελ αλλά και ο Χέλμουτ Κολ το έκαναν [...]
Με αυτό, απλά υπενθυμίζω ότι υπήρξαν καγκελάριοι προερχόμενοι από το κόμμα της Χριστιανοδημοκρατικής Ένωσης (CDU), οι οποίοι είχαν καλύτερη αίσθηση της Ευρώπης [από τον Μερτς]. Όταν ο Μπαράκ Ομπάμα δεν ήταν πια Πρόεδρος των ΗΠΑ, πολλά αμερικανικά μέσα ενημέρωσης έγραφαν ότι «η ηγέτιδα του ελεύθερου κόσμου» ήταν πια η Άνγκελα Μέρκελ. Για ποιον να πουν το ίδιο σήμερα; Κανείς δεν το γράφει για τον Μερτς.

Πιστεύετε ότι οι Γερμανοί θέλουν έναν καγκελάριο που να τηρεί πιο επιθετική στάση;
Η λέξη «επιθετικότητα» δεν είναι της προτίμησης μου. Προτιμώ την λέξη αυτοπεποίθηση. Και αυτό είναι πολύ διαφορετικό από το να διαμηνύεις στον Τραμπ: Ό,τι και να κάνεις, εμάς μας αρκεί να συνεχίσεις να μιλάς μαζί μας.
 

Στην περίπτωση που ο Τραμπ προσαρτήσει την Γροιλανδία χρησιμοποιώντας στρατιωτική βία, όπως απειλεί, τι συνέπειες θα έχει αυτό; Η πρωθυπουργός της Δανίας λέει ότι αυτό θα ήταν το τέλος του ΝΑΤΟ.
Έχει δίκιο.
 

Τούτη την στιγμή ο καγκελάριος βρίσκεται στην Ινδία. Εκεί υπογράφηκε δήλωση πρόθεσης για στενότερη συνεργασία σε θέματα οπλικών συστημάτων. Τι λάθος υπάρχει σ' αυτό;
Ασφαλώς η Ινδία μπορεί να ανήκει σε μια μια συμμαχία - αντίπαλη δύναμη. Όπως, για παράδειγμα, η Αυστραλία, η Νέα Ζηλανδία, ο Καναδάς, η Μεγάλη Βρετανία και η Νότια Αφρική. Αν θέλουμε να υπερασπιστούμε τους διεθνείς κανόνες, πρέπει να συνομιλούμε με όλους αυτούς. Γι' αυτό τον λόγο είναι σωστό ότι ο Καγκελάριος πήγε εκεί. Πρώτα στην Ινδία, μετά να πάει στην Κίνα. Αυτή η σειρά στέλνει μήνυμα σημαντικό. Και δεν επικρίνω το γεγονός ότι συζητήθηκε εκεί μια συνεργασία στον τομέα της ασφάλειας. Όμως, δεν συζητήθηκε, λόγου χάρη, το ζήτημα του αν πρέπει να στηρίξουμε ο ένας τον άλλον οικονομικά εάν η Κίνα ή οι ΗΠΑ ασκήσουν πίεση. Στο θέμα αυτό, καθένας θα συνεχίσει να τα βγάζει πέρα μόνος του.

Ας δούμε την Ουκρανία: Γάλλοι και Βρετανοί είναι πρόθυμοι να στείλουν στρατιώτες για να επιτηρούν μια ενδεχόμενη ειρήνη. Αντίθετα ο Μερτς εκφράζει επιφυλακτικότητα όσον αφορά εμπλοκή των γερμανικών ενόπλων δυνάμεων. Πώς εναρμονίζεται αυτό με την φιλοδοξία για ηγεσία στην Ευρώπη, ακόμη και στο στρατιωτικό πεδίο;
Κατανοώ την προσοχή και επιφυλακτικότητα του Μερτς. Πρώτα πρέπει να πιέσουμε για μια εκεχειρία. Και προς το παρόν, καθόλου δεν φαίνεται ότι η Ρωσία θέλει ειρήνη. Όμως εάν φτάσουμε εκεί, τότε η Ουκρανία θα χρειασθεί ισχυρές εγγυήσεις ασφαλείας και η ΕΕ πρέπει να συμμετάσχει σε αυτές· ελπίζουμε ότι θα συμμετάσχουν και οι Αμερικανοί.

Άρα, τότε θα πρέπει και Γερμανοί στρατιώτες να συμμετέχουν σε μια δύναμη επιτήρησης της ειρήνης;
Δεν θα έστελνε καλό μήνυμα αν αφήναμε τους Γάλλους και τους Βρετανούς να κάνουν αυτή την δουλειά μόνοι τους.

Timothy Garton Ash: Μια νέα εποχή άρχισε -
Η Δύση ανήκει πια στην ιστορία (Die Zeit, 15.1.2026)

«Η εποχή των σταθερών διατλαντικών σχέσεων έχει τελειώσει».
Εν μέσω όλης αυτής της ρητορικής περί ανεξαρτησίας [της Ευρώπης], υπάρχει ένα θέμα ταμπού: το γιγαντιαίο πυρηνικό οπλοστάσιο των ΗΠΑ, το οποίο έχει ως στόχο να αποτρέψει την Ρωσία από το να επιτεθεί σε έδαφος του ΝΑΤΟ. Εάν δεν μπορούμε πια να βασιζόμαστε στον Τραμπ, τα μόνα που απομένουν ως δυνατότητα αποτροπής είναι τα γαλλικά και βρετανικά πυρηνικά όπλα. Δεν χρειαζόμαστε μια πανευρωπαϊκή πυρηνική προστατευτική ομπρέλα; Για να το θέσω ωμά: Δεν θα έπρεπε και η Γερμανία να διαθέτει πυρηνικά όπλα;
Ένα σαφές όχι. Η Συνθήκη Μη Διάδοσης των Πυρηνικών Όπλων, εκτός των άλλων είναι και προς το συμφέρον της δικής μας ασφάλειας. Εάν η Γερμανία αποσυρθεί από αυτή τη Συνθήκη και πει «τώρα θέλουμε κι εμείς να έχουμε πυρηνικό όπλο», τότε πολλές άλλες χώρες στον κόσμο θα εξοπλιστούν και αυτές με πυρηνικά όπλα. Και αυτό θα έκανε τον κόσμο πολύ πιο ανασφαλή και επικίνδυνο.
 
Όμως έτσι θα συνεχίσουμε να είμαστε ευάλωτοι σε εκβιασμούς από την Ρωσία.
Είναι σημαντικό να συζητήσει αυτό το θέμα ο Φρίντριχ Μερτς με την Γαλλία και την Μεγάλη Βρετανία. Τα πυρηνικά όπλα είναι για την αποτροπή και την προστασία. Και είναι σημαντικό να συζητούμε με τις δύο αυτές χώρες για την ασφάλεια της Ευρώπης, και ως προς αυτό το θέμα ειδικότερα. Ωστόσο, αυτό δεν πρέπει να γίνεται αντικείμενο εικασιών στις εφημερίδες. Αυτό πρέπει να συζητείται εμπιστευτικά εντός της Ευρώπης. Όμως αυτό το θέμα πρέπει να είναι στο τραπέζι των συζητήσεων.
 
Ο Καγκελάριος και ο Υπουργός Άμυνας τονίζουν τακτικά την επιθυμία τους να αναλάβει η Γερμανία ηγετικό στρατιωτικό ρόλο στην Ευρώπη. Έχουμε όμως την εντύπωση ότι όλα τα ακανθώδη ανατίθενται στη Γαλλία και τη Μεγάλη Βρετανία.
Υπάρχουν ιστορικοί λόγοι για τους οποίους αυτές οι δύο χώρες κατέχουν πυρηνικά όπλα και η Γερμανία όχι. Αυτό δεν σημαίνει ότι δεν παίζουμε σημαντικό ρόλο στην άμυνα της Ευρώπης. Τα δικά μας καθήκοντα έγκεινται σο πεδίο της συμβατικής άμυνας, και η Bundeswehr κάνει τώρα πολλά σε αυτόν τον τομέα, πράγμα που τυγχάνει της υποστήριξης μας.

Daniel Ziblatt & Steve Levitsky: «Μέχρι νεωτέρας, έχουμε σχεδόν χάσει την
δημοκρατία μας στις ΗΠΑ» - Συνέντευξη στην Süddeutsche Zeitung, 15.1.2026

Ας δούμε τα πράγματα και από άλλη οπτική γωνία: Δεν είναι πιθανό, ότι μόλις τελειώσει η θητεία του Τραμπ, όλα θα επιστρέψουν στην παλιά τους τάξη υπό έναν νέο Πρόεδρο;
Αυτήν ακριβώς την ελπίδα είχα κατά την διάρκεια της πρώτης θητείας του Τραμπ. Τώρα το βλέπω διαφορετικά: Η παλιά εποχή με τις σταθερές διατλαντικές σχέσεις και τους παγκόσμιας ισχύος κανόνες έχει τελειώσει και δεν θα επιστρέψει σύντομα. Εάν πιστέψουμε τώρα ότι προσωπικότητες σαν τον Τραμπ δεν θα παίζουν πια ρόλο στο μέλλον, τότε αυτό θα σήμαινε ότι δεν έχουμε μάθει τίποτε. Πρέπει να προετοιμαστούμε γι' αυτό το μέλλον και συνεπώς να δώσουμε νέες λύσεις για την ασφάλειά μας [...]

Αν οι Πράσινοι θέλουν να είναι η Κασσάνδρα της πολιτικής, υπάρχουν δύο προβλήματα: Πρώτον, η Κασσάνδρα και οι προειδοποιήσεις της ποτέ δεν εισακούστηκαν. Και δεύτερον: Με δεδομένο ότι αντιμετωπίζουμε πολλαπλές κρίσεις, οι άνθρωποι λαχταρούν να ακούσουν και κάτι θετικό. Ποιό είναι το θετικό σας μήνυμα;
Μπορούμε να το καταφέρουμε, να προστατεύσουμε έναν κόσμο στον οποίο θα ζούμε με ελευθερία, ασφάλεια και ειρήνη. Αυτό είναι το μήνυμά μου. Η Ευρωπαϊκή Ένωση, η μεγαλύτερη ζώνη στον κόσμο από οικονομική άποψη, είναι πολύ πιο δυνατή και ακμαία από όσο νομίζει η ίδια. Το μόνο που πρέπει να γίνει είναι να το συνειδητοποιήσουμε. Και χρειαζόμαστε ακριβώς αυτή την αυτοπεποίθηση για να δράσουμε με θάρρος [...]

Η Katharina Dröge (1984) είναι συμπρόεδρος της κοινοβουλευτικής ομάδας του κόμματος Συμμαχία 90 / Πράσινoi στην Ομοσπονδιακή Βουλή (Bundestag) από το 2021 μαζί με την Britta Haßelmann. Προηγουμένως (2018-2021) διετέλεσε Διευθύντρια της κοινοβουλευτικής ομάδας, υπεύθυνη για την πολιτική ανταγωνισμού, εμπορίου και οικονομικής πολιτικής του κόμματος και ήταν τακτικό μέλος της Επιτροπής Οικονομικών Υποθέσεων και Ενέργειας της Bundestag. Σπούδασε με υποτροφία οικονομικά στο Πανεπιστήμιο της Κολωνίας.

Μέλος της Ομοσπονδιακής Βουλής από το 2013 και στις εκλογές του 2025 επανεξελέγη ως άμεση εκπρόσωπος-βουλευτής Κολωνίας. Πριν την εκλογή της στη Βουλή ήταν συντονίστρια στο Υπουργείο Περιβάλλοντος της Ομόσπονδης Χώρας της Βόρειας Ρηνανίας - Βεστφαλίας. Παντρεμένη με 2 παιδιά, ανήκει στην Ευαγγελική εκκλησία. 

 

Ο Peter Dausend σπούδασε Αμερικανικές Σπουδές, Πολιτικές Επιστήμες και Αγγλική Φιλολογία στο Πανεπιστήμιο του Ζάαρμπρικεν. Από το 2008 είναι αρθρογράφος στην Zeit και πολιτικός ανταποκριτής από το Βερολίνο. Εργάστηκε ως συντάκτης στην Welt από το 1995, αρχικά στο τμήμα εξωτερικών υποθέσεων και μετά στο κοινοβουλευτικό γραφείο της εφημερίδας στο Βερολίνο. Το 1998 ήταν υπότροφος Arthur F. Burns στην Anchorage Daily News (Αλάσκα).

 

H Jana Hensel από την Λειψία, σπούδασε γερμανική και ρωμανική φιλολογία. Από το 2018 στην εφημερίδα Die Zeit. Το 2019 αναγορεύτηκε «Δημοσιογράφος της Χρονιάς» στην κατηγορία Πολιτισμός. Βιβλία: Zonenkinder (Τα παιδιά της ζώνης, μυθιστόρημα, 2002), παρέμεινε στη λίστα των μπεστ σέλερ του Spiegel για πάνω από ένα χρόνο. Keinland (Η χώρα με το όνομα Καμία, μυθιστόρημα, 2017).  Wer wir sind. Die Erfahrung, ostdeutsch zu sein (Ποιοι είμαστε: Η εμπειρία του να είσαι Ανατολικογερμανός, 2018) με τον Wolfgang Engler. Die Gesellschaft der Anderen (Η κοινωνία των άλλων, 2020), με την Naika Foroutan. Το 2010 βραβείο Theodor Wolff (κατηγορία δοκιμίου).

Ευρωσκεπτικιστές κατά λάθος - Πολιτική ανευθυνότητα και στρατηγική ανικανότητα
 

Δεν είναι «Μεταπολιτική» (πολιτική = καπιταλισμός) ! Το Πολιτικόν επιστρέφει. Και η πολιτική της ισχύος

 

Ο Χάμπερμας και οι υπνοβάτες 

Αντιδράσεις Ελλήνων πολιτικών για το γιουρούσι. Μωραίνει Κύριος ούς βούλεται απωλέσαι 

 

Η Δεκεμβριανή σύναξη των φίλων της Δημοκρατίας

 

Αναλώσιμο πιόνι στην ενεργειακή και γεωπολιτική σκακιέρα - Παρευξείνιος Άξονας ή τρύπες στο νερό;

 

Ρόμπερτ Κάπλαν και Κυριάκος Μητσοτάκης: Δελφικοί χρησμοί ή στρατηγική αυτονομία της Ευρώπης;