Αντιδράσεις Ελλήνων πολιτικών για το γιουρούσι. Μωραίνει Κύριος ούς βούλεται απωλέσαι

1. Κυριάκος Μητσοτάκης, πρωθυπουργός της χώρας μας: 

«[...] Το τέλος του καθεστώτος [του Μαδούρο] προσφέρει νέα ελπίδα για τη χώρα. Δεν είναι η στιγμή να σχολιάσουμε τη νομιμότητα των πρόσφατων ενεργειών [...]».

Ούτε ξέρουμε άν όντως ήλθε το τέλος του καθεστώτος Μαδούρο, ούτε ξέρουμε τι καθεστώς θα το διαδεχθεί και ποιό προτιμούν οι ΗΠΑ (πιθανόν τους Μαδουρίστας χωρίς Μαδούρο). Πάντως, «συμπεριληπτική κυβέρνηση που θα έχει πλήρη δημοκρατική νομιμοποίηση» (ευσεβής πόθος Μητσοτάκη), ο Πρόεδρος Τραμπ δεν θέλει. Και «έφτυσε» κατάμουτρα την αρχηγό της αντιπολίτευσης Μαρία Κορίνα Ματσάντο, και καθαρά μίλησε για την ουσία: «USA is going to run Venezuela for the time being». Και «θα στείλουμε τις μεγάλες εταιρείες πετρελαίου» - «to start making money»

Ο κοινοβουλευτικός εκπρόσωπος του ΠΑΣΟΚ έκρινε ακριβοδίκαια τον κ. Μητσοτάκη: «Ο Πρωθυπουργός μιας σύγχρονης ευρωπαϊκής δημοκρατίας επιλέγει να εναρμονιστεί πλήρως με την επικράτηση του νόμου της ζούγκλας και την εγκατάλειψη κάθε έννοιας διεθνούς νομιμότητας».

Στο ελληνικό πολιτικό προσωπικό, και ακόμη πιο πολύ στα ημεδαπά Μέσα ενημέρωσης, ποτέ δεν είχαμε έλλειψη δούλων που αισθάνονται δέος μπροστά στα αφεντικά τους. Όμως μερικά πράγματα ξεπερνούν κάθε όριο. Μέχρι και ο Αντώνης. Σαμαράς, ένας από τους πιο φιλοαμερικανούς πολιτικούς στην Ελλάδα, αγανάκτησε και επικαλέσθηκε την στοιχειώδη λογική.

Και για όσους, παρόλα αυτά, δεν κατάλαβαν, ιδού και το ευρωπαϊκό πλαίσιο:

Αμέσως μετά το γιουρούσι, πολύ πριν κρίνει ο Κυριάκος Μητσοτάκης ποιά είναι η «κατάλληλη στιγμή» για να σχολιαστεί η νομιμότητα της επέμβασης των ΗΠΑ στην Βενεζουέλα (και πριν ο κομματικά ομοαίματος του Φρίντριχ Μερτς επικαλεσθεί «περίπλοκη κατάσταση από νομικής πλευράς» προκειμένου να μετονομασθεί από Φρειδερίκος σε Παναή), είχε κάνει δηλώσεις η  Κάγια Κάλας, αρμόδια για τις εξωτερικές υποθέσεις και την πολιτική ασφάλειας της Ενωσης:

«Η ΕΕ έχει επανειλημμένα δηλώσει ότι ο κ. Μαδούρο στερείται νομιμότητας και έχει υπερασπιστεί μια ειρηνική μετάβαση». Και η αμέσως επόμενη φράση της Κάλλας ήταν: «Υπό οποιεσδήποτε συνθήκες, οι αρχές του διεθνούς δικαίου και ο Χάρτης των Ηνωμένων Εθνών πρέπει να γίνονται σεβαστές».

Τούτων δοθέντων, όποιος ακόμη και τώρα δεν καταλαβαίνει ποιό δρόμο έχει διαλέξει η ΝΔ εδώ και μήνες - το αργότερο μετά το deal με την Exxon Mobil και την Chevron και την δοξολογία επί τη αφίξει της κας Peurifoy (sorry, Guilfoyle), αυτός δεν ξέρει πού πατά και πού πηγαίνει. Δυστυχώς η ΝΔ ξέρει.

2. Ο ΣΥΡΙΖΑ, ως συνήθως, κλωτσάει την καρδάρα με το γάλα. 

Μετά από εύλογες ή έστω αποδεκτές επισημάνσεις, καταλήγει ότι η Διοίκηση Τραμπ, στόχο έχει την απομύζηση «του τεράστιου εθνικού πλούτου της χώρας». Δηλαδή του πετρελαίου. Ολόσωστη η φράση του ΣΥΡΙΖΑ, ιδίως η επιλογή λέξεων, άν την δεις από την σκοπιά των ΗΠΑ, άν αποδεχτείς και κάνεις δικό σου τον raison d'être της Τραμπικής Διοίκησης («dril baby, drill») και τον raison d'état των σημερινών ΗΠΑ, Ρωσίας και άλλων. Όμως, όποιος βλέπει από άλλη σκοπιά, πρέπει να πεί νέτα-σκέτα στους ΣΥΡΙΖΑίους ότι το πετρέλαιο δεν είναι «εθνικός πλούτος», αλλά αυτό που καταστρέφει την κλιματική ισορροπία του πλανήτη. Και συχνά γίνεται κατάρα ειδικά για τον λαό όποιων χωρών το έχουν σε αφθονία στα έγκατα τους. Βλέπε Μέση Ανατολή. Και Ρωσία. Και ΗΠΑ.

3. ΚΚΕ 

Και αυτό κάνει επισημάνσεις αποδεκτές έστω, μολονότι μπλέκει ως συνήθως και την ΕΕ, και μόνον αυτό ξέρει γιατί. Αχ.... άν είχε κάνει ανάλογες επισημάνσεις και για την Ουκρανία, τώρα θα είχε ένα τεκμήριο πολιτικής εντιμότητας. 

Για το ΚΚΕ ισχύει, όπως και για άλλους πολλούς και ποικίλους, ο σιδηρούς νόμος των υποκριτών:

«Από δω “οι δικοί μας”, τους αξίζει συμπαράσταση - Από κεί “οι άλλοι”· δεν είναι δικοί μας, καλά να πάθουν»

MEGA - Make Everything Great Again

4. Αλέξης Χαρίτσης, Νέα Αριστερά. Αξίζει ιδιαίτερης μνείας, διότι η λογική του είναι, δυστυχώς, αντιπροσωπευτική και ποικίλων άλλων, «δεξιών», «αριστερών» και «κεντρώων»:

«Η χώρα μας οφείλει να υπερασπίζεται το διεθνές δίκαιο [...] Όχι α λα καρτ, ούτε κρυπτόμενη πίσω από την ανύπαρκτη γεωπολιτικά ΕΕ, μια ΕΕ που από τη μία θέλει να εμφανίζεται ως “παράγοντας σταθερότητας” και από την άλλη παρακολουθεί ως αμήχανος θεατής νομιμοποιώντας ουσιαστικά μια διαρκή κατάσταση πολέμου».

Αντί να μιλήσει για τις ΗΠΑ ο κ. Χαρίτσης τα βάζει με την ΕΕ και έμμεσα με το θύμα μιας ακόμη χειρότερης ιμπεριαλιστικής επίθεσης, την Ουκρανία. 

Πρώτον, «ανύπαρκτη γεωπολιτικά» δεν είναι η ΕΕ, αν μη τι άλλο επειδή υπάρχει και αγωνίζεται η Ουκρανία.

Δεύτερον, τι εννοεί με την φράση «νομιμοποιεί [η ΕΕ] ουσιαστικά μια διαρκή κατάσταση πολέμου»; Πρέπει να εγκαταλείψει η ΕΕ αβοήθητη την Ουκρανία, μιας και δίνει το παράδειγμα ο Τραμπ; Δεν ξέρουν ο Αλέξης Χαρίτσης και άλλοι «καλοπροαίρετοι» ευρωσκεπτικιστές ότι είναι αποκλειστικά στο χέρι της Ρωσίας του Πούτιν, και όχι της Ουκρανίας ή της ΕΕ, το πότε θα υπάρξει ειρήνευση ή έστω ανακωχή; Πότε θα καταλάβουν, ότι ο Πούτιν και οι ΗΠΑ, με τους παρατρεχάμενους απεσταλμένους Γουίτκοφ «the Realtor who came in from the Cold», Κούσνερ «the son in law», Ντμίτριεφ of Goldman Sachs and Russian Direct Investment Fund και Σία, ουσιαστικά κάνουν τα πάντα για να παρατείνουν τον πόλεμο, ενώ ο Τραμπ υποδύεται τον επίδοξο ειρηνευτή; Πότε θα καταλάβουν ότι ο Τραμπ μαζί με τον Πούτιν δουλεύουν στην ψύχρα κάθε χρήσιμο ηλίθιο, ενώ τα ολιγαρχικά στηρίγματα της εξουσίας τους σε Ρωσία και ΗΠΑ είναι ενωμένα στο κοινό μίσος κατά της ΕΕ, στην ταύτιση του μέλλοντος με τα ορυκτά καύσιμα και στην εμμονή με την greatness/величие, δηλαδή στον ιμπεριαλισμό του 21ου Αιώνα; Ίσως - ποιός ξέρει; - σε κατ' αποκλειστικότητα σφαίρες επιρροής για τα «great έθνη» τους, μέχρι και στην παρανοϊκή ιδέα ενός «παναμερικανικού» και ενός «ευρασιατικού» γεωπολιτικού «ζωτικού χώρου» (Lebensraum);

Με το νεο-αντιευρωπαϊκό ακροβατικό, ο Αλέξης Χαρίτσης και όσοι σκέφτονται ομοίως, νομιμοποιούν, αφελώς ή κουτοπόνηρα, τις ιμπεριαλιστικές επιθέσεις, εναντίον της Ευρώπης (διότι η Ουκρανία είναι Ευρώπη, και τώρα είναι η γραμμή άμυνας και η καρδιά της) ή εναντίον χωρών της Λατινικής Αμερικής. Με τόσο νεο-αντιευρωπαϊσμό μιας κατ΄ όνομα Νέας Αριστεράς, τρίζουν τα κόκαλα του Παπαγιαννάκη, του Ελεφάντη και πολλών άλλων πραγματικών νέων αριστερών.

 

Δυστυχώς, από αυτά τα κόμματα, δηλαδή όσα αποκαλούμε δημοκρατικά (εν προκειμένω, τα υπόλοιπα δεν μας ενδιαφέρουν και είναι προφανές τί σκέφτονται), μόνον το ΠΑΣΟΚ παίρνει προβιβάσιμο βαθμό.

Οι παράπλευρες επιπτώσεις θα φανούν σύντομα. Όποιος κατουράει στο πηγάδι, το βρίσκει μετά στο ποτήρι του.

Γ. Ρ.  

Albrecht von Lucke: Δεν είναι «Μεταπολιτική» (πολιτική = καπιταλισμός) ! Το Πολιτικόν επιστρέφει. Και η πολιτική της ισχύος

 

Anna Sauerbrey: Βενεζουέλα - Αυτό λοιπόν θεωρεί πολιτική μεγάλης δύναμης ο Ντόναλντ Τραμπ 

 

Klaus Mertes: Ένας Ιησουίτης μιλά για τους Τραμπ, J.D. Vance, Peter Thiel και Σία - Φόβος και εργαλειακή χρήση της θρησκείας

 

Ο Χάμπερμας και οι υπνοβάτες

 

Aνν Άπλμπαουμ: Ο Τραμπ και ο Γουίτκοφ παρατείνουν τον πόλεμο. Αυτά που βλέπουμε έχουν να κάνουν μόνον με λεφτά;