Δευτέρα 8 Δεκεμβρίου 2025

Ρωσία και τώρα οι ΗΠΑ επιτίθενται συντονισμένα εναντίον της ΕΕ - Ο ευρωπαϊκός Τύπος για την νέα αμερικανική στρατηγική εθνικής ασφάλειας

Η
«από εδώ» πλευρά:
The Independent (ΗΒ): Ο Τραμπ θέλει να υπονομεύσει την ΕΕ
«[...] Ωστόσο, η  κύρια ανησυχία, είναι ότι η βαθιά συμπάθεια του Τραμπ για τη Ρωσία και η αποφασιστικότητά του να καταλήξει σε οποιαδήποτε συμφωνία - όσο τραγελαφική κι αν είναι - θα οδηγήσει είτε στην αποτυχία των διαπραγματεύσεων, με την Αμερική να εγκαταλείπει πλήρως την Ουκρανία και να χαλαρώνει τις κυρώσεις κατά της Ρωσίας, είτε σε μια συμφωνία που θα ικανοποιεί σχεδόν πλήρως τις απαιτήσεις του Κρεμλίνου, αφήνοντας την Ουκρανία, άλλα ευρωπαϊκά κράτη και το ίδιο το ΝΑΤΟ σε καταστροφική θέση.
Τέτοιοι φόβοι ενισχύονται περαιτέρω από τη νέα στρατηγική ασφαλείας των ΗΠΑ. Το έγγραφο αποκαλύπτει ότι η αποδυνάμωση των δημοκρατικά εκλεγμένων, φιλελεύθερων ευρωπαϊκών κυβερνήσεων, η υπονόμευση της Ευρωπαϊκής Ένωσης και η αποτροπή της διεύρυνσης του ΝΑΤΟ αποτελούν μέρος της πολιτικής των ΗΠΑ. Αντί να αντιμετωπίζει τους Ευρωπαίους συμμάχους της ως κυρίαρχους εταίρους με κοινές αξίες, η κυβέρνηση Τραμπ θα προτιμούσε να γίνουν κάτι σαν την Ουγγαρία».
El País (Ισπανία): Συντονισμένη επίθεση εναντίον της ΕΕ 
«[...] Η ρωσική επιχείρηση υπονόμευσης της Ευρωπαϊκής Ένωσης έχει εισέλθει σε  νέα φάση. Πρόκειται για μια κεντρικά διευθυνόμενη και «κάθετα» διαρθρωμένη εκστρατεία με στόχους την αποδυνάμωση των θεσμών, την χειραγώγηση του τρόπου με τον οποίο αντιλαμβάνονται την πραγματικότητα οι πολίτες, τον επηρεασμό των πολιτικών και κοινωνικών διαδικασιών και την πόλωση του πληθυσμού. Υπάρχει ένα σαφές αφήγημα: Η ΕΕ είναι ένα αδύναμο λείψανο, κομματιασμένο από εσωτερικές διαιρέσεις (Ανατολή-Δύση, Βορράς-Νότος, εθνική κυριαρχία απέναντι στις εξουσίες των Βρυξελλών). Είναι στα πρόθυρα της κατάρρευσης εξαιτίας οικονομικών, ενεργειακών και μεταναστευτικών κρίσεων. [...]
Σε αυτό έρχεται να προστεθεί η νέα στρατηγική εθνικής ασφάλειας της κυβέρνησης Τραμπ, στην οποία [οι Αμερικανοί] ισχυρίζονται ότι η ευρωπαϊκή ήπειρος υπονομεύει την δημοκρατία, ότι η ΕΕ και το ΝΑΤΟ είναι υπεύθυνα για την παράταση του πολέμου στην Ουκρανία και ότι η Ευρώπη βρίσκεται στα πρόθυρα της κατάρρευσης εξαιρίας της μετανάστευσης και της μείωσης του πληθυσμού[...]
Θα χρειαστούμε ένα σύστημα Μέσων Ενημέρωσης ισχυρό και αλληλέγγυο [με αλληλεγγύη που υπερβαίνει τα σύνορα των χωρών-μελών της ΕΕ], ικανό να συνεργαστεί με πανεπιστήμια και ερευνητικά κέντρα για μια συντονισμένη μεγάλη εκστρατεία, προκειμένου να καταστούν οι πολίτες ικανοί να αντισταθούν σε τέτοιες εκστρατείες».
  
Der Spiegel
(Γερμανία): Ντόναλντ Τραμπ, ο δολιοφθορέας της Δημοκρατίας
Dirk Kurbjuweit: Donald Trump, der Verderber der Demokratie (Der Spiegel 9.12.2025, κύριο άρθρο και πρώτο στο Χρονικό του SPIEGEL για το 2025)
[...] Δεν είναι δυνατόν! Αυτό είναι αδύνατο να συμβαίνει· και όμως συμβαίνει. Αυτή η φράση συνοδεύει συνεχώς, σαν ακκομπανιαμέντο, τον πρώτο χρόνο της δεύτερης θητείας του Ντόναλντ Τραμπ. Εκφράζει αυτό που είναι πέρα από τις δυνατότητες ενός φιλελεύθερου-δημοκράτη πολίτη να καταλάβει τί συμβαίνει, όταν βλέπει τί κάνει ο Πρόεδρος των ΗΠΑ: Πρώτα έρχεται το σάστισμα· μετά, αλλά μόνον για λίγο, η ελπίδα ότι όλα αυτά είναι μόνον ένα κακό όνειρο· και τέλος, συνειδητοποιεί ότι αυτή είναι η πραγματικότητα. Σε λιγότερους από δώδεκα μήνες, αντί για τον κόσμο που ξέραμε έχουμε τον κόσμο του Τραμπ. Είναι ένας νέος, παράξενος κόσμος· κόσμος από κάθε άποψη διεφθαρμένος, εκφυλισμένος, φαύλος [...]
Η νεωτερική δημοκρατία πάντοτε δεσμεύονταν από αξίες, και αυτό άρχισε από την Διακήρυξη της Ανεξαρτησίας 13 Βρετανικών αποικιών στη Βόρεια Αμερική πριν από σχεδόν 250 χρόνια, στις 4 Ιουλίου 1776. Ασφαλώς, τα κράτη με δημοκρατικά Συντάγματα συχνά δυσκολεύονται πάρα πολύ να τηρήσουν τις δικές τους αξίες, δηλαδή τα δικαιώματα του ανθρώπου, το κράτος δικαίου, την ελευθερία και την λαϊκή κυριαρχία όπως αυτή εκφράζεται μέσω των εκλογών. Ωστόσο είχαν πρότυπα και κατά κανόνα προσπαθούν να τα τηρούν. Υπό τον Τραμπ ποδοπατώνται τα ίδια τα πρότυπα.  
© Foto: JIM WATSON/ AFP via Der Spiegel

De Volkskrant (Ολλανδία): Οι ΗΠΑ θέλουν να αποδυναμώσουν την Ευρωπαϊκή Ένωση
«
[...] Ως τυπικός λαϊκιστής, αναποδογυρίζει την πραγματικότητα. Ένας Πρόεδρος ο οποίος επιχείρησε να νοθεύσει το αποτέλεσμα των εκλογών στην δική του χώρα, παρότρυνε σε εισβολή στο Καπιτώλιο, καταπάτησε το κράτος δικαίου, δαιμονοποίησε τους πολιτικούς αντιπάλους του και προσπάθησε να τους διώξει ποινικά, τώρα κατηγορεί την Ευρώπη ότι υπονομεύει την δημοκρατία [...]
Οι Αμερικανοί δεν θέλουν να ασχοληθούν με τις εσωτερικές υποθέσεις του αστυνομικού κράτους της Ρωσίας, αλλά ενδιαφέρονται πολύ για την κατάσταση στις ευρωπαϊκές δημοκρατίες. Δηλώνουν ανοιχτά ότι θα υποστηρίξουν «πατριωτικά» κόμματα. Η πρόθεση είναι σαφής. Όπως και η Ρωσία, προσπαθούν να ενισχύσουν τον λαϊκιστικό εθνικισμό, προκειμένου να αποδυναμώσουν την Ευρωπαϊκή Ένωση [...]
Επομένως η Ευρώπη έχει μπροστά της ένα δύσκολο έργο. Δεν μπορεί πια να βασίζεται στις ΗΠΑ και πρέπει να γίνει ανεξάρτητη το συντομότερο δυνατόν. Εμποδίζεται όμως από τους λαϊκιστές, τους οποίους υποστηρίζει η Αμερική».
 
Neue Osnabrücker Zeitung: Η κυβέρνηση Τραμπ θέλει να καταστρέψει την ΕΕ
«[...] Η κυβέρνηση Τραμπ τα έχει σπάσει με την Ευρώπη και, ακριβώς όπως κάνει ο Βλαντίμιρ Πούτιν, εργάζεται για την καταστροφή της Ευρωπαϊκής Ένωσης. Στις Βρυξέλλες, συνεχίζουν να προσκολλώνται στο μάντρα ότι η Αμερική είναι ο σημαντικότερος σύμμαχος της Ευρώπης. Όμως αυτό δεν μπορεί να κρύψει το σοκ ότι επίσημης ανακήρυξης [της ΕΕ] ως εχθρού. Τώρα πια, η  Ευρωπαϊκή Ένωση είναι ευπρόσδεκτη μόνον ως αγοραστής αμερικανικού αερίου προερχόμενου από σχιστολιθική εξόρυξη (fracking). Όπου η ΕΕ εμποδίζει τις επιχειρηματικές συναλλαγές του Τραμπ και των φίλων του (λόγου χάρη όσον αφορά την προστασία προσωπικών δεδομένων έναντι της Meta και άλλων τεχνο-εταιρειών), πολεμιέται [...]»
 
Schwäbische Zeitung:
Χρειαζόμαστε επιτέλους μια Ευρώπη με αυτοπεποίθηση και ικανότητα να δρα
«[...] Η Ευρώπη πρέπει να αναγνωρίσει ότι η πολυδιαφημισμένη κοινότητα αξιών με τις ΗΠΑ έχει γίνει ένα προσωπείο. Η νέα στρατηγική ασφαλείας των ΗΠΑ δείχνει ότι υπό τον Τραμπ οι ηθικοί δεσμοί δεν μετρούν πια, αλλά μόνον οι σκέτοι υπολογισμοί ισχύος. Η Ουάσινγκτον εργάζεται ανοιχτά για να διασπάσει την Ευρώπη και να αποδυναμώσει τις δημοκρατίες της. Η υπόδειξη ότι από το 2027 και μετά η Ευρώπη πρέπει να αναλάβει η ίδια το βάρος της άμυνας της ταιριάζει στην εικόνα μιας διατλαντικής σχέσης υπό διάσπαση. Το ρήγμα είναι ιδιαίτερα εμφανές στην πολιτική για την Ουκρανία. Ενώ η Ευρώπη βλέπει τον εαυτό της σε ρόλο υπερασπιστή της ελευθερίας και της δημοκρατίας, οι ΗΠΑ μιλούν μόνον για «στρατηγική σταθερότητα» με την Ρωσία· προς μεγάλη απογοήτευση του Μακρόν. Η Ευρώπη βρίσκεται σε ένα σταυροδρόμι, αλλά συνεχίζει να υπνοβατεί. Χρειαζόμαστε επιτέλους ανάληψη κοινής ευθύνης για την πολιτική της ασφάλειας και μια Ευρώπη με αυτοπεποίθηση και ικανότητα για δράση. Μόνο τότε η ήπειρος δεν θα γίνει θύμα παγκόσμιων αναταραχών, αλλά αρχιτέκτονας της δικής της ασφάλειας [...]»

Neue Zürcher Zeitung am Sonntag (Ελβετία): Ο Ντόναλντ Τραμπ εγκαταλείπει την Ευρώπη
   
«[...] Όσοι δεν ήθελαν να το πιστέψουν τώρα το έχουν γραπτό μπροστά τους, με την σφραγίδα και την υπογραφή του Προέδρου: Οι ΗΠΑ του Ντόναλντ Τραμπ παίρνουν διαζύγιο με την Ευρώπη, τον σύμμαχό τους, με την Γηραιά Ήπειρο από την οποία κάποτε αναδύθηκε η αμερικανική κοινωνία. Η στρατηγική εθνικής ασφάλειας την οποία δημοσίευσε ο Λευκός Οίκος αυτή την εβδομάδα δεν αναγνωρίζει πλέον καμία κοινότητα αξιών. Αντ' αυτού, η κυβέρνηση Τραμπ μετράει και ζυγίζει τις χώρες και τους αποδίδει σημασία ανάλογα με το πόσο καλά μπορούν να προωθήσουν τα επιχειρηματικά συμφέροντα των ΗΠΑ. Αυτή είναι η εμπορική πλευρά της Αμερικής του Τραμπ.
Υπάρχει όμως και μια ιδεολογική, εθνοτική-εθνικιστική (ethnonationalist) πλευρά. Την προωθεί με έμφαση κυρίως ο Αντιπρόεδρος James David Vance. Στην ομιλία του στο Μόναχο τον Φεβρουάριο του 2025, είχε κατηγορήσει τους Ευρωπαίους για λογοκρισία
και για αντιδημοκρατική συμπεριφορά. Με αυτό, εννοούσε νομικές διαδικασίες κατά της ρητορικής μίσους στο διαδίκτυο ή τον αποκλεισμό ακροδεξιών κομμάτων από θέσεις εξουσίας. Η νέα στρατηγική ασφαλείας των ΗΠΑ προχωρά ένα βήμα παραπέρα. Επειδή τα ευρωπαϊκά κράτη επιτρέπουν μαζική μετανάστευση, αντιμετωπίζουν το φάσμα μιας “πολιτισμικής εξάλειψης”. Γι αυτόν τον λόγο, οι ΗΠΑ του Τραμπ θέλουν να υποστηρίξουν ομοϊδεάτες στην Ευρώπη. Με απλά λόγια: Αντιπλουραλιστικά κόμματα της
Ακροδεξιάς και ανελεύθερες (illiberal) δημοκρατίες όπως της Ουγγαρίας [του Όρμπαν]. Αυτή δεν είναι η Δύση που ξέρουμε [...]»
 
Η απέναντι πλευρά:
Rossiyskaya Gazeta (Ρωσία): Η Ρωσία δεν συνιστά πια απειλή για τις ΗΠΑ
«[...] Συνολικά, η νέα στρατηγική εθνικής ασφάλειας των Ηνωμένων Πολιτειών, η οποία μόλις δημοσιεύτηκε, δίνει μια επαναστατική εντύπωση. Bασικό της περίγραμμα είναι το πνεύμα του Anchorage” (η συνάντηση των Προέδρων της Ρωσίας και των ΗΠΑ στην Αλάσκα) [...]
Στα Μέσα Ενημέρωσης του Παλαιού Κόσμου [Ευρώπη], άρχισαν να αναζητούν, με τρόπο άμεσο ή έμμεσο, τους υπεύθυνους για την αρνητική στάση του Λευκού Οίκου απέναντι στους ευρωπαϊκούς θεσμούς. Η Κάγια Κάλλας, υπεύθυνη για τις εξωτερικές σχέσεις της ΕΕ, δέχτηκε αμέσως πυρά [...] Οι Βρυξέλλες πρέπει τώρα να πληρώσουν για την ριζοσπαστισμό της Κάλλας και την κραυγαλέα αντιεπαγγελματική στάση της [...]
Τώρα, η εχθρότητα και η καχυποψία γίνονται η επίσημη πολιτική του Τραμπ απέναντι στην Ευρώπη [...] Και η αποκατάσταση της στρατηγικής σταθερότητας με την Ρωσία είναι πλέον μία από τις σημαντικότερες προτεραιότητες εξωτερικής πολιτικής των ΗΠΑ απέναντι στην Ευρώπη [...] Η Ρωσία δεν είναι πια απειλή»
 
Υπάρχουν ακόμη καθισμένοι σε δυό καρέκλες;
Frankfurter Allgemeine Zeitung
: Δεν είναι όλες οι επικρίσεις κατά της ΕΕ λανθασμένες
Stephan Löwenstein, Trumps Weltordnung ist eine Gefahr für die EU, FAZ, 7.12.2025
[...]Το έγγραφο στρατηγικής δείχνει ότι η αλλοπρόσαλλη εντύπωση που δίνουν συχνά οι δηλώσεις του Τραμπ, δεν σημαίνει ότι ενεργεί χωρίς σχέδιο. Υπάρχουν προσεκτικά διατυπωμένες ιδέες για το πώς βλέπει μια επιθυμητή διεθνή τάξη πραγμάτων. Για το μεταπολεμικό ευρωπαϊκό εγχείρημα ειρήνης και ευημερίας, εν ολίγοις για την ΕΕ, αυτό που βλέπουμε αποτελεί κίνδυνο. Μια υποτροπή στους ανταγωνισμούς μεταξύ εθνικών κρατών θα την κατέστρεφε· και δεν θα σταθεροποιούσε την ήπειρο, όπως ισχυρίζεται το αμερικανικό έγγραφο [...] Ωστόσο, δεν είναι όλες οι επικρίσεις κατά της ΕΕ λανθασμένες, απλά και μόνον επειδή προέρχονται από τον Τραμπ. Και τούτο δεν ισχύει μόνον για το ζήτημα της μετανάστευσης. Η Ευρώπη είναι δυνητικά ισχυρή. Μάλιστα, αυτό το παραδέχεται ρητά το νέο αμερικανικό δόγμα. Όμως η Ευρώπη πρέπει να κάνει κάτι για να διατηρήσει αυτή τη δύναμη. Υπό το πρίσμα τούτο, η εμφατικά σιωπηρή αντίδραση της γερμανικής κυβέρνησης στην δημοσίευση του εγγράφου είναι κάτι που εκπλήττει»
  
Βλ.  και γνώμες «εν θερμώ» από πολιτικούς:
Sofia Dreisbach, Thomas Gutschker, Eckart Lohse, Friedrich Schmidt: Das Papier in dem die USA mit Europa abrechnen, FAZ 7.12.2025 Γερμανοί ειδικοί της εξωτερικής πολιτικής προτρέπουν για πιο ενωμένη Ευρώπη
Ένα «ξεχωριστό μέσο αυτής της παρέμβασης των ΗΠΑ» στις εσωτερικές υποθέσεις των ευρωπαϊκών κρατών είναι η στοχευμένη συνεργασία με τους εσωτερικούς εχθρούς των φιλελεύθερων δημοκρατιών υπό τη μορφή ακροδεξιών κομμάτων, δήλωσε ο βουλευτής του CDU Νόρμπερτ Ρέτγκεν
(Norbert Röttgen). Στόχος της εξωτερικής πολιτικής της Ουάσιγκτον είναι η «ολοκληρωμένη κυριαρχία στο Δυτικό Ημισφαίριο». Η ευρωπαϊκή κυριαρχία δέχεται τώρα επίθεση από την Ρωσία με τον πόλεμο και πιέζεται από την Αμερική με την αξίωσή της να παρεμβαίνει στα εσωτερικά των ευρωπαϊκών χωρών και να τους δίνει ιδεολογικές οδηγίες. Αυτό για σημαίνει ότι για την υπεράσπιση της δημοκρατίας στην ευρωπαϊκή ήπειρο βρισκόμαστε σε «κατάσταση ανάγκης» .
Ο Ρέτγκεν, μαζί με την αρμόδια για την εξωτερική πολιτική του Κόμματος των Πρασίνων και αναπληρώτρια επικεφαλής της κοινοβουλευτικής ομάδας τους Αγκνιέσκα Μπρούγκερ (Agnieszka Brugger), προτρέπουν τους Ευρωπαίους να συμφωνήσουν στις Βρυξέλλες στις 18 Δεκεμβρίου για την αξιοποίηση των παγωμένων κρατικών περιουσιακών στοιχείων της Ρωσίας. Αυτά τα περιουσιακά στοιχεία προορίζονται να βοηθήσουν την Ουκρανία στον αγώνα της κατά της Ρωσίας. Αυτό θα έδειχνε τη βούληση των Ευρωπαίων και θα τους παρείχε τα μέσα για να επιβληθούν, δήλωσε ο Ρέτγκεν στην F.A.Z. «Εάν αυτό αποτύχει, οι συνέπειες θα είναι καταστροφικές».
Παρόμοια επιχειρηματολογεί η Μπρούγκερ: «Δεν είναι το μόνο θέμα, αλλά ιδιαίτερα όσον αφορά τα παγωμένα περιουσιακά στοιχεία, τίθεται το ερώτημα αν η Ευρώπη μπορεί να αντέξει σ' αυτόν τον σκληρό κόσμο, στον οποίο τώρα τα χαρτιά ανακατεύονται και πάλι, ή θα συνθλιβεί χωρίς έλεος». Εάν υπήρχε θέληση, η Ευρώπη θα μπορούσε να γίνει «παίκτης αντί για πιόνι». «Θέλουμε έναν ισχυρό διατλαντικό δεσμό με τις ΗΠΑ και τον σημαντικότερο εταίρο μας να στέκεται στο πλευρό μας· όμως, αν η κυβέρνηση Τραμπ δεν το θέλει, δυστυχώς πρέπει να αντικρύσουμε την πραγματικότητα καταπρόσωπο και επιτέλους να δράσουμε αποφασιστικά».
 
Τα ανωτέρω αποσπάσματα (πλην του άρθρου στον Spiegel και του τελευταίου της faz) λήφθηκαν από το ανυπόγραφο άρθρο Trump -Regierung arbeitet auf die Zerstörung der EU hin“ - US-Strategie alarmiert Kommentatoren, στην εφημερίδα Die Welt, 8.12.2025
 
Radosław Sikorski, υπουργός Εξωτερικών της Πολωνίας, στον Έλον Μασκ
«Να πας στον Άρη. Εκεί, ο χαιρετισμός του Χίτλερ δεν είναι απαγορευμένος».
 
Agnieszka Brugger, αντιπρόεδρος της κοινοβουλευτικής ομάδας των Πράσινων στην Bundestag και υπεύθυνη του κόμματος για την πολιτική άμυνας και ασφάλειας
«Η υπεφορτωμένη ιδεολογικά και μόνον φαινομενικά παράδοξη άποψη του Ντόναλντ Τραμπ για την όμορφη Ευρώπη μας, εκπλήσσει μόνον όσους τον τελευταίο χρόνο έχουν ωραιοποιήσει τα συμβαίνοντα [...]
Είναι ζωτικής σημασίας να αναλυθεί αμείλικτα η νέα στρατηγική ασφαλείας των ΗΠΑ και να εξαχθούν τα σωστά συμπεράσματα ψύχραιμα. Μερικοί συχνά αντιδρούν με αγανάκτηση, ενώ αυτό που χρειάζεται τώρα είναι να απαντήσουμε με λόγια ξεκάθαρα για την εσωτερική πολιτική των ΗΠΑ, ειδικά με δεδομένους τους διατλαντικούς δεσμούς μας με τον Καναδά και με πολλούς σημαντικούς εταίρους μας στο εσωτερικό των ΗΠΑ. Άλλοι κάνουν το μοιραίο λάθος να πιστεύουν ότι μπορούν να πάρουν αυτά που θέλουν καταφεύγοντας στη δειλία, πέφτοντας στο πάτωμα, έρποντας και γλύφοντας. Όποιος υποκύπτει σήμερα στις τακτικές εκφοβισμού του Τραμπ, αύριο θα περιφρονηθεί ακόμη περισσότερο και θα εκβιαστεί ακόμη πιο σκληρά.
Ο καγκελάριος Μερτς και οι άλλοι Ευρωπαίοι ηγέτες πρέπει να καταστήσουν πολύ σαφές αυτό: Εάν οι ΗΠΑ εγκαταλείψουν την Ουκρανία και επιτρέψουν στον εγκληματία πολέμου Πούτιν να βγει νικητής από τον βάρβαρο πόλεμό του, τότε θα βρεθούν μπροστά σ' ένα πραγματικό πρόβλημα με την Ευρώπη. Όποιος ενεργεί με αυτόν τον τρόπο, επιτίθεται στα βασικά μας συμφέροντα: Στην ειρήνη στην ήπειρό μας και στην ασφάλεια των πολιτών μας. Να ξέρουν ότι μια τέτοια προδοσία της ευρωπαϊκής ασφάλειας θα έχει υψηλό τίμημα, ακόμη και για το ισχυρότερο έθνος του κόσμου. Αυτά, μολονότι θα έπρεπει - και θα θέλαμε - να συνεχίσουμε να τα πηγαίνουμε καλά με τις ΗΠΑ.
Η ΕΕ και τα κράτη-μέλη της φαίνονται συχνά πιο διχασμένα και πιο αδύναμα από όσο είναι στην πραγματικότητα. Αν υπήρχε η θέληση, η Ευρώπη θα μπορούσε να είναι παίκτης, όχι πιόνι, σ' αυτόν τον σκληρό κόσμο. Θέλουμε έναν ισχυρό διατλαντικό δεσμό με τις ΗΠΑ ως τον σημαντικότερο εταίρο μας, όμως αν η κυβέρνηση Τραμπ δεν το θέλει, τότε είναι καιρός να αντιμετωπίσουμε αυτή την πραγματικότητα με νηφαλιότητα και να δείξουμε ότι μπορούμε να πράττουμε και με άλλο τρόπο» 

Tο Νο1 διεθνές προπαγανδιστικό όργανο της Νέας Διεθνούς Αυτοκρατοριών Ορυκτών Καυσίμων:
The No. 1 international propaganda organ of the New International of the Fossil Fuel Empires  

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου

Albrecht von Lucke contra Harald Welzer

Albrecht von Lucke contra Harald Welzer
«Μεταπολιτική» α λα Τραμπ
 (πολιτική = καπιταλισμός);
Ή,λόγω Τραμπ,το Πολιτικόν
  επιστρέφει στην Ευρώπη;

Η Διακυβέρνηση στην ΕΕ - Στον καιρό του Ουκρανικού πολέμου και της κλιματικής κρίσης

Axel Springer SE, Politico, ρωσικό πετρέλαιο, ορυκτά καύσιμα

Axel Springer SE, Politico, ρωσικό πετρέλαιο, ορυκτά καύσιμα
«Στόλοι φαντάσματα» και η ελληνική «βαριά βιομηχανία»

Jan-Werner Müller: Αντιπροσωπευτική δημοκρατία στη μεταπολεμική Ευρώπη και ο λαϊκισμός ως σκιά της

Μαλθακότητα και δικαιωματισμός; Παρακμή της Δύσης; Ή κοινωνία των πολιτών χωρίς πολίτες;

Φιλελευθερισμός από φόβο για εποχές φόβου - Η περίπτωση της Τζούντιθ Σκλαρ

Φιλελευθερισμός από φόβο για εποχές φόβου - Η περίπτωση της Τζούντιθ Σκλαρ
Οι ουτοπικές φιλελεύθερες ιδεολογίες και η ταύτιση του πολιτικού ανταγωνισμού με τη «σχέση εχθρού και φίλου» (Καρλ Σμιτ) συνδημιούργησαν δυστοπία, «επικίνδυνο» κόσμο.

Το παλιό έχει πεθάνει, το καινούργιο μάς έχει γίνει πρόβλημα

Ο εγκλωβισμός στα όρια της οικονομίας: Φαντασιοπληξίες αριστερών ιδεολόγων

Ο ατυχής όρος «ακραίο Κέντρο». Στη Βρετανία και αλλού, κυρίως στην Ελλάδα

Υπάρχει ακόμη «άνθρωπος» και ανθρωπισμός; Φουκώ και Χάιντεγκερ ή «Σχολή της Φρανκφούρτης»;

Κρυμμένα μυστικά & αυταπάτες στη «ριζοσπαστική Αρiστερά» & στους επίδοξους Έλληνες Σοσιαλδημοκράτες

«Οι πολλοί», οι ελίτ και ο Λένιν. Υπενθύμιση του αυτονόητου

«Οι πολλοί», οι ελίτ και ο Λένιν. Υπενθύμιση του αυτονόητου
Πάντα οι μειοψηφίες - ξυπόλητες ή κομψά ντυμένες - «σκαρφαλώνουν μέσα σε σκοτάδια απόλυτα»

Τα απομεινάρια μιας ημέρας του Ιουλίου 2015

Τα απομεινάρια μιας ημέρας του Ιουλίου 2015
   Ο βαρώνος Μινχάουζεν,
τo δημοψήφισμα, η υπνοβα-
 σία και το πολιτικό λάθος

Φράνσις Φουκουγιάμα: «Ζούμε σε εποχή πολιτικής αποσύνθεσης. Ωστόσο, πιστεύω ακόμη στην πρόοδο»

Πολιτική Δύση, πολιτισμική Δύση - Παλινόρθωση του Παλαιού Καθεστώτος στην εποχή των διακινδυνεύσεων;

Πολιτική Δύση, πολιτισμική Δύση - Παλινόρθωση του Παλαιού Καθεστώτος στην εποχή των διακινδυνεύσεων;
Προς εθνικούς «ιδιαίτερους δρόμους»; Ή θα ολοκληρωθεί πλανητικά το ημιτελές (και πολύ πρόφατο) επίτευγμα, η αντιπροσωπευτική δημοκρατία με συνταγματικά εγγυημένες ελευθερίες και δικαιώματα;

Ελλάδα 2009-2023, χρόνια πολιτικής δυσαρέσκειας (21.8.2023)

The 2024 state of the climate report: Perilous times on planet Earth

The 2024 state of the climate report: Perilous times on planet Earth
BioScience - American Institute of Biological Sciences/ University of Oxford

Our World in Data - CO₂ emissions

Kate Bush: Little Shrew - Η μικρή μυγαλή (ή «Η Χιονονιφάδα»)

Kate Bush: Little Shrew - Η μικρή μυγαλή (ή «Η Χιονονιφάδα»)
Ένα αντιπολεμικό animation

Mariana Mazzucato: A progressive green-growth narrative (Project Syndicate, Social Europe)

Χρίστος Αλεξόπουλος - Υπό κοινωνιολογικό πρίσμα (Μεταρρύθμιση)

Πώς στήνεται μια «πιο σοβαρή» Χρυσή Αυγή - Η προϊστορία του κόμματος «Εναλλακτική για τη Γερμανία»

Πώς στήνεται μια «πιο σοβαρή» Χρυσή Αυγή - Η προϊστορία του κόμματος «Εναλλακτική για τη Γερμανία»
Από τους σκληρούς νεοφιλελεύθερους ευρωσκεπτικιστές οικονομολόγους και επιχειρηματίες στον αντισυστημικό λαïκο-ναζισμό

Green European Journal

             

CO₂ and Greenhouse Gas Emissions

CO₂ and Greenhouse Gas Emissions
Our World in Data

2013: Η ελληνική κρίση μέσα στην ευρωπαϊκή. Είμαστε ακόμα ζωντανοί; (4.2.2013)

Verlyn Klinkenborg: Τι συμβαίνει στις μέλισσες και στις πεταλούδες (και σε άλλα όντα);

Verlyn Klinkenborg: Τι συμβαίνει στις μέλισσες και στις πεταλούδες (και σε άλλα όντα);
Γιατί οι άνθρωποι δεν το συνειδητοποιούν;

Αρχειοθήκη ιστολογίου

Αναζήτηση αυτού του ιστολογίου

Ειδικά Θέματα - Κρίση και Κριτική

Φιλελεύθεροι και «ριζοσπαστική Αριστερά» απέναντι στον εθνικολαϊκισμό και την «αντισυστημική Δεξιά»

Φιλελεύθεροι και «ριζοσπαστική Αριστερά» απέναντι στον εθνικολαϊκισμό και την «αντισυστημική Δεξιά»
Ένα άρθρο από τον Απρίλιο του 2017

Ντομινίκ ντε Βιλπέν: «Οι τωρινές ΗΠΑ δεν αδιαφορούν για την Ευρώπη»

Ντομινίκ ντε Βιλπέν: «Οι τωρινές ΗΠΑ δεν αδιαφορούν για την Ευρώπη»
«Θέλουν να κάνουν τους Ευρωπαίους υποτελείς και υποτακτικούς τους»

Σοβαρά, όλα αυτά τα έκανε μόνος του ο Τραμπ ;

Σοβαρά, όλα αυτά τα έκανε μόνος του ο Τραμπ ;
Από τον Χένρυ Κίσσινγκερ,
  την «Μεγάλη Σκακιέρα»
  (Ζμπίγκνιου Μπρεζίνσκι)
και τους Νεοσυντηρητικούς,
σε εξεγερμένους ολιγάρχες
 «Νεαρούς Συντηρητικούς» 

Ένας Κουβανο-Αμερικανός σε ειδική αποστολή στη Βουδαπέστη:
«Your success is our success»

Ένας Κουβανο-Αμερικανός σε ειδική αποστολή στη Βουδαπέστη:<br>«Your success is our success»
Η Σαπφώ Νοταρά θα έλεγε:
   «Σόδομα και Γόμορα»!

Ο Βολόντιμιρ Ζελένσκυ για την Ευρώπη

«Μερικοί Ευρωπαίοι ηγέτες, μπορεί μεν να κατάγονται από την Ευρώπη αλλά δεν είναι με την Ευρώπη. Πολύ συχνά κάποιοι Ευρωπαίοι στρέφονται εναντίον του εαυτού τους αντί να ενωθούν [...] Αγαπητοί φίλοι, δεν πρέπει να αυτοϋποβιβαζόμαστε στη δεύτερη κατηγορία. Ποτέ δεν πρέπει να αποδεχτούμε ότι η Ευρώπη μας είναι απλά και μόνον μια σαλάτα από μι-κρά και μεσαία κράτη, σαν λίθοι πλίνθοι κέραμοι ατάκτως ερριμένοι»
[...] Η Αμερική αλλάζει, αλλά κανείς δεν ξέρει προς τα που ακριβώς το πάει [...] η Ευρώπη αντιμετωπίζει πρόκληση, ο ευρωπαϊκός τρόπος ζωής τίθεται υπό αμφισβήτηση».

Ευρωσκεπτικιστές κατά λάθος

Ευρωσκεπτικιστές κατά λάθος
Πολιτική ανευθυνότητα και
  στρατηγική ανικανότητα

Crans Montana, καταστροφή και απορρύθμιση, φιλελευθεριστί deregulation. Στην Ελβετία ρε γαμώτο;

Εδώ και καιρό, προπαγανδίζεται επίμονα ότι οι «υπερβολικές» ρυθμίσεις των οικονομικών δραστηριοτήτων (ακριβέστερα, κάποιων επιλεγμένων από τους προπαγανδιστές), οι πολύ περιεκτικοί κανονισμοί και οι υποχρεωτικές προδιαγραφές, κάνουν κακό. Κακό στην οικονομία και στην ευημερία, λένε. Έχει εφευρεθεί και η λέξη «υπερρύθμιση» (overregulation). Την ορίζουν ως το δηλητήριο για την οικονομία. Για τις ρυθμίσεις και κανονισμούς έχει επιστρατευθεί ως libertarian δυσφημιστικό συνώνυμο ο μισητός όρος «γραφειοκρατία», για να τονισθούν, ως αντίθεση του, τα υποτιθέμενα καλά, τα οποία υπόσχεται η απορρύθμιση.
Στους διστακτικούς κλείνουν το μάτι: Χαλαρά, παιδιά. Εν ανάγκη, καλά υπόσχεται και η μη «σχολαστική» εφαρμογή κανονισμών και ρυθμί-σεων. Όσων, άν καταργηθούν, θα ξεσπάσει σκάνδαλο.
Η deregulation θα μπορούσε να αναγορευτεί ως η πιο επιτυχημένη λέξη των μετά την πανδημία Covid χρόνων. Διότι τυγχάνει αποδοχής, άρα, στο βαθμό του δυνατού, και εφαρμογής στην πράξη. Και παράγει καρπούς, διατί να το κρύψωμεν άλλωστε;
Ας μη κρυβόμαστε πίσω από το δάχτυλο μας, λοιπόν. Είναι και δικοί της καρποί (άν και όχι αποκλειστικά δικοί της), μεταξύ άλλων ακόμη και γεγονότα όπως η σύγκρουση στα Τέμπη και τώρα η φρικτή πρωτοχρονιάτικη φωτιά στο μπαρ του Crans-Montana, αυτή που έκαψε δεκάδες νέα παιδιά.
Δεν υπάρχει ούτε ένα Άρθρο του Κανονισμού Πυροπροστασίας οποιασδήποτε χώρας στην Ευρώπη, το οποίο να μην είχε παραβιαστεί στον Ελβετικό τόπο της φρίκης. Όχι σε χώρα των Βαλκανίων ή της Μεσογειακής ζώνης. Στην πάμπλουτη Ελβετία, στον πιο glamour τόπο των χειμερινών Άλπεων. Το τί μπορεί να συνεπάγεται αυτό, το συνειδητοποίησαν ανήμερα Πρωτοχρονιά του 2026. Όμως, το συνειδητοποίησαν πράγματι;
Η hot οικονομία έχει αντικαταστήσει τον καυτό θεό Μολώχ, στην αγκαλιά του οποίου κάποτε έψηναν τα παιδιά τους οι πιο ευνοημένοι πιστοί του. Για να ευαρεστηθεί ο θεός και να συνεχίσει να τούς το ανταποδίδει.
Vae iuvenibus !

Φωνές μέσα από το Ιραν

Ερφάν Σολτανί, 26 χρονών

Ερφάν Σολτανί, 26 χρονών
Είμαστε όλοι Ιρανοί δημοκράτες

Ο Carl Schmitt στη Silicon Valley

Ο Carl Schmitt στη Silicon Valley
Αποικισμός του πλανήτη Άρη,
ο Αρμαγεδδών, ο Κατέχων
     και η Αντίχριστος

Η ατζέντα της δημόσιας συζήτησης και της πολιτικής

Η ατζέντα της δημόσιας συζήτησης και της πολιτικής
Ποιοί ορίζουν ποιά θέματα αξίζουν να συζητώνται δημόσια και ποια όχι;

Tεχνητή νοημοσύνη: Contradictio in terminis, με άλλα λόγια σχήμα οξύμωρον;

Tεχνητή νοημοσύνη: Contradictio in terminis, με άλλα λόγια σχήμα οξύμωρον;
 H ΑΙ είναι ψηφιακή τεχνο-
λογία όπως όλες οι άλλες
Ανήκει στην κατηγορία «ερ-
γαλεία». Παρά την «προώ-
 θηση», τον ντόρο και την
 δημοσιολογούσα ευπιστία,
δεν της ταιριάζει ο ενθουσια-
    σμός, ούτε ο τρόμος

Δημοφιλείς αναρτήσεις

Micha Brumlik, εις μνήμην: Από το προλεταριάτο στον όχλο

Micha Brumlik, εις μνήμην: Από το προλεταριάτο στον όχλο
 Το νέο αντιδραστικό κοινω-
νικό υποκείμενο και ο βονα-
  παρτισμός α λα Τραμπ

Ουκρανία, Γάζα και λοιπά

Ουκρανία, Γάζα και λοιπά
   Από δω «οι δικοί μας»,
τους αξίζει συμπαράσταση -
      Από κεί οι άλλοι·
δεν είναι δικοί μας, καλά να πάθουν

Μάικλ Σαντέλ: Ευρωπαίοι, ξυπνήστε από το «Αμερικανικό Όνειρο»

Χρυσόστομος Α. Σταμούλης - Antidosis

Χρυσόστομος Α. Σταμούλης - Antidosis
Ήταν από τα πιο λαμπερά
μυαλά· φώτιζε την Θεσσα-
λονίκη σε μίζερους καιρούς

Micha Brumlik: Νέα Δεξιά, παλιοί στοχαστές

Micha Brumlik: Νέα Δεξιά, παλιοί στοχαστές
Από τον Μάρτιν Χάιντεγκερ
  στον Αλεξάντρ Ντούγκιν
Πούτιν, Όρμπαν, AfD & Σία
     σε ρόλους μαθητών

Στάνλεϋ Χόφμαν: Ευρώπη, για τους σωστούς λόγους

Στάνλεϋ Χόφμαν: Ευρώπη, για τους σωστούς λόγους
Κίσσινγκερ - Μπρεζίνσκι και Ευρώπη: Ένας μεγάλος πολιτικός επιστήμονας των ΗΠΑ θυμάται (2011)

Ρόμπερτ Κάπλαν και Κυριάκος Μητσοτάκης: Δελφικοί χρησμοί ή στρατηγική αυτονομία της Ευρώπης;

Ρόμπερτ Κάπλαν και Κυριάκος Μητσοτάκης: Δελφικοί χρησμοί ή στρατηγική αυτονομία της Ευρώπης;
  Ευχαριστούμε Αμερική,
     όμως φτάνει πιά !

Βολόντιμιρ Eρμολένκο: Τα όνειρα της Ευρώπης, βλέποντας από την Ουκρανία του 2014

Βολόντιμιρ Eρμολένκο: Τα όνειρα της Ευρώπης, βλέποντας από την Ουκρανία του 2014
«Εμείς οι Ουκρανοί είμαστε
    αυτή η άλλη Ευρώπη.
Aυθόρμητη, συναισθηματική,
     Ευρώπη της πίστης»

Ακροδεξιά, ψεκασμένοι, κλιματική κρίση, ΑΠΕ και ορυκτά καύσιμα

Ακροδεξιά, ψεκασμένοι, κλιματική κρίση, ΑΠΕ και ορυκτά καύσιμα
Οι ψευδοεπιστήμες και οι θεωρίες συνωμοσίας είναι σήμερα το πιο ισχυρό ναρκωτικό και προκαλούν συλλογική αποβλάκωση. Δεν είναι το παραδοσιακό ιδεολογικό όπιο, «μαζεμένο από το χωράφι». Είναι καθαρή ηρωίνη, «βιομηχανι-κής παραγωγής».
Από στενά πολιτική άποψη, θα άξιζε να εξεταστεί, γιατί τόσο εύκολα, σχεδόν όλοι οι απλοί άνθρωποι με λίγο ή πολύ ακροδεξιές ιδεολογικές προτιμήσεις (αλλά και πολλοί από τους αναρχικούς και αριστερίστες), είναι, πάνω απ' όλα, σφοδροί αρνητές της κλιματικής αλλαγής, πετρελαιολάγνοι, αεριοφάγοι, βενζινομανείς, λιγνιτοδίαιτοι, μισούν τα αιολικά και τα φωτοβολταïκά πιο πολύ και από τον διάολο. Και ηδονίζονται τόσο πολύ με την εισπνοή των πραγματικών ψεκαστικών αερίων, αυτών που εκπέμπουν οι επιτήδειοι, οι έχοντες συμφέρον από την αποβλάκωση και μαζοποίηση.
Η απέχθεια για τις ΑΠΕ είναι συνήθης ανορθολογισμός; Είναι κλασική ιδεολογία (ψευδής συ-νείδηση); Ή μήπως είναι σύμπτωμα πιο πολύπλοκης και πιο σκληρής διαστροφής, μιας παθολογίας ενός συγκεκριμένου ανθρωπολογι-κού τύπου, μια «μεταμοντέρνα» δεισιδαιμονία, η οποία δυναμώνει ακριβώς επειδή επικρατεί ο «μεταμοντέρνος» κανόνας του σχετικισμού, το anything goes;
Γιατί σ΄ αυτή την κοινωνική διαμάχη υπάρχει και μια άλλη πτυχή. Η κάλυψη των ενεργειακών αναγκών με άντληση ενέργειας είτε απευθείας από την πρωταρχική φυσική πηγή ενέργειας του πλανήτη (δηλαδή συλλαμβάνοντας την ηλεκτρομαγνητική ακτινοβολία του ήλιου με τα φωτοβολταïκά συστήματα), είτε από την ατμοσφαιρική κυκλοφορία που προκαλεί αυτή η ακτινοβολία (ανεμογεννήτριες), εκλαμβάνεται ως απόκλιση, ως επικίνδυνη «καινοτομία». Ενώ η κάλυψη των ενεργειακών αναγκών μέσω εταιρειών που καίνε ορυκτά καύσιμα, είναι κάτι που εκλαμβάνεται ή γίνεται ανεκτό ως «το φυσικό», «το λογικό», «η κανονικότητα».
Έτσι η ανορθολογικότητα δεν εμφανίζεται απλά ως μέρος του λόγου μιας ορισμένης κοινής γνώμης, τον οποίο μπορεί κανείς να κατατάξει στα αποτελέσματα της εσκεμμένης παραπλάνησης λόγω συμφερόντων, στο «ψέκασμα», στη διάδοση πλασματικών «πραγματικοτήτων», στις συνέπειες της ιδεολογίας ως ψευδούς συνείδη-σης κτλ.
Το ίδιο το γεγονός ότι γίνεται και σήμερα συζήτηση για το τι από τα δύο είναι απόκλιση και τι κανονικότητα (η χρήση απευθείας της πρωταρχικής πηγής ενέργειας; ή η άντληση ενέργειας με καύση μέσα σε ελάχιστο ιστορικό χρόνο προïόντων που προέρχονται από την ίδια πηγή και η βιόσφαιρα τα δημιούργησε ενεργών-τας επί εκατομμύρια χρόνια;), θέτει πάλι το πολυσυζητημένο ερώτημα του λογικού και του ανορθολογικού τόσο ως προς τα μέσα, όσο και ως προς τους σκοπούς.
Δεν είναι ζήτημα «παραπλάνησης»· αλλά ερωτά τί (είτε μέσο είτε σκοπός) μπορεί να είναι επιστημονικά (εν τέλει λογικά) έγκυρο και τί δεν μπορεί.
Είμαστε σε εποχή στην οποία οι δεισιδαιμονίες με προέλευση άμεσα θρησκευτική έχουν, υπο-τίθεται, υποχωρήσει. Οι άλλες;

Νοέμβριος 2024

Σωστός διπολισμός, λάθος διπολισμός; Καλός αρχηγισμός, κακός αρχηγισμός;

Σωστός διπολισμός, λάθος διπολισμός; Καλός αρχηγισμός, κακός αρχηγισμός;
Η δομική μονιμότητα του διπολισμού και του αρχηγισμού στο ελληνικό κομματικό σύστημα. Και οι θεσμικές-συνταγματικές βάσεις του

Οι ΗΠΑ σήμερα
Tι απομένει να κάνουμε εμείς, οι Ευρωπαίοι;

Οι ΗΠΑ στα χρόνια πριν την ήττα στο Βιετνάμ, ήταν παντοδύναμη υπερδύναμη, όπως άλλωσε και η ΕΣΣΔ. Με άνεση έκαναν τότε και οι δύο τις «δουλειές» τους σε κάθε γωνιά του πλανήτη και σταματούσαν μόνον όπου ερχόταν σε αντιπαράθεση μεταξύ τους (π.χ. κρίση πυραύλων στην Κούβα). Αυτό άρχισε να αλλάζει μετά τις στρατιωτικές και πολιτικές ήττες στο Βιετνάμ και στο Αφγανιστάν αντίστοιχα.
Σήμερα ΗΠΑ και Ρωσία είναι στρατιωτικοί γίγαντες (οι ΗΠΑ είναι και οικονομικός γίγας, μέχρι νεωτέρας) αλλά αμφότεροι με πήλινα πολι-τικά πόδια.
Ωστόσο, η μεν Ρωσία είναι κλασική απολυταρχία και λειτουργεί έτσι, στοιχειωδώς αποδοτικά, με την σταθερότητα που μπορούσαν να έχουν οι καθαρά αντιδραστικές, μοναρχικές πολιτικές εξουσίες του 19ου Αιώνα. Λειτουργεί όπως λειτουργούσαν στο εσωτερικό τους, αλλά επίσης πιέζοντας στρατιωτικά τον άμεσο περίγυρο τους η τότε Αυτοκρατορική Ρωσία της Μεταναπολε-όντειας εποχής, η δικέφαλη Μοναρχία των Αψ-βούργων, η Γαλλία της Παλινόρθωσης, η Πρω-σία, αλλά και η Βικτωριανή Αγγλία
Αντίθετα, οι ΗΠΑ, άν τις δούμε από τη σκοπιά του πολιτικού συστήματος, ή συνταγματικά, ή και ως νομικό-πολιτικό πολιτισμό εντός μιας αντιπροσωπευτικής δημοκρατικής τάξης πραγμάτων, είναι πολιτικό αναρχομπάχαλο. Ως πο-λιτικός πολιτισμός είναι παγιδευμένη σε μια απολιθωμένη, παλαιολιθική μορφή Δημοκρατίας, υπό συνταγματικό καθεστώς του 19ου Αι-ώνα. Στο παγκόσμιο συστημα και στη γεωπολιτική του 1967 ή ακόμη του 1989, αυτό λειτουργούσε επαρκώς. Όμως εν έτει 2023 δεν λειτουργεί. Παράγει γενικευμένο ανορθολογισμό.
Ποιός φανταζόταν στην εποχή του Βιετναμικού Πολέμου, στη δεκαετία του 1970, ότι 40-50 χρόνια μετά, θα μπουκάριζαν στο Καπιτώλιο της Ουάσιγκτων «αντισυστημικά» φρικιά με κέ-ρατα και με αρκουδοτόμαρα, με καλάσνικωφ στα χέρια, για να ενθρονίσουν ξανά τον ηττημένο στις εκλογές αγαπημένο τους Πρόεδρο;
Αν δούμε τη μεγάλη εικόνα, το χειρότερο μειονέ-κτημα των ΗΠΑ και πηγή των πολιτικών κακών είναι ο λεγόμενος Αμερικανικός τρόπος ζωής. Στις ΗΠΑ αγοράζουν ακόμη τη βενζίνη για τα αυτοκίνητά τους στο 1/2 της τιμής που κοστίζει το ίδιο εμπόρευμα στην Ελλάδα, στη Γερμανία, στην Ισπανία ή στην Πολωνία. Την ίδια στιγμή, όλοι οι επιστημονικοί δείκτες κοινωνικών ανισοτήτων κατατάσσουν στις ΗΠΑ σε ίδιο επίπεδο με τις Μεσανατολικές χώρες ή με το Μεξικό και με την Βενεζουέλα. Καμιά σχέση με την ηπειρωτική Ευρώπη, τουλάχιστον την βορείως των Άλπεων.
Ο λεγόμενος Αμερικανικός τρόπος ζωής δεν είναι διατηρήσιμος. Η εμφανής πια αποτυχία του είναι η αιτία που μετά το 1980 διέβρωσε το πολιτικό σύστημα των ΗΠΑ και τώρα το καταστρέφει.

Η Ευρώπη πρέπει να διασφαλιστεί για να είναι ανθεκτική σε ενδεχόμενη ολική αποτυχία των ΗΠΑ. Αυτό συνεπάγεται, πρώτα-πρώτα, χειροπιαστά και πολύ σκληρά πράγματα. Είναι καιρός να αποκτήσει η ΕΕ την πιο συνεκτική κοινή πολιτική άμυνας και ασφάλειας που ταιριάζει σε μια Ένωση κρατών. εν μέρει με ομοσπονδιακά χαρακτηριστικά. Να αποκτήσει κοινό στρατό με ισχυρή κοινή δύναμη αποτροπής.
Δύσκολο αλλά αναγκαίο - ανάγκα και Θεοί πείθονται. Άλλη εναλλακτική λύση δεν έχει.
Οι πραγματικοί δημοκράτες και οπαδοί της μα-χόμενης δημοκρατίας θα είναι οι κινητήριες δυνάμεις γι αυτόν τον δύσκολο και οδυνηρό μετασχηματισμό. Στις αυθεντικά δημοκρατικές πολιτικές δυνάμεις των χωρών της Ένωσης, αρχίζοντας από τις Πράσινες και Σοσιαλιστικές (ή Σο-σιαλδημοκρατικές, το ίδιο είναι), φθάνοντας μέ-χρι και όσες Συντηρητικές και Φιλελεύθερες όχι μόνον διακηρύσσουν αλλά και εννοούν ότι το φι-λελεύθερο δημοκρατικό κράτος, δηλαδή αυτό με δικαιώματα και ελευθερίες, αξίζει να συντηρηθεί και να βελτιωθεί, τίθενται νέα καθήκοντα: Βιωσιμότητα, κοινωνική συνοχή, συμφιλίωση με τη φύση, ανθεκτικότητα έναντι διακινδυνεύσεων. Και γεωπολιτικών. Αυτό το έργο είναι πεδίον δόξης λαμπρόν και για ό,τι αξίζει να λέγεται μια εκδοχή Αριστεράς άξια της εποχής μας. Δηλαδή δημοκρατική και ανανεωτική.
Οι ΗΠΑ είναι δημοκρατία μεν, παλαιολιθικής κοπής δε - έχει μείνει στον 19ο Αιώνα -, με νομικό και πολιτικό πολιτισμό ημι-νεωτερικού τύπου, με κοινωνία σε αγεφύρωτο διχασμό και με μεγάλα τμήματα της βυθισμένα σε αδιέξοδη πολιτισμική παρακμή.
Ο λεγόμενος Αμερικανικός τρόπος ζωής (που βασίζεται στα ορυκτά καύσιμα) είναι αδιέξοδος, μη διατηρήσιμος και καταστρέφει τον πλανήτη, γι αυτό έχει ημερομηνία λήξης. Η ακραία κοινω-νική ανισότητα και το απαρχαιωμένο πολιτικό σύστημα στις ΗΠΑ μπορούν μόνον να παράγουν πολιτικές παρακμάζουσας Πολιτείας. Δεν είναι ασφαλές να στηριζόμαστε ως Ευρώπη σε μια παρακμιακή δημοκρατία.

Οκτώβριος 2023

Αγώνες για αναγνώριση σε εποχή κρίσης και αποτυχίας: Αποδέσμευση και Παρεμποδισμένες Επικοινωνίες

Αγώνες για αναγνώριση σε εποχή κρίσης και αποτυχίας: Αποδέσμευση και Παρεμποδισμένες Επικοινωνίες
Ποια δικαιώματα είναι έγκυρα,
τί λογής αξίες, ποιών αξίες;

Ταυτοτικά & καθολικά δικαιώματα: Γάμος για όλους
Πλανήτης για όλους, σημερινούς κι επόμενους;

«..Και συ χτενίζεσαι»
Μερικούς μήνες αφότου κάηκε η Θράκη, πνίγη-κε στις πλημμύρες η Θεσσαλία, ένα χρόνο μετά το τρομακτικό σιδηροδρομικό δυστύχημα στη χώρα που σχεδόν δεν έχει τρένα, και ενώ η ζωή στις IX-αυτοκινητόπληκτες ελληνικές μεγαλουπόλεις και στις συνοικίες τους γίνεται όλο και πιο αβίωτη, λες και ζούμε σε πόλεις της Μέσης Ανατολής, ποιές θεώρησε ως πιο επείγουσες νομοθετικές επεμβάσεις και μεταρρυθμίσεις η ελληνική πολιτική εξουσία;
Αυτό το ερώτημα ίσως απασχολήσει τους αυριανούς ιστορικούς των πολιτικών συστημάτων και των κοινωνιών. Από τη σκοπιά της απλής λογικής, προκειμένου να απαντήσουν γιατί συνέβη έτσι όπως βλέπουμε να συμβαίνει τώρα και όχι αλλιώς, ίσως οι ιστορικοί σηκώσουν τα χέρια ψηλά με απορία.
Ίσως πάλι σκεφτούν ότι η ελληνική σοφή ρήση «πάμε κι όπου βγει» έδωσε λύση σε ένα ακόμη πρόβλημα.
Εάν όμως λάβουμε υπόψη αριθμούς και ποσοστά (πράγματα που δεν συνηθίζεται να τα χειρίζονται με σεβασμό στη χώρα των Greek stati-stics), είναι αναπόφευκτο και το το πολιτικό-ηθικό ερώτημα:
Πόσο κερδίζουν ή χάνουν σε δημοκρατική νομι-μοποίηση τα απανταχού δημοκρατικά κομματικά συστήματα - όπως εν προκειμένω το ελληνικό, όταν, αφενός σπεύδουν να ικανοποιήσουν αιτήματα ή δικαιώματα, π.χ. στο γάμο, ενός ποσοστού του πληθυσμού πολύ μικρότερου του 5 %, και αφετέρου, την ίδια στιγμή, αδιαφορούν εντελώς και δεν κάνουν απολύτως τίποτε (ή κά-νουν παρελκυστικές κινήσεις), για ό,τι αφορά τα πιο θεμελιακά δικαιώματα του 100 % του πλη-θυσμού, του νυν και του μέλλοντος; Το δικαίωμα σε μια ζωή με αξιοπρεπή τρόπο, φυσικό τρόπο, το δικαίωμα να πατούν και αύριο τα πόδια τους σε έναν πλανήτη που θα μπορεί να τους προσφέρει μια τέτοια ζωή.
Αναφερόμαστε βέβαια στην ανθρωπογενή κλιματική κατάρρευση και όλα τα σχετικά που συνδέονται με αυτήν και με άλλες διαδικασίες καταστροφής του περιβάλλοντος.
Εάν οι ιστορικοί το δουν έτσι, από καθαρά πολιτική σκοπιά, ως ζήτημα πολιτικής νομιμοποίησης, ίσως η απορία τους γίνει μικρότερη. Ίσως οι επιλογές τους για να λύσουν τον γρίφο θα περιοριστούν σε δύο μόνον:
1. Είτε να διαγνώσουν ανεγκέφαλο πολιτικό προσωπικό και πολιτικο-πολιτισμικές- μιντιακές ελίτ.
2. Είτε να δουν εν δράσει υποκριτές, κυνικούς: Ευαίσθητους στην ικανοποίηση δικαιωμάτων, οσοδήποτε έγκυρων, ποικίλων κοινωνικών-«ταυ-τοτικών» μειοψηφιών οσοδήποτε μικρών, εάν αυτές οι μειοψηφίες υπερεκπροσωπούνται στο πολιτικό προσωπικό, στα media, στον χρηματοπιστωτικό τομέα, στην «πολιτιστική βιομηχανία» κτλ, δυσανάλογα με το ειδικό βάρος τους στην όλη κοινωνία. Ενώ ταυτόχρονα, οι ίδιοι «ευαίσθητοι» νομοθέτες, έχουν γραμμένο εκεί όπου δεν πιάνει μελάνη το 100 % του πληθυσμού, ιδίως εκείνους που δεν μπορούν ακόμη να ψηφίσουν
Εάν ισχύει το δεύτερο, οι ιστορικοί με γνώση πολιτικής επιστήμης εύκολα θα καταλάβουν ότι οι τυχερές αυτές «ταυτοτικές» μειοψηφίες αποκτούν προτεραιότητα επειδή ακριβώς λόγω της δυσανάλογης υπερεκπροσώπησης σε συστημικούς (με την ορολογία του Χάμπερμας) ή παρασυστημικούς τομείς, π.χ. οικονομία, πολιτική, media και «πολιτιστική βιομηχανία», παράγουν δυσανάλογα μεγάλη πολιτική ισχύ, την οποία μπορούν να «δανείζουν» - φυσικά με ακριβό αντίτιμο - στους άμεσους χρήστες και χειριστές πολιτικής ισχύος: Στο εκτελεστικό και νομοθετικό πολιτικό προσωπικό, στους άλλους (στους «γραφειοκρατικούς») μηχανισμούς των κομμά-των, στους δικαιϊκούς και στους άλλους θεσμούς της δημοκρατίας.
'Ετσι δημοκρατικοί σκοτώνουν τη δημοκρατία. Αυτοί που κρατούν το πιστόλι είναι οι λεγόμενοι αντισυστημικοί, η φιλοολοκληρωτική Άκρα Δεξιά που θα ήθελε πάρα πολύ όλες οι δημοκρατίες να αλωθούν από πολιτικές α λα Τραμπ και ιδίως από καθεστώτα α λα Πούτιν.
Όμως, αυτοί που πουλούν το όπλο και τις σφαί-ρες στους «αντισυστημικούς» είναι οι σκληροί εγωιστές και ασυμβίβαστοι φιλοσοφικά φιλε-λεύθεροι που αδειάζουν τη δημοκρατία από ουσιαστικά περιεχόμενα ελευθερίας, ισότητας και αδελφοσύνης, μαζί και η μεταμοντέρνα ή λεγόμενη δικαιωματική Αριστερά, η οποία έχει αποδεχτεί, με χαρά και με ψυχή βαθιά, να είναι όμηρος των πρώτων.
Η δυνατότητα γάμου για όλους, ανεξαρτήτως προσανατολισμού φύλου, άς νομοθετηθεί. Κακό δεν κάνει, αρκεί να έχουν προτεραιότητα τα θε-μελιώδη δικαιώματα των παιδιών απέναντι σε ελάσσονα δικαιώματα των ενηλίκων και να μένει απαραβίαστη η αξιοπρέπεια του ανθρώπου και του σώματός του.
Μολονότι η νομοθέτηση γάμου των ομόφυλων είναι ακτιβισμός εκνομίκευσης καθοδηγούμενος από πρόσκαιρους συσχετισμούς ισχύος μέσα στην κοινωνία και στην πολιτική, δεν είναι επικίνδυνη απειλή για την φύση του ανθρώπου, όπως αναμφίβολα είναι άλλα πράγματα, π.χ. η πα-θητική ή κατόπιν υπολογισμού πολιτική αποδοχή της κλιματικής κατάρρευσης ή της προκλητικά εξωφρενικής κοινωνικής ανισότητας. Όμως δεν είναι ούτε πολιτισμικό και πολιτικό επίτευγμα ισότητας της νεωτερικότητας και του Διαφωτισμού.
Γιατί Διαφωτισμός σημαίνει, πέραν των άλλων, διαρκή κριτική, αναστοχασμό, αυστηρό έλεγχο της εγκυρότητας ισχυρισμών, αποφάσεων και δράσεων, με κριτήρια λογικά και αξιολογικά. Δηλαδή απαντήσεις και στα ερωτήματα «πώς γίνεται;», «για ποιό λόγο;», «τι δυνάμεις κινούν αυτή την πράξη;», «είναι σημαντικό και επείγον ή άλλα είναι σημαντικά και επείγοντα;», «γιατί τώρα και όχι αύριο ή χθές;», «γιατί προτεραιότητα σ' αυτό και όχι σε άλλα;», και λοιπά.
Πραγματική απειλή προκύπτει. αλλά ως «παράπλευρη επίπτωση». Δεν εκπορεύεται από το συγκεκριμένο ζήτημα αλλά από το είδος πολιτικής που δρά και εδώ.
Όταν η πολιτική, δεξιά, αριστερή ή άλλη, και η επικρατούσα δημόσια συζήτηση στις κοινωνίες, βλέπουν αδιάφορες τον ελέφαντα να γκρεμίζει το σπίτι, κι αυτές καταγίνονται με το να καθαρίζουν ένα από τα πολλά θολά του τζάμια, τότε τους ταιριάζει επάξια ο τίτλος της ιστορικής επιθεώρησης του Ελεύθερου Θεάτρου και του Λουκιανού Κηλαηδόνη: «..και συ χτενίζεσαι», 1973.
Αυτό που συμβαίνει εν έτει 2024 δεν είναι «μεταπολιτική» όπως ισχυρίζονται μερικοί. Τέτοιο πράγμα δεν υπάρχει. «Τους τα είπαμε, μας τα είπανε, τους τα ξαναλέμε». Πολιτική είναι. Συνή-θης όπως την ξέραμε και την ξέρουμε. Συνήθης διότι συσχετισμοί ισχύος αποφασίζουν.
Εάν θα υπάρχουν αύριο ιστορικοί, θα αξιολογή-σουν. Όμως «το θέμα είναι τώρα τι λες», σημερινέ πολίτη.

Φεβρουάριος 2024

Η παρένθετη μητέρα και η δημοκρατία

Η παρένθετη μητέρα και η δημοκρατία
Δικαιώματα, η διεκδίκηση
   και η εγκυρότητα τους

ΠΑΣΟΚ, ΝΔ και ως «ενδιάμεσος» ο ΣΥΡΙΖΑ. Ροές εκλογικών προτιμήσεων κι ένας κύκλος που κλείνει

Ο Παναγιώτης Κονδύλης, η αξιολογική ουδετερότητα και η πολιτική πράξη

Ο Παναγιώτης Κονδύλης, η αξιολογική ουδετερότητα και η πολιτική πράξη
 Η ηθική της ευθύνης στην
      Ελλάδα της κρίσης
     και σε άλλες κρίσεις

Πράσινος πολιτικός χώρος στην Ελλάδα; Πολύ κακή πρόγνωση για ευδοκίμηση «εδώ στο Νότο».

Μιχάλης Παπαγιαννάκης (1941 - 2009)

Μάικλ Σαντέλ: Γιατί οι φιλελεύθεροι είναι ανίσχυροι απέναντι στους λαϊκιστές και στους εθνικιστές;

Περιοδικό «Ο Πολίτης» 1976-2008, Αρχεία Σύγχρονης Κοινωνικής Ιστορίας ΑΣΚΙ

Ο Πολίτης Άγγελος Ελεφάντης (1936 - 29 Μαΐου 2008)

Ο Πολίτης Άγγελος Ελεφάντης (1936 - 29 Μαΐου 2008)
Λόγος για την ερχόμενη,
την πραγματικά μεγάλη
             κρίση

Λαϊκισμός ελληνικού τύπου

Λαϊκισμός ελληνικού τύπου
Πόσο παγερά αδιάφορος
       να μένει κανείς;

George Lichtheim: Ο Λουί Αλτουσέρ, ο Ροζέ Γκαρωντύ, ο Νίκος Πουλαντζάς και οι άλλοι

George Lichtheim: Ο Λουί Αλτουσέρ, ο Ροζέ Γκαρωντύ, ο Νίκος Πουλαντζάς και οι άλλοι
Οι «περιπέτειες της δια-
 λεκτικής» στο Παρίσι
      του 1969

Από τη χρεωκοπία στην αυτογνωσία - Μια επιχειρηματολογία για την κρίση της χρεωκοπίας (2008-2015)

Από τη χρεωκοπία στην αυτογνωσία - Μια επιχειρηματολογία για την κρίση της χρεωκοπίας (2008-2015)
Δαμ. Παπαδημητρόπουλος
   και συνυπογράφοντες

Γκρίζες θεωρίες, έγχρωμη ζωή

Γκρίζες θεωρίες, έγχρωμη ζωή
Ένας ιστοχώρος για την Βενετία Γαζίλα

Ψευδαισθήσεις και ιδεολογίες

«Αυτά που ονομάζουμε ιδεολογίες είναι ψευδαισθήσεις προικισμένες με την ισχύ πεποιθήσεων που συμμερίζονται πολλοί από κοινού». Με τέτοιες πεποιθήσεις, «τα άτομα αυτοεξαπατώνται για το τί είναι αυτά τα ίδια και ποιά η κατάστασή τους».
Οι δεδομένοι συσχετισμοί κοινωνικής δύναμης παράγουν
«δομική βία», δηλαδή επικοινωνιακά εμπόδια που λειτουργούν «διακριτικά» και περνούν απαρατήρητα, ωστόσο είναι αποτελεσματικά. «Οι εμπλεκόμενοι σε τέτοιες συστηματικά κολοβωμένες διαδικασίες επικοινωνίας, σχηματίζουν πεποιθήσεις υποκειμενικά αβίαστες, οι οποίες όμως είναι ψευδαισθητικές, απατηλές». Έτσι, οι πολίτες δημιουργούν οι ίδιοι μια πολιτική ισχύ, η οποία, «όταν θεσμοποιηθεί, μπορεί να στραφεί και εναντίον τους» (με τα λόγια του Jürgen Habermas)

Regina F. Titunik: Το μέλλον των σύγχρονων κοινωνιών: Πνευματική ανανέωση και ο Τελευταίος Άνθρωπος.

Regina F. Titunik: Το μέλλον των σύγχρονων κοινωνιών: Πνευματική ανανέωση και ο Τελευταίος Άνθρωπος.
Λέο Στράους, Μαξ Βέμπερ,
Φρίντριχ Νίτσε σε «διάλογο»

*Parallaxi - Περιοδικό πόλης της Θεσσαλονίκης

*Parallaxi - Περιοδικό πόλης της Θεσσαλονίκης
Αστικός ακτιβισμός για την
  «Θεσσαλονίκη Αλλιώς»

Eurozine

Blätter für deutsche und internationale Politik

Ο σκληρός εργατικός Μάης του 1936. Oι κρίσεις έχουν τη δική τους ιστορία

Ο σκληρός εργατικός Μάης του 1936. Oι κρίσεις έχουν τη δική τους ιστορία
Ζωή και θάνατος του Τάσου Τούση
του ανθρώπου που έγινε σύμβολο

Rainer Forst & Bernd Ulrich: Δικαιοσύνη και αλληλεγγύη

Rainer Forst & Bernd Ulrich: Δικαιοσύνη και αλληλεγγύη
Nέα κατάσταση, νέα καθήκοντα

Niko Paech: Καταστροφική οικονομική μεγέθυνση Η θύελλα της προόδου & τα ερείπια που αφήνει πίσω

Κρίστοφερ Λας: Πρόοδος, η τελευταία δεισιδαιμονία

Loren Goldner: Πολιτισμικά ρεύματα της αποδόμησης και η αποβιομηχάνιση στη Δύση μετά το 1968

Loren Goldner: Πολιτισμικά ρεύματα της αποδόμησης και η αποβιομηχάνιση στη Δύση μετά το 1968
 Ηθικός και πολιτικός σχε-
τικισμός με πρόσχημα «αντι-
 ιμπεριαλισμό», «πολιτισμι-
κές σπουδές» (cultural stu-
dies) και «μετααποικιο-
     κρατικές» θεωρίες
     (postcolonialism)

Γιούργκεν Χάμπερμας: Πολιτική ισχύς, εξουσία και επικοινωνία σύμφωνα με την Χάννα Άρεντ

Γιούργκεν Χάμπερμας: Πολιτική ισχύς, εξουσία και επικοινωνία σύμφωνα με την Χάννα Άρεντ
  Μια κριτική διερεύνηση

«Κοινωνίες της διακινδύνευσης» (Ούλριχ Μπεκ), πανδημία και πολιτικές αυταπάτες

O Joschka Fischer στο Project Syndicate

O Joschka Fischer στο Project Syndicate
      Διεθνής Πολιτική

Ελλάδα, Ευρώπη, πατριωτισμός - Σε εποχή μειωμένων προσδοκιών

Ταρκόφσκι

Δεξαμενή Σκέψης Zentrum Liberale Moderne (Αγγλικά - Γερμανικά)

A. von Lucke: Πάλη για την ηγεμονία. Ποιός έχει την εξουσία να ορίζει για ποιό λόγο να αγανακτούμε;

A. von Lucke: Πάλη για την ηγεμονία. Ποιός έχει την εξουσία να ορίζει για ποιό λόγο να αγανακτούμε;
Νεανική διαμαρτυρία για
 το κλίμα & διαμαρτυρία
ενάντια στη διαμαρτυρία

Φιλελεύθεροι και λαϊκιστές: Γιατί φοβούνται και οι δύο τόσο πολύ την Γκρέτα Τούνμπεργκ;

Φιλελεύθεροι και λαϊκιστές: Γιατί φοβούνται και οι δύο τόσο πολύ την Γκρέτα Τούνμπεργκ;
Μη πυροβολείτε την αγγελιοφόρο!

Ο Ενρίκο Μπερλινγκουέρ (1922 - 11 Ιουνίου 1984) εναντίον του καταναλωτισμού

Ο Ενρίκο Μπερλινγκουέρ (1922 - 11 Ιουνίου 1984) εναντίον του καταναλωτισμού
  Alessandro Leogrande:
Enrico Berlinguer contro il
   consumismo, 1977
   - σαν να ήταν χθές