Τεχνολογικο-ουτοπιστές, libertarians αναρχοκαπιταλιστές της Silicon Valley, λαϊκοφασίστες και ο Ernst Jünger

του Τόμας Ασσόιερ

  

Thomas Assheuer: Faschismus als Endsieg der Evolution? - Ernst Jünger als Stichwortgeber der Cyberlibertären, Blätter, τ. 12/2025, Δεκέμβριος 2025

O Έλον Μασκ ντυμένος με ρωμαϊκή τήβεννο ταΐζει τον Ντόναλντ Τραμπ με σταφύλια. Το τσαμπί έχει το σχήμα των ΗΠΑ.Ο Στιβ Μπάνον με κόκκινο φούτερ με κουκούλα τους παρακολουθεί. Ο Λευκός Οίκος στο βάθος πήρε φωτιά και οι υπάλληλοι φεύγουν τρέχοντας. © Clémence Mira, NYT

Πώς συνταιριάζονται όλα αυτά που βλέπουμε μπροστά μας; Σε ποιούς υποκλίνεται η λαϊκοφασιστική (völkische) Δεξιά; Σε ποιούς άλλους, προπαντός στην ελίτ της Σίλικον Βάλεϊ ! Eνώ η απολυταρχική AfD έχει πάθει έρωτα με τον υπερ-ελευθεριακό (Ultralibertär) Έλον Μασκ. Από εδώ ολοκάθαρος γερμανικός πολιτισμός, τα λουκάνικα bratwurst χωρίς χημικά πρόσθετα και τα παράθυρα με μικρά στρογγυλά τζαμάκια (Butzenscheiben), Από εκεί διαγαλαξιακοί πύραυλοι, τσιπ για εμφύτευση στον εγκέφαλο και τεχνητή νοημοσύνη. Και ενώ οι τεχνολογικο-ελευθεριακοί (Tech-Libertäre) είναι στον δρόμο προς τ' αστέρια και προς την επίτευξη του ανεπίτευκτου, οι εθνικολαϊκιστές και λαϊκοφασίστες σκάβουν στην πάτρια γη που καπνίζει και ατμίζει και ψάχνουν για βάθος και προαιώνια καταγωγή. Αυτό που κάνει το πράγμα ακόμη χειρότερο, είναι το γεγονός ότι αυτοί οι νέοι φίλοι τους προέρχονται από τις Ηνωμένες Πολιτείες· οι οποίες ΗΠΑ, καταπώς ισχυρίζονται τα πνεύματα της εθνικόφρονος Δεξιάς μας, έχουν στερήσει την Γερμανία από τις βαθιές πολιτισμικές ρίζες της. Η φράση-κλειδί, με την οποία περιγράφουν τούτο το «κακό» συμβάν, είναι η ενσωμάτωση της Γερμανίας στη Δύση.
Αναμφίβολα, εκ πρώτης όψεως αυτή φαίνεται να είναι μια στρατηγική συμμαχία προορισμένη για σύντομης διάρκειας ζωή. Τόσο οι εθνικολαϊκιστές όσο και οι ελευθεριακοί στρέφουν το μίσος τους προς το ίδιο αντικείμενο: Προς το λεγόμενο «παλιό σύστημα». Η κυρίαρχη πολιτική τάξη, υποστηρίζουν, καταπιέζει είτε την τεχνολογική ελευθερία (η αμερικανική εκδοχή), είτε την ελεύθερη βούληση του λαού (η γερμανική εκδοχή). Για καλή τους τύχη, όπως τουλάχιστον αγαλλιούν καί στις δύο πλευρές του Ατλαντικού, με τον Ντόναλντ Τραμπ έχει ήδη αρχίσει η έξοδος από την αιχμαλωσία: Η δομική, διαρκής οικονομική στασιμότητα (secular stagnation) έχει τελειώσει. Σιγά-σιγά η ζωή επιστρέφει στην κοινωνία και ένα γελάκι σκάει στα πρόσωπα των ανθρώπων. Θα μπορούσε κανείς να σκεφτεί, ότι στο σημείο αυτό τελειώνει η διατλαντική ομοψυχία και τα πνεύματα πάλι διχάζονται, όλα επανέρχονται στα φυσιολογικά συνήθη.

Οι τεχνολογικο-ελευθεριακοί ονειρεύονται ένα είδος «λυκόφωτος των θεών» για το κράτος [το τέλος μιας εποχής, με την καταστροφή ή με τον «μαρασμό» του κράτους ως θεσμού]. Αυτοί θέλουν να ελαχιστοποιήσουν το κράτος όσο γίνεται περισσότερο και να περικόψουν τον διευθυντικό ρόλο του, αφήνοντας τον μόνον σε λίγους βασικούς τομείς. Αντιθέτως, θέλουν πάση θυσία να επεκτείνουν τα αστρονομικού δημοσιονομικού κόστους εγχειρήματα στον διαστημικό χώρο.[1] «Πιστεύουμε», γράφει ο προγραμματιστής λογισμικού και επενδυτής Μαρκ Αντρέσεν (Marc Andreessen) στο Τεχνολογικό-Οπτιμιστικό Μανιφέστο του (Techno-Optimist Manifesto), «ότι το ύψιστο καθήκον της τεχνολογίας είναι να προωθήσει την ζωή τόσο στη Γη όσο και στα αστέρια».[2] Αυτή η γαλαξιακή μεγαλομανία είναι μάλλον πράγμα ξένο για την εθνικολαϊκή Δεξιά. Το μυαλό της λειτουργεί σε πολύ προσγειωμένο επίπεδο και αντί να πάνε στον πλανήτη Άρη, θέλουν τον θεό Άρη εδώ κάτω, στην Γη. Σε αντίθεση με τους υπερ-ελευθεριακούς, δεν μισούν το κράτος. Αντιθέτως, είναι αχόρταγοι για κράτος. Αυτοί, αφού πρώτα κουτσουρέψουν και κομματιάσουν το παλιό φιλελεύθερο κράτος με το αλυσοπρίονο, θέλουν μετά να το ξαναχτίσουν σε όλη του τη δόξα και λαμπρότητα ως γήινο θεό. Αν δώσουμε πίστη στα λόγια ενός από τους συντάκτες του προγράμματος της AfD, τότε το μέλλον της Γερμανίας, δηλαδή την εθνικοθρησκευτικού τύπου ενότητα εξουσίας και μεταφυσικής, μπορούμε να την αντικρύσουμε ήδη να από σήμερα. Βρίσκεται βαθιά στην Ανατολή, στο βασίλειο του Βλαντίμιρ Πούτιν, της εγγυήτριας δύναμης εναντίον της φιλελεύθερης παρακμής. Η ιερή Μόσχα του Πούτιν είναι η Τρίτη Ρώμη. Τέταρτη δεν θα υπάρξει .[3]

Ernst Jünger: Το 1913, 18 χρονών, στην Γαλλική Λεγεώνα των Ξένων - Το 1914 εθελοντής στον Αυτοκρατορικό Γερμανικό Στρατό, επτά φορές τραυματίας στο μέτωπο με τη Γαλλία, παρασημοφορημένος -  Ένθερμος μιλιταριστής, αντιφιλελεύθερος «τεχνολογικο-ολοκληρωτικός» συγγραφέας στην εποχή της Βαϊμάρης, όμως ο αριστοκρατικός ελιτισμός του τον απότρεψε από το να προσχωρήσει στον Ναζισμό. Το «ατσάλι» μαλάκωνε Το μυθιστόρημα «Στις μαρμαρένιες βραχοπλαγιές» (1939) ήταν μια τολμηρή αλληγορία: Έγραφε για την ερήμωση μιας ειρηνικής γης από βαρβαρικά στίφη. Στο κατεχόμενο Παρίσι ως Γερμανός λοχαγός του Διοικητικού, συναναστρέφονταν με ανθρώπους της τέχνης (Πικάσσο, Μπρακ, Πωλ Ελυάρ και Κοκτώ). Εκεί εθίστηκε στα ναρκωτικά. Θεωρήθηκε ύποπτος για συμμετοχή στην συνωμοσία του Στάουφφενμπεργκ κατά του Χίτλερ. Αποβλήθηκε από τον στρατό και ο γιός του στάλθηκε σε αναμορφωτήριο και μετά σε «τάγμα θανάτου» στην Ιταλία, όπου σκοτώθηκε στην Καρράρα σε μάχες με τους Αμερικανούς. Με το τέλος του πολέμου, ο μιλιταριστής, «τεχνολογικο-ολοκληρωτικός» και εραστής του «ζην επικινδύνως», είχε γίνει σκεπτικιστής. «Στην τελετουργική του ηρεμία, σε μια αυτοεπιβεβλημένη απομόνωση και αποχώρηση στην αρχαϊκή ουτοπία, στο βασίλειο της ιδιωτικής ζωής και της αισθητικής καλλιέργειας», βρήκε την μόνη διέξοδο. «Ο θρύλος του Jünger ενσαρκώνει μια τραγική αποτυχία του θάρρους και της ψυχρής στάσης απέναντι στον κόσμο», συνοψίζει ο George Steiner στην εισαγωγή στο μεταφρασμένο On The Marble Cliffs