Τετάρτη 14 Ιανουαρίου 2026

Γεωργικά (2): Γεωργία γίνεται και αλλιώς -
Καλλιέργεια λυκίσκου κάτω, φωτοβολταϊκά επάνω

© Tillmann Neuscheler: Hopfen unterm Sonnendach, Frankfurter Allgemeine Zeitung, 25.09.2024 photos © Felix Kaspar Rosic / FAZ, εκτός όπου αναφέρεται άλλο
 
Η γεωργία γίνεται όλο και δύσκολα βιώσιμο επάγγελμα, και για πολλούς λόγους. Ένας από αυτούς είναι και οι δρόμοι που υπέδειξαν οι πολιτικές για την γεωργία τα τελευταία 50 χρόνια. Πολλοί αποδείχτηκαν αδιέξοδοι. Βιώνουμε άλλη μια ιστορία αποτυχίας. Και οι αδράνειες που δημιούργησαν στους ανθρώπους του κλάδου είναι τεράστιες. Υπάρχουν όμως άλλοι δρόμοι από τους πεπατημένους. Η στροφή της προσοχής σε παραδείγματα out of the box αξίζει. 
Οι γεωργοί που καλλιεργούν λυκίσκο, όπως και πολλά άλλα είδη φυτών, φοβούνται την κλιματική αλλαγή. Στην περιοχή Hallertau της Βαυαρίας, ένα φωτοβολταϊκό σύστημα έχει εγκατασταθεί πάνω από μια καλλιέργεια λυκίσκου και συνυπάρχει αρμονικά μαζί της. Το σύστημα των ηλιακών πάνελ παράγει ηλεκτρικό ρεύμα, δηλαδή παρέχει πρόσθετο εισόδημα στον καλλιεργητή, προσφέρει στην καλλιέργεια την απαιτούμενη σκίαση και την προστατεύει από το χαλάζι.
Οι αντιστροφείς του συστήματος φωτοβολταϊκών είναι τοποθετημένοι ψηλά, στον κήπο όπου καλλιεργεί λυκίσκο ο Josef Wimmer. Το μεσημέρι, όταν ο ήλιος είναι δυνατός, η συσκευή αυτή, η οποία μετατρέπει σε εναλλασσόμενο το συνεχές ρεύμα που παράγεται στους ηλιακούς συλλέκτες πριν η ηλεκτρική ενέργεια διοχετευθεί στο δίκτυο, λειτουργεί σε πλήρη ισχύ. Την ώρα αυτή, οι ανεμιστήρες ενεργοποιούνται για να αποτρέψουν την υπερθέρμανση του συστήματος· είναι φανερό από τον ήχο τους. «Αυτός είναι τώρα ο αγαπημένος μου ήχος», λέει ο καλλιεργητής λυκίσκου Γιόζεφ Βίμερ. Πληρώνεται επτά σεντς για κάθε κιλοβατώρα που διοχετεύεται στο δίκτυο.
Ο λυκίσκος είναι αναρριχώμενο φυτό. Για την αναρρίχηση χρησιμοποιούνται ξύλινα στηρίγματα συνδεδεμένα μεταξύ τους με τον παραδοσιακό τρόπο. Photo: Felix Kaspar Rosic
Η φυτεία του βρίσκεται στο Neuhub κοντά στο Au, στην περιοχή Hallertau, περίπου εξήντα χιλιόμετρα βόρεια του Μονάχου. Είναι η πρώτη καλλιέργεια λυκίσκου στον κόσμο, η οποία σκεπάζεται με ένα αγρο-φωτοβολταϊκό σύστημα: Ένα φωτοβολταϊκό σύστημα, κάτω από το οποίο εξακολουθεί να καλλιεργείται γεωργική γη. Τα πάνελ-συλλέκτες είναι τοποθετημένα σε μεταλλικούς σκελετούς ύψους έξι μέτρων. Ανάμεσα στις σειρές των πάνελ αφήνεται ένας κενός χώρος, έτσι ώστε τα φυτά να σκιάζονται εν μέρει αλλά και να λαμβάνουν αρκετό ηλιακό φως για να αναπτυχθούν. Ο καλλιεργητής λυκίσκου προσδοκά τρία πράγματα από αυτόν τον συνδυασμό: Εκτός από τη συγκομιδή λυκίσκου θα παράγεται ηλεκτρική ενέργεια, ενώ η εγκατάσταση των πάνελ θα προσφέρει στην καλλιέργεια τον απαιτούμενο βαθμό σκίασης, πράγμα που θα αποτρέπει την ταχεία ξήρανση του εδάφους. Επιπλέον, θα προστατεύει εν μέρει τα φυτά και από τις χαλαζοπτώσεις.
Τώρα πια, αγρο-φωτοβολταϊκά συστήματα εγκαθίστανται σε μια μεγάλη ποικιλία γεωργικών καλλιεργειών: Σε λαχανόκηπους, όπως π.χ. σε καλλιέργειες σπαραγγιού, πατάτας και πράσων· σε κήπους με σμέουρα, σε αμπέλια, ακόμη και σε καλλιέργειες σιτηρών· σε οπωρώνες με κερασιές και σε λιβάδια για βόσκηση ζώων. Τέτοια συστήματα είναι επίσης στο στάδιο της μελέτης για να εγκατασταθούν σε χώρους όπου εκτρέφονται ωοτόκες όρνιθες ελευθέρας βοσκής, επειδή μπορούν να τις προστατεύουν ταυτόχρονα από την ζέστη και από τα αρπακτικά πτηνά. Διεξάγονται επίσης πειράματα για να προσδιοριστεί σε ποιά είδη καλλιεργειών μπορεί να λειτουργήσει αποτελεσματικά η ιδέα και σε ποιες όχι. Μέχρι στιγμής, και με βάση τα προκαταρκτικά ευρήματα, λειτουργεί πολύ καλά για τα σμέουρα, μετρίως καλά για το σιτάρι και μάλλον κακά για το καλαμπόκι. Η σκιά των πάνελ επηρεάζει σημαντικά την φωτοσύνθεση στο καλαμπόκι [το οποίο χρειάζεται πάρα πολύ φως].
Με βάση τα μέχρι τώρα συμπεράσματα της έρευνας, ο λυκίσκος φαίνεται να ανατποκρίνεται πολύ καλά: Στη φύση, ως αυτοφυές άγριο φυτό, εμφανίζεται σε υγρά δάση, επομένως σίγουρα αρέσει στο φυτό μια κάποια σκιά. Αντίθετα, δεν αρέσουν στο φυτό οι πολλές συνεχόμενες ζεστές ηλιόλουστες ημέρες, με θερμοκρασίες που φθάνουν και πάνω από τριάντα βαθμούς Κελσίου. Σε χρονιές με πολύ ζεστά και ξηρά καλοκαίρια, η συγκομιδή αυτού του αρωματικού μπυρόχορτου μειώνεται σημαντικά. Ανάλογα με την ποικιλία λυκίσκου, η απόδοση μπορεί να είναι έως και 40 % χαμηλότερη. Ακόμη χειρότερη επίδραση έχει το χαλάζι. Μπορεί να καταστρέψει ολόκληρα χωράφια λυκίσκου. Αυτό συνέβη στον Βίμερ το 2009, όταν το χαλάζι κατέστρεψε ολόκληρη τη συγκομιδή του. Αλλά και το 2022, το χαλάζι κατέστρεψε το 70 % της συγκομιδής του. «Αυτό ήταν το έναυσμα για να σκεφτώ αποτελεσματικούς τρόπους προστασίας των φυτών», λέει.
Τα ηλιακά πάνελ τοποθετούνται πάνω από την φυτεία λυκίσκου και την σκιάζουν σε ποσοστό 30 % περίπου της επιφάνειας της. Ο σκελετός στήριξης του φωτοβολταϊκού συστήματος διαμορφώνεται κατάλληλα, ώστε να μη παρεμποδίζει τις καλλιεργητικές εργασίες. Για την συγκομιδή, τα μηχανήματα μπορούν να κινούνται ελεύθερα ανάμεσα στις σειρές του λυκίσκου.
Ο Βίμερ, σε συνεργασία με την επιχείρηση ηλιακής ενέργειας Agrar-Energie σχεδίασαν και κατασκεύασαν την πειραματική εγκατάσταση για αγρο-φωτοβολταϊκά σε καλλιέργεια λυκίσκου. «Αναπτύξαμε το σχέδιο μόνοι μας», εξηγεί ο Bernhard Gruber, Διευθύνων Σύμβουλός της Agrar-Energie. Για το έργο ίδρυσαν μια κοινοπρακτική εταιρεία και μοιράζονται εξίσου τον οικονομικό κίνδυνο. Μαζί έχουν επενδύσει μέχρι σήμερα περίπου 1,4 εκατομμύρια ευρώ. Τα ηλιακά πάνελ πάνω από την φυτεία του λυκίσκου είναι τοποθετημένα σε σημαντικά μεγαλύτερο ύψος από το έδαφος, σε σύγκριση με άλλα αγρο-φωτοβολταϊκά συστήματα. Ούτως ή άλλως, μια καλλιέργεια λυκίσκου χρειάζεται στηρίγματα για την αναρρίχηση των φυτών. Τα στηρίγματα για τα φυτά και ο σκελετός στήριξης για τα ηλιακά πάνελ μπορούν εύκολα να συνδεθούν.
Η όλη κατασκευή δεν εμποδίζει τον συνήθη τρόπο συγκομιδής. Στην περιοχή Hallertau υπάρχει η μεγαλύτερη συνεχόμενη έκταση καλλιεργειών λυκίσκου στον κόσμο και η
αγρο-φωτοβολταϊκή εγκατάσταση του Βίμερ είναι ένα έργ υποδειγματικού τύπου. Ο [τότε] Ομοσπονδιακός Υπουργός Γεωργίας Τζεμ Έζντεμιρ (Cem Özdemir, Κόμμα των Πρασίνων) και ο Υπουργός Οικονομικών της Βαυαρίας Χούμπερτ Αιβάνγκερ (Hubert Aiwanger, Κόμμα Ελεύθερων Ψηφοφόρων) έχουν ήδη επισκεφθεί αυτή την πιλοτική εγκατάσταση. Επίσης, μια αντιπροσωπεία ήρθε από την πολιτεία Ιλινόις των ΗΠΑ [στο Ιλινόις καλλιεργείται πολύ ο λυκίσκος] και έλαβε επί τόπου πληροφόρηση για την εγκατάσταση.
Ο ίδιος ο Βίμερ είναι ενθουσιασμένος με την πιλοτική του αγρο-φωτοβολταϊκή μονάδα. Η πώληση της ηλεκτρικής ενέργειας που παράγουν τα φωτοβολταϊκά, τού έχει μέχρι στιγμής αποφέρει πάνω από διπλάσιο ποσό, σε σύγκριση με το εισόδημα από τα φυτά λυκίσκου που αναπτύσσονται κάτω από αυτό. Η όλη εγκατάσταση - είναι σχεδιασμένη για να αποδίδει μέγιστη ισχύ 0,7 μεγαβάτ - παράγει περίπου 800 μεγαβατώρες ηλεκτρικής ενέργειας ανά εκτάριο ετησίως. Εύλογο είναι ότι ο Βίμερ σχεδιάζει να επεκτείνει την αγρο-φωτοβολταϊκή εγκατάσταση. Καλλιεργεί λυκίσκο σε μια συνολική έκταση περίπου 35 εκταρίων, αλλά μέχρι στιγμής, μόνο 1,3 εκτάρια καλύπτονται με ηλιακούς συλλέκτες. Στόχος του είναι να εγκαταστήσει πάνελ που θα καλύπτουν μια έκταση περίπου 17 εκταρίων μέσα στα επόμενα δύο με τρία χρόνια. Η επόμενη έκταση καλλιέργειας λυκίσκου θα σκεπαστεί σύντομα με ηλιακούς συλλέκτες. Για να βελτιώσει περαιτέρω τον βαθμό απόδοσης του ηλιακού συστήματος, εγκαθιστά το σύστημα σε ελαφρώς πιο απότομη γωνία από πριν. Σιγά-σιγά μαθαίνει.
© BR24
Και άλλοι καλλιεργητές λυκίσκου έχουν εκφράσει ενδιαφέρον. Ωστόσο, η επέκταση των αγρο-φωτοβολταϊκών συστημάτων προσκρούει σε κάποια όρια, τα οποία εξαρτώνται από την ικανότητα του ηλεκτρικού δικτύου να μεταφέρει ηλεκτρική ενέργεια. Δεν υπάρχει αρκετή χωρητικότητα του τοπικού δικτύου στην περιοχή Χάλερταου για να παραλάβει το ηλεκτρικό ρεύμα και να το τροφοφοτήσει στο ευρύτερο δίκτυο προκειμένου να μεταφερθεί εκεί όπου χρειάζεται την δεδομένη στιγμή. Ο Βίμερ επισημαίνει επίσης το εξής: Επειδή οι υπάρχοντες αγωγοί του τοπικού δικτύου είναι ανεπαρκείς για την επέκταση του αγρο-φωτοβολταϊκού του συστήματος που σχεδιάζει, πρέπει να επενδύσει επιπλέον τετρακόσιες χιλιάδες ευρώ για ένα νέο καλώδιο από την φυτεία μέχρι το πλησιέστερο σημείο τροφοδοσίας του δικτύου, το οποίο απέχει έξι χιλιόμετρα.
Ο Βίμερ δέχεται κλήσεις από άλλους καλλιεργητές, οι οποίοι θέλουν και αυτοί επειγόντως ένα αγρο-φωτοβολταϊκό σύστημα. Ο Μπέρνχαρντ Γκρούμπερ, από την εταιρεία ηλιακής ενέργειας, εξηγεί ότι μερικοί από αυτούς δεν ενδιαφέρονται καν για το τι θα φυτρώνει από κάτω. Μερικές φορές υποχρεώνεται μέχρι και να τους βάζει φρένο στον ενθουσιασμό τους. Ακόμη και η καλλιέργεια λυκίσκου από κάτω δεν πρέπει να χρησιμοποιείται ως πρόσχημα για να ληφθεί ευκολότερα έγκριση για ένα τέτοιο φωτοβολταϊκό σύστημα, λέει ο καλλιεργητής λυκίσκου Άντον Λουτς (Anton Lutz) από το Κέντρο Έρευνας Λυκίσκου Hüll (Hopfenforschungszentrum Hüll). Γι αυτόν τον λόγο, τα αγρο-φωτοβολταϊκά συστήματα λαμβάνουν έγκριση μόνο εάν οι αναμενόμενες απώλειες συγκομιδής λόγω της εγκατάστασης του συστήματος είναι λιγότερες από 33 %, εξηγεί ο Γκρούμπερ. Για να διαπιστωθεί αυτό, απαιτούνται εκ των προτέρων γνώμες εμπειρογνωμόνων. 
Επίσης, στον λυκίσκο έγιναν δοκιμές εκ των προτέρων, με πειραματισμούς διάφορων επιπέδων σκίασης. Μια εγκατάσταση ηλιακού συστήματος πάνω από την φυτεία, συνεπάγεται αναγκαστικά κάποια απώλεια στην απόδοση των φυτών, λέει ο Manuel Riedl από το Πανεπιστήμιο Weihenstephan, ο οποίος επιβλέπει επιστημονικά το έργο. Ωστόσο, αυτή η μείωση της συγκομιδής είναι περιορισμένη. Σύμφωνα με τα μέχρι τώρα ευρήματα, κυμαίνονται μεταξύ 5 και 20 %. Ο Ριντλ έχει εγκαταστήσει διάφορα όργανα μέτρησης στην φυτεία λυκίσκου του Βίμερ για να τεκμηριώσει με ακρίβεια το πείραμα.
Μετρούν, μεταξύ άλλων, το μικροκλίμα κάτω από το φωτοβολταϊκό σύστημα, την υγρασία του αέρα, την υγρασία στα φύλλα και την τάση αναρρόφησης των ριζών. Το ακριβές μέγεθος των απωλειών απόδοσης εξαρτάται επίσης από την ποικιλία λυκίσκου. Για να διερευνηθεί με μεγαλύτερη ακρίβεια ποια ποικιλία αντιμετωπίζει καλύτερα τη σκίαση, φυτεύονται δύο διαφορετικές ποικιλίες κάτω από την ίδια ερευνητική εγκατάσταση φωτοβολτα
ϊκών: Από τη μία πλευρά φυτρώνει ο «Herkules», ποικιλία λυκίσκου με έντονη πικρότητα, η οποία είναι η πιο ευρέως καλλιεργούμενη ποικιλία στην περιοχή Hallertau. Από την άλλη, φυτρώνει η ποικιλία «Hallertauer Tradition», ένας αρωματικός λυκίσκος πολύ δημοφιλής στους μικροζυθοποιούς. «Η ποικιλία Herkules είναι η “αγελάδα από την οποία αντί για γάλα αρμέγουν λεφτά” στο Hallertau», λέει ο Riedl, αν και αυτή η ποικιλία δεν ανέχεται το σκέπασμα με φωτοβολταϊκά τόσο καλά, όσο το ανέχεται η ποικιλία Tradition.
Μένει να δούμε ποιες ποικιλίες λυκίσκου θα καλλιεργούνται μελλοντικά στην περιοχή Χάλλερταου. Πολλές παραδοσιακές ποικιλίες δεν αντιμετωπίζουν καλά την κλιματική αλλαγή. Γι αυτόν τον λόγο, οι ειδικοί υποστηρίζουν την επιλογή μακροπρόθεσμα πιο ανθεκτικών στη θερμότητα ποικιλιών, οι οποίες έχουν αναπτυχθεί ειδικά για αυτόν τον σκοπό τα τελευταία χρόνια. Ωστόσο, οι νέες ποικιλίες μέχρι στιγμής δεν έχουν τύχει αποδοχής. Οι καλλιεργητές λυκίσκου καλλιεργούν αυτό που αγοράζουν οι ζυθοποιοί από αυτούς. Και μέχρι στιγμής, οι ζυθοποιοί εξακολουθούν να απαιτούν τις παραδοσιακές ποικιλίες, των οποίων τα γευστικά προφίλ γνωρίζουν εδώ και χρόνια. Αλλά σ' αυτές τις εποχές, πολλά αλλάζουν στο Χάλλερταου. Πώς θα είναι εδώ σε δέκα χρόνια; Θεωρητικά, ένα 80 % των καλλιεργειών λυκίσκου είναι κατάλληλες για αγρο-φωτοβολταϊκά συστήματα, λέει ο Γκρούμπερ.
Ο Tillmann Neuscheler (1973) γεννήθηκε στο Τύμπιγκεν. Σπούδασε οικονομικά στο Ρέγκενσμπουργκ, το Τύμπιγκεν, το Φράιμπουργκ και στο Πανεπιστήμιο Texas A&M στις ΗΠΑ. Βοηθός έρευνας στο Ινστιτούτο Μεταφορών και Περιφερειακής Πολιτικής στο Πανεπιστήμιο του Φράιμπουργκ. Μεταξύ 2004 - 2005 φοίτησε στη Σχολή Georg von Holtzbrinck στο Ντίσελντορφ (σπουδές Δημοσιογραφίας με επίκεντρο την Επιχειρηματικότητα) και ολοκλήρωσε πρακτική άσκηση στις εβδομαδιαίες οικονομικές εφημερίδες Handelsblatt και Wirtschaftswoche. Έλαβε το βραβείο Constantin von Dietze από το Πανεπιστήμιο του Φράιμπουργκ.
Από τον Απρίλιο του 2007 είναι συντάκτης οικονομικών θεμάτων στην Frankfurter Allgemeine Zeitung, αρχικά στο διαδικτυακό τμήμα σύνταξης για εννέα χρόνια και έκτοτε στο τμήμα επιχειρηματικότητας.
Θεματικοί τομείς: Συμβευτική επιχειήσεων, management, ζυθοποιία, βιβλιοκριτική οικονομικών εκδόσεων και ενασχόληση με την ιστότοπο της εφημερίδας Der Volkswirt
 
Doppelte Ernte: Hopfen und Solarstrom (Stern,  21. 7. 2023)  
 
Αγροβολταϊκά (Agri-PV) και εφαρμογές» - SolarHub - Περιφέρεια και  Περιφερειακό Ταμείο Ανάπτυξης Κεντρικής Μακεδονίας
 

Agri-PV in Apple Orchards: Pilot Project for Food and Energy Production in Slovenia  - Μηλιές κάτω από Φωτοβολταϊκά στην Σλοβενία, 25.9.2025

 


Niko Paech: Καταστροφική οικονομική μεγέθυνση Η θύελλα της προόδου & τα ερείπια που αφήνει πίσω

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου

Albrecht von Lucke contra Harald Welzer

Albrecht von Lucke contra Harald Welzer
«Μεταπολιτική» α λα Τραμπ
 (πολιτική = καπιταλισμός);
Ή,λόγω Τραμπ,το Πολιτικόν
  επιστρέφει στην Ευρώπη;

Η Διακυβέρνηση στην ΕΕ - Στον καιρό του Ουκρανικού πολέμου και της κλιματικής κρίσης

Axel Springer SE, Politico, ρωσικό πετρέλαιο, ορυκτά καύσιμα

Axel Springer SE, Politico, ρωσικό πετρέλαιο, ορυκτά καύσιμα
«Στόλοι φαντάσματα» και η ελληνική «βαριά βιομηχανία»

Jan-Werner Müller: Αντιπροσωπευτική δημοκρατία στη μεταπολεμική Ευρώπη και ο λαϊκισμός ως σκιά της

Μαλθακότητα και δικαιωματισμός; Παρακμή της Δύσης; Ή κοινωνία των πολιτών χωρίς πολίτες;

Φιλελευθερισμός από φόβο για εποχές φόβου - Η περίπτωση της Τζούντιθ Σκλαρ

Φιλελευθερισμός από φόβο για εποχές φόβου - Η περίπτωση της Τζούντιθ Σκλαρ
Οι ουτοπικές φιλελεύθερες ιδεολογίες και η ταύτιση του πολιτικού ανταγωνισμού με τη «σχέση εχθρού και φίλου» (Καρλ Σμιτ) συνδημιούργησαν δυστοπία, «επικίνδυνο» κόσμο.

Το παλιό έχει πεθάνει, το καινούργιο μάς έχει γίνει πρόβλημα

Ο εγκλωβισμός στα όρια της οικονομίας: Φαντασιοπληξίες αριστερών ιδεολόγων

Ο ατυχής όρος «ακραίο Κέντρο». Στη Βρετανία και αλλού, κυρίως στην Ελλάδα

Υπάρχει ακόμη «άνθρωπος» και ανθρωπισμός; Φουκώ και Χάιντεγκερ ή «Σχολή της Φρανκφούρτης»;

Κρυμμένα μυστικά & αυταπάτες στη «ριζοσπαστική Αρiστερά» & στους επίδοξους Έλληνες Σοσιαλδημοκράτες

«Οι πολλοί», οι ελίτ και ο Λένιν. Υπενθύμιση του αυτονόητου

«Οι πολλοί», οι ελίτ και ο Λένιν. Υπενθύμιση του αυτονόητου
Πάντα οι μειοψηφίες - ξυπόλητες ή κομψά ντυμένες - «σκαρφαλώνουν μέσα σε σκοτάδια απόλυτα»

Τα απομεινάρια μιας ημέρας του Ιουλίου 2015

Τα απομεινάρια μιας ημέρας του Ιουλίου 2015
   Ο βαρώνος Μινχάουζεν,
τo δημοψήφισμα, η υπνοβα-
 σία και το πολιτικό λάθος

Φράνσις Φουκουγιάμα: «Ζούμε σε εποχή πολιτικής αποσύνθεσης. Ωστόσο, πιστεύω ακόμη στην πρόοδο»

Πολιτική Δύση, πολιτισμική Δύση - Παλινόρθωση του Παλαιού Καθεστώτος στην εποχή των διακινδυνεύσεων;

Πολιτική Δύση, πολιτισμική Δύση - Παλινόρθωση του Παλαιού Καθεστώτος στην εποχή των διακινδυνεύσεων;
Προς εθνικούς «ιδιαίτερους δρόμους»; Ή θα ολοκληρωθεί πλανητικά το ημιτελές (και πολύ πρόφατο) επίτευγμα, η αντιπροσωπευτική δημοκρατία με συνταγματικά εγγυημένες ελευθερίες και δικαιώματα;

Ελλάδα 2009-2023, χρόνια πολιτικής δυσαρέσκειας (21.8.2023)

The 2024 state of the climate report: Perilous times on planet Earth

The 2024 state of the climate report: Perilous times on planet Earth
BioScience - American Institute of Biological Sciences/ University of Oxford

Our World in Data - CO₂ emissions

Kate Bush: Little Shrew - Η μικρή μυγαλή (ή «Η Χιονονιφάδα»)

Kate Bush: Little Shrew - Η μικρή μυγαλή (ή «Η Χιονονιφάδα»)
Ένα αντιπολεμικό animation

Mariana Mazzucato: A progressive green-growth narrative (Project Syndicate, Social Europe)

Χρίστος Αλεξόπουλος - Υπό κοινωνιολογικό πρίσμα (Μεταρρύθμιση)

Πώς στήνεται μια «πιο σοβαρή» Χρυσή Αυγή - Η προϊστορία του κόμματος «Εναλλακτική για τη Γερμανία»

Πώς στήνεται μια «πιο σοβαρή» Χρυσή Αυγή - Η προϊστορία του κόμματος «Εναλλακτική για τη Γερμανία»
Από τους σκληρούς νεοφιλελεύθερους ευρωσκεπτικιστές οικονομολόγους και επιχειρηματίες στον αντισυστημικό λαïκο-ναζισμό

Green European Journal

             

CO₂ and Greenhouse Gas Emissions

CO₂ and Greenhouse Gas Emissions
Our World in Data

2013: Η ελληνική κρίση μέσα στην ευρωπαϊκή. Είμαστε ακόμα ζωντανοί; (4.2.2013)

Verlyn Klinkenborg: Τι συμβαίνει στις μέλισσες και στις πεταλούδες (και σε άλλα όντα);

Verlyn Klinkenborg: Τι συμβαίνει στις μέλισσες και στις πεταλούδες (και σε άλλα όντα);
Γιατί οι άνθρωποι δεν το συνειδητοποιούν;

Αρχειοθήκη ιστολογίου

Αναζήτηση αυτού του ιστολογίου

Σοβαρά, όλα αυτά τα έκανε μόνος του ο Τραμπ ;

Σοβαρά, όλα αυτά τα έκανε μόνος του ο Τραμπ ;
Από τον Χένρυ Κίσσινγκερ,
  την «Μεγάλη Σκακιέρα»
  (Ζμπίγκνιου Μπρεζίνσκι)
και τους Νεοσυντηρητικούς,
σε εξεγερμένους ολιγάρχες
 «Νεαρούς Συντηρητικούς» 

Ένας Κουβανο-Αμερικανός σε ειδική αποστολή στη Βουδαπέστη:
«Your success is our success»

Ένας Κουβανο-Αμερικανός σε ειδική αποστολή στη Βουδαπέστη:<br>«Your success is our success»
Η Σαπφώ Νοταρά θα έλεγε:
   «Σόδομα και Γόμορα»!

Ερφάν Σολτανί, 26 χρονών

Ερφάν Σολτανί, 26 χρονών
Είμαστε όλοι Ιρανοί δημοκράτες

Ο Βολόντιμιρ Ζελένσκυ για την Ευρώπη

«Μερικοί Ευρωπαίοι ηγέτες, μπορεί μεν να κατάγονται από την Ευρώπη αλλά δεν είναι με την Ευρώπη. Πολύ συχνά κάποιοι Ευρωπαίοι στρέφονται εναντίον του εαυτού τους αντί να ενωθούν [...] Αγαπητοί φίλοι, δεν πρέπει να αυτοϋποβιβαζόμαστε στη δεύτερη κατηγορία. Ποτέ δεν πρέπει να αποδεχτούμε ότι η Ευρώπη μας είναι απλά και μόνον μια σαλάτα από μι-κρά και μεσαία κράτη, σαν λίθοι πλίνθοι κέραμοι ατάκτως ερριμένοι»
[...] Η Αμερική αλλάζει, αλλά κανείς δεν ξέρει προς τα που ακριβώς το πάει [...] η Ευρώπη αντιμετωπίζει πρόκληση, ο ευρωπαϊκός τρόπος ζωής τίθεται υπό αμφισβήτηση».

Είμαστε όλοι Γροιλανδοί - We are all Greenlanders

Είμαστε όλοι Γροιλανδοί - We are all Greenlanders
Δεν πουλιόμαστε, δεν φοβό-
μαστε νταήδες και δασμούς -
We are not for sale, we are
not afraid of bullies and tariffs

Ευρωσκεπτικιστές κατά λάθος

Ευρωσκεπτικιστές κατά λάθος
Πολιτική ανευθυνότητα και
  στρατηγική ανικανότητα

Crans Montana, καταστροφή και απορρύθμιση, φιλελευθεριστί deregulation. Στην Ελβετία ρε γαμώτο;

Εδώ και καιρό, προπαγανδίζεται επίμονα ότι οι «υπερβολικές» ρυθμίσεις των οικονομικών δραστηριοτήτων (ακριβέστερα, κάποιων επιλεγμένων από τους προπαγανδιστές), οι πολύ περιεκτικοί κανονισμοί και οι υποχρεωτικές προδιαγραφές, κάνουν κακό. Κακό στην οικονομία και στην ευημερία, λένε. Έχει εφευρεθεί και η λέξη «υπερρύθμιση» (overregulation). Την ορίζουν ως το δηλητήριο για την οικονομία. Για τις ρυθμίσεις και κανονισμούς έχει επιστρατευθεί ως libertarian δυσφημιστικό συνώνυμο ο μισητός όρος «γραφειοκρατία», για να τονισθούν, ως αντίθεση του, τα υποτιθέμενα καλά, τα οποία υπόσχεται η απορρύθμιση.
Στους διστακτικούς κλείνουν το μάτι: Χαλαρά, παιδιά. Εν ανάγκη, καλά υπόσχεται και η μη «σχολαστική» εφαρμογή κανονισμών και ρυθμί-σεων. Όσων, άν καταργηθούν, θα ξεσπάσει σκάνδαλο.
Η deregulation θα μπορούσε να αναγορευτεί ως η πιο επιτυχημένη λέξη των μετά την πανδημία Covid χρόνων. Διότι τυγχάνει αποδοχής, άρα, στο βαθμό του δυνατού, και εφαρμογής στην πράξη. Και παράγει καρπούς, διατί να το κρύψωμεν άλλωστε;
Ας μη κρυβόμαστε πίσω από το δάχτυλο μας, λοιπόν. Είναι και δικοί της καρποί (άν και όχι αποκλειστικά δικοί της), μεταξύ άλλων ακόμη και γεγονότα όπως η σύγκρουση στα Τέμπη και τώρα η φρικτή πρωτοχρονιάτικη φωτιά στο μπαρ του Crans-Montana, αυτή που έκαψε δεκάδες νέα παιδιά.
Δεν υπάρχει ούτε ένα Άρθρο του Κανονισμού Πυροπροστασίας οποιασδήποτε χώρας στην Ευρώπη, το οποίο να μην είχε παραβιαστεί στον Ελβετικό τόπο της φρίκης. Όχι σε χώρα των Βαλκανίων ή της Μεσογειακής ζώνης. Στην πάμπλουτη Ελβετία, στον πιο glamour τόπο των χειμερινών Άλπεων. Το τί μπορεί να συνεπάγεται αυτό, το συνειδητοποίησαν ανήμερα Πρωτοχρονιά του 2026. Όμως, το συνειδητοποίησαν πράγματι;
Η hot οικονομία έχει αντικαταστήσει τον καυτό θεό Μολώχ, στην αγκαλιά του οποίου κάποτε έψηναν τα παιδιά τους οι πιο ευνοημένοι πιστοί του. Για να ευαρεστηθεί ο θεός και να συνεχίσει να τούς το ανταποδίδει.
Vae iuvenibus !

Το τέλος της Ριζοσπαστικής Αριστεράς

«Woke Αριστερά» & «αντισυστημική Δεξιά»

«Woke Αριστερά» & «αντισυστημική Δεξιά»
Πολιτικές στρατηγικές «πολιτισμικών πολέμων» και η ατζέντα της δημόσιας συζήτησης

Ο Carl Schmitt στη Silicon Valley

Ο Carl Schmitt στη Silicon Valley
Αποικισμός του πλανήτη Άρη,
ο Αρμαγεδδών, ο Κατέχων
     και η Αντίχριστος

Η ατζέντα της δημόσιας συζήτησης και της πολιτικής

Η ατζέντα της δημόσιας συζήτησης και της πολιτικής
Ποιοί ορίζουν ποιά θέματα αξίζουν να συζητώνται δημόσια και ποια όχι;

Tεχνητή νοημοσύνη: Contradictio in terminis, με άλλα λόγια σχήμα οξύμωρον;

Tεχνητή νοημοσύνη: Contradictio in terminis, με άλλα λόγια σχήμα οξύμωρον;
 H ΑΙ είναι ψηφιακή τεχνο-
λογία όπως όλες οι άλλες
Ανήκει στην κατηγορία «ερ-
γαλεία». Παρά την «προώ-
 θηση», τον ντόρο και την
 δημοσιολογούσα ευπιστία,
δεν της ταιριάζει ο ενθουσια-
    σμός, ούτε ο τρόμος

Δημοφιλείς αναρτήσεις

Micha Brumlik, εις μνήμην: Από το προλεταριάτο στον όχλο

Micha Brumlik, εις μνήμην: Από το προλεταριάτο στον όχλο
 Το νέο αντιδραστικό κοινω-
νικό υποκείμενο και ο βονα-
  παρτισμός α λα Τραμπ

Η Δεκεμβριανή σύναξη των φίλων της «Δημοκρατίας»

Η Δεκεμβριανή σύναξη των φίλων της «Δημοκρατίας»
Καλώς 'τα τα παιδιά, δεν αργήσατε!

Ουκρανία, Γάζα και λοιπά

Ουκρανία, Γάζα και λοιπά
   Από δω «οι δικοί μας»,
τους αξίζει συμπαράσταση -
      Από κεί οι άλλοι·
δεν είναι δικοί μας, καλά να πάθουν

Μάικλ Σαντέλ: Ευρωπαίοι, ξυπνήστε από το «Αμερικανικό Όνειρο»

Χρυσόστομος Α. Σταμούλης - Antidosis

Χρυσόστομος Α. Σταμούλης - Antidosis
Ήταν από τα πιο λαμπερά
μυαλά· φώτιζε την Θεσσα-
λονίκη σε μίζερους καιρούς

Micha Brumlik: Νέα Δεξιά, παλιοί στοχαστές

Micha Brumlik: Νέα Δεξιά, παλιοί στοχαστές
Από τον Μάρτιν Χάιντεγκερ
  στον Αλεξάντρ Ντούγκιν
Πούτιν, Όρμπαν, AfD & Σία
     σε ρόλους μαθητών

Σοφία Χριστοφορίδου: Η Διεθνης Έκθεση Θεσσαλονίκης και το Μητροπολιτικό Πάρκο

Σοφία Χριστοφορίδου: Η Διεθνης Έκθεση Θεσσαλονίκης και το Μητροπολιτικό Πάρκο
   Ίδρυμα Χάινριχ Μπελ -
   Heinrich-Böll-Stiftung -
       Θεσσαλονίκη

Ρόμπερτ Κάπλαν και Κυριάκος Μητσοτάκης: Δελφικοί χρησμοί ή στρατηγική αυτονομία της Ευρώπης;

Ρόμπερτ Κάπλαν και Κυριάκος Μητσοτάκης: Δελφικοί χρησμοί ή στρατηγική αυτονομία της Ευρώπης;
  Ευχαριστούμε Αμερική,
     όμως φτάνει πιά !

Βολόντιμιρ Eρμολένκο: Τα όνειρα της Ευρώπης, βλέποντας από την Ουκρανία του 2014

Βολόντιμιρ Eρμολένκο: Τα όνειρα της Ευρώπης, βλέποντας από την Ουκρανία του 2014
«Εμείς οι Ουκρανοί είμαστε
    αυτή η άλλη Ευρώπη.
Aυθόρμητη, συναισθηματική,
     Ευρώπη της πίστης»

Ακροδεξιά, ψεκασμένοι, κλιματική κρίση, ΑΠΕ και ορυκτά καύσιμα

Ακροδεξιά, ψεκασμένοι, κλιματική κρίση, ΑΠΕ και ορυκτά καύσιμα
Οι ψευδοεπιστήμες και οι θεωρίες συνωμοσίας είναι σήμερα το πιο ισχυρό ναρκωτικό και προκαλούν συλλογική αποβλάκωση. Δεν είναι το παραδοσιακό ιδεολογικό όπιο, «μαζεμένο από το χωράφι». Είναι καθαρή ηρωίνη, «βιομηχανι-κής παραγωγής».
Από στενά πολιτική άποψη, θα άξιζε να εξεταστεί, γιατί τόσο εύκολα, σχεδόν όλοι οι απλοί άνθρωποι με λίγο ή πολύ ακροδεξιές ιδεολογικές προτιμήσεις (αλλά και πολλοί από τους αναρχικούς και αριστερίστες), είναι, πάνω απ' όλα, σφοδροί αρνητές της κλιματικής αλλαγής, πετρελαιολάγνοι, αεριοφάγοι, βενζινομανείς, λιγνιτοδίαιτοι, μισούν τα αιολικά και τα φωτοβολταïκά πιο πολύ και από τον διάολο. Και ηδονίζονται τόσο πολύ με την εισπνοή των πραγματικών ψεκαστικών αερίων, αυτών που εκπέμπουν οι επιτήδειοι, οι έχοντες συμφέρον από την αποβλάκωση και μαζοποίηση.
Η απέχθεια για τις ΑΠΕ είναι συνήθης ανορθολογισμός; Είναι κλασική ιδεολογία (ψευδής συ-νείδηση); Ή μήπως είναι σύμπτωμα πιο πολύπλοκης και πιο σκληρής διαστροφής, μιας παθολογίας ενός συγκεκριμένου ανθρωπολογι-κού τύπου, μια «μεταμοντέρνα» δεισιδαιμονία, η οποία δυναμώνει ακριβώς επειδή επικρατεί ο «μεταμοντέρνος» κανόνας του σχετικισμού, το anything goes;
Γιατί σ΄ αυτή την κοινωνική διαμάχη υπάρχει και μια άλλη πτυχή. Η κάλυψη των ενεργειακών αναγκών με άντληση ενέργειας είτε απευθείας από την πρωταρχική φυσική πηγή ενέργειας του πλανήτη (δηλαδή συλλαμβάνοντας την ηλεκτρομαγνητική ακτινοβολία του ήλιου με τα φωτοβολταïκά συστήματα), είτε από την ατμοσφαιρική κυκλοφορία που προκαλεί αυτή η ακτινοβολία (ανεμογεννήτριες), εκλαμβάνεται ως απόκλιση, ως επικίνδυνη «καινοτομία». Ενώ η κάλυψη των ενεργειακών αναγκών μέσω εταιρειών που καίνε ορυκτά καύσιμα, είναι κάτι που εκλαμβάνεται ή γίνεται ανεκτό ως «το φυσικό», «το λογικό», «η κανονικότητα».
Έτσι η ανορθολογικότητα δεν εμφανίζεται απλά ως μέρος του λόγου μιας ορισμένης κοινής γνώμης, τον οποίο μπορεί κανείς να κατατάξει στα αποτελέσματα της εσκεμμένης παραπλάνησης λόγω συμφερόντων, στο «ψέκασμα», στη διάδοση πλασματικών «πραγματικοτήτων», στις συνέπειες της ιδεολογίας ως ψευδούς συνείδη-σης κτλ.
Το ίδιο το γεγονός ότι γίνεται και σήμερα συζήτηση για το τι από τα δύο είναι απόκλιση και τι κανονικότητα (η χρήση απευθείας της πρωταρχικής πηγής ενέργειας; ή η άντληση ενέργειας με καύση μέσα σε ελάχιστο ιστορικό χρόνο προïόντων που προέρχονται από την ίδια πηγή και η βιόσφαιρα τα δημιούργησε ενεργών-τας επί εκατομμύρια χρόνια;), θέτει πάλι το πολυσυζητημένο ερώτημα του λογικού και του ανορθολογικού τόσο ως προς τα μέσα, όσο και ως προς τους σκοπούς.
Δεν είναι ζήτημα «παραπλάνησης»· αλλά ερωτά τί (είτε μέσο είτε σκοπός) μπορεί να είναι επιστημονικά (εν τέλει λογικά) έγκυρο και τί δεν μπορεί.
Είμαστε σε εποχή στην οποία οι δεισιδαιμονίες με προέλευση άμεσα θρησκευτική έχουν, υπο-τίθεται, υποχωρήσει. Οι άλλες;

Νοέμβριος 2024

Σωστός διπολισμός, λάθος διπολισμός; Καλός αρχηγισμός, κακός αρχηγισμός;

Σωστός διπολισμός, λάθος διπολισμός; Καλός αρχηγισμός, κακός αρχηγισμός;
Η δομική μονιμότητα του διπολισμού και του αρχηγισμού στο ελληνικό κομματικό σύστημα. Και οι θεσμικές-συνταγματικές βάσεις του

Οι ΗΠΑ σήμερα
Tι απομένει να κάνουμε εμείς, οι Ευρωπαίοι;

Οι ΗΠΑ στα χρόνια πριν την ήττα στο Βιετνάμ, ήταν παντοδύναμη υπερδύναμη, όπως άλλωσε και η ΕΣΣΔ. Με άνεση έκαναν τότε και οι δύο τις «δουλειές» τους σε κάθε γωνιά του πλανήτη και σταματούσαν μόνον όπου ερχόταν σε αντιπαράθεση μεταξύ τους (π.χ. κρίση πυραύλων στην Κούβα). Αυτό άρχισε να αλλάζει μετά τις στρατιωτικές και πολιτικές ήττες στο Βιετνάμ και στο Αφγανιστάν αντίστοιχα.
Σήμερα ΗΠΑ και Ρωσία είναι στρατιωτικοί γίγαντες (οι ΗΠΑ είναι και οικονομικός γίγας, μέχρι νεωτέρας) αλλά αμφότεροι με πήλινα πολι-τικά πόδια.
Ωστόσο, η μεν Ρωσία είναι κλασική απολυταρχία και λειτουργεί έτσι, στοιχειωδώς αποδοτικά, με την σταθερότητα που μπορούσαν να έχουν οι καθαρά αντιδραστικές, μοναρχικές πολιτικές εξουσίες του 19ου Αιώνα. Λειτουργεί όπως λειτουργούσαν στο εσωτερικό τους, αλλά επίσης πιέζοντας στρατιωτικά τον άμεσο περίγυρο τους η τότε Αυτοκρατορική Ρωσία της Μεταναπολε-όντειας εποχής, η δικέφαλη Μοναρχία των Αψ-βούργων, η Γαλλία της Παλινόρθωσης, η Πρω-σία, αλλά και η Βικτωριανή Αγγλία
Αντίθετα, οι ΗΠΑ, άν τις δούμε από τη σκοπιά του πολιτικού συστήματος, ή συνταγματικά, ή και ως νομικό-πολιτικό πολιτισμό εντός μιας αντιπροσωπευτικής δημοκρατικής τάξης πραγμάτων, είναι πολιτικό αναρχομπάχαλο. Ως πο-λιτικός πολιτισμός είναι παγιδευμένη σε μια απολιθωμένη, παλαιολιθική μορφή Δημοκρατίας, υπό συνταγματικό καθεστώς του 19ου Αι-ώνα. Στο παγκόσμιο συστημα και στη γεωπολιτική του 1967 ή ακόμη του 1989, αυτό λειτουργούσε επαρκώς. Όμως εν έτει 2023 δεν λειτουργεί. Παράγει γενικευμένο ανορθολογισμό.
Ποιός φανταζόταν στην εποχή του Βιετναμικού Πολέμου, στη δεκαετία του 1970, ότι 40-50 χρόνια μετά, θα μπουκάριζαν στο Καπιτώλιο της Ουάσιγκτων «αντισυστημικά» φρικιά με κέ-ρατα και με αρκουδοτόμαρα, με καλάσνικωφ στα χέρια, για να ενθρονίσουν ξανά τον ηττημένο στις εκλογές αγαπημένο τους Πρόεδρο;
Αν δούμε τη μεγάλη εικόνα, το χειρότερο μειονέ-κτημα των ΗΠΑ και πηγή των πολιτικών κακών είναι ο λεγόμενος Αμερικανικός τρόπος ζωής. Στις ΗΠΑ αγοράζουν ακόμη τη βενζίνη για τα αυτοκίνητά τους στο 1/2 της τιμής που κοστίζει το ίδιο εμπόρευμα στην Ελλάδα, στη Γερμανία, στην Ισπανία ή στην Πολωνία. Την ίδια στιγμή, όλοι οι επιστημονικοί δείκτες κοινωνικών ανισοτήτων κατατάσσουν στις ΗΠΑ σε ίδιο επίπεδο με τις Μεσανατολικές χώρες ή με το Μεξικό και με την Βενεζουέλα. Καμιά σχέση με την ηπειρωτική Ευρώπη, τουλάχιστον την βορείως των Άλπεων.
Ο λεγόμενος Αμερικανικός τρόπος ζωής δεν είναι διατηρήσιμος. Η εμφανής πια αποτυχία του είναι η αιτία που μετά το 1980 διέβρωσε το πολιτικό σύστημα των ΗΠΑ και τώρα το καταστρέφει.

Η Ευρώπη πρέπει να διασφαλιστεί για να είναι ανθεκτική σε ενδεχόμενη ολική αποτυχία των ΗΠΑ. Αυτό συνεπάγεται, πρώτα-πρώτα, χειροπιαστά και πολύ σκληρά πράγματα. Είναι καιρός να αποκτήσει η ΕΕ την πιο συνεκτική κοινή πολιτική άμυνας και ασφάλειας που ταιριάζει σε μια Ένωση κρατών. εν μέρει με ομοσπονδιακά χαρακτηριστικά. Να αποκτήσει κοινό στρατό με ισχυρή κοινή δύναμη αποτροπής.
Δύσκολο αλλά αναγκαίο - ανάγκα και Θεοί πείθονται. Άλλη εναλλακτική λύση δεν έχει.
Οι πραγματικοί δημοκράτες και οπαδοί της μα-χόμενης δημοκρατίας θα είναι οι κινητήριες δυνάμεις γι αυτόν τον δύσκολο και οδυνηρό μετασχηματισμό. Στις αυθεντικά δημοκρατικές πολιτικές δυνάμεις των χωρών της Ένωσης, αρχίζοντας από τις Πράσινες και Σοσιαλιστικές (ή Σο-σιαλδημοκρατικές, το ίδιο είναι), φθάνοντας μέ-χρι και όσες Συντηρητικές και Φιλελεύθερες όχι μόνον διακηρύσσουν αλλά και εννοούν ότι το φι-λελεύθερο δημοκρατικό κράτος, δηλαδή αυτό με δικαιώματα και ελευθερίες, αξίζει να συντηρηθεί και να βελτιωθεί, τίθενται νέα καθήκοντα: Βιωσιμότητα, κοινωνική συνοχή, συμφιλίωση με τη φύση, ανθεκτικότητα έναντι διακινδυνεύσεων. Και γεωπολιτικών. Αυτό το έργο είναι πεδίον δόξης λαμπρόν και για ό,τι αξίζει να λέγεται μια εκδοχή Αριστεράς άξια της εποχής μας. Δηλαδή δημοκρατική και ανανεωτική.
Οι ΗΠΑ είναι δημοκρατία μεν, παλαιολιθικής κοπής δε - έχει μείνει στον 19ο Αιώνα -, με νομικό και πολιτικό πολιτισμό ημι-νεωτερικού τύπου, με κοινωνία σε αγεφύρωτο διχασμό και με μεγάλα τμήματα της βυθισμένα σε αδιέξοδη πολιτισμική παρακμή.
Ο λεγόμενος Αμερικανικός τρόπος ζωής (που βασίζεται στα ορυκτά καύσιμα) είναι αδιέξοδος, μη διατηρήσιμος και καταστρέφει τον πλανήτη, γι αυτό έχει ημερομηνία λήξης. Η ακραία κοινω-νική ανισότητα και το απαρχαιωμένο πολιτικό σύστημα στις ΗΠΑ μπορούν μόνον να παράγουν πολιτικές παρακμάζουσας Πολιτείας. Δεν είναι ασφαλές να στηριζόμαστε ως Ευρώπη σε μια παρακμιακή δημοκρατία.

Οκτώβριος 2023

Αγώνες για αναγνώριση σε εποχή κρίσης και αποτυχίας: Αποδέσμευση και Παρεμποδισμένες Επικοινωνίες

Αγώνες για αναγνώριση σε εποχή κρίσης και αποτυχίας: Αποδέσμευση και Παρεμποδισμένες Επικοινωνίες
Ποια δικαιώματα είναι έγκυρα,
τί λογής αξίες, ποιών αξίες;

Ταυτοτικά & καθολικά δικαιώματα: Γάμος για όλους
Πλανήτης για όλους, σημερινούς κι επόμενους;

«..Και συ χτενίζεσαι»
Μερικούς μήνες αφότου κάηκε η Θράκη, πνίγη-κε στις πλημμύρες η Θεσσαλία, ένα χρόνο μετά το τρομακτικό σιδηροδρομικό δυστύχημα στη χώρα που σχεδόν δεν έχει τρένα, και ενώ η ζωή στις IX-αυτοκινητόπληκτες ελληνικές μεγαλουπόλεις και στις συνοικίες τους γίνεται όλο και πιο αβίωτη, λες και ζούμε σε πόλεις της Μέσης Ανατολής, ποιές θεώρησε ως πιο επείγουσες νομοθετικές επεμβάσεις και μεταρρυθμίσεις η ελληνική πολιτική εξουσία;
Αυτό το ερώτημα ίσως απασχολήσει τους αυριανούς ιστορικούς των πολιτικών συστημάτων και των κοινωνιών. Από τη σκοπιά της απλής λογικής, προκειμένου να απαντήσουν γιατί συνέβη έτσι όπως βλέπουμε να συμβαίνει τώρα και όχι αλλιώς, ίσως οι ιστορικοί σηκώσουν τα χέρια ψηλά με απορία.
Ίσως πάλι σκεφτούν ότι η ελληνική σοφή ρήση «πάμε κι όπου βγει» έδωσε λύση σε ένα ακόμη πρόβλημα.
Εάν όμως λάβουμε υπόψη αριθμούς και ποσοστά (πράγματα που δεν συνηθίζεται να τα χειρίζονται με σεβασμό στη χώρα των Greek stati-stics), είναι αναπόφευκτο και το το πολιτικό-ηθικό ερώτημα:
Πόσο κερδίζουν ή χάνουν σε δημοκρατική νομι-μοποίηση τα απανταχού δημοκρατικά κομματικά συστήματα - όπως εν προκειμένω το ελληνικό, όταν, αφενός σπεύδουν να ικανοποιήσουν αιτήματα ή δικαιώματα, π.χ. στο γάμο, ενός ποσοστού του πληθυσμού πολύ μικρότερου του 5 %, και αφετέρου, την ίδια στιγμή, αδιαφορούν εντελώς και δεν κάνουν απολύτως τίποτε (ή κά-νουν παρελκυστικές κινήσεις), για ό,τι αφορά τα πιο θεμελιακά δικαιώματα του 100 % του πλη-θυσμού, του νυν και του μέλλοντος; Το δικαίωμα σε μια ζωή με αξιοπρεπή τρόπο, φυσικό τρόπο, το δικαίωμα να πατούν και αύριο τα πόδια τους σε έναν πλανήτη που θα μπορεί να τους προσφέρει μια τέτοια ζωή.
Αναφερόμαστε βέβαια στην ανθρωπογενή κλιματική κατάρρευση και όλα τα σχετικά που συνδέονται με αυτήν και με άλλες διαδικασίες καταστροφής του περιβάλλοντος.
Εάν οι ιστορικοί το δουν έτσι, από καθαρά πολιτική σκοπιά, ως ζήτημα πολιτικής νομιμοποίησης, ίσως η απορία τους γίνει μικρότερη. Ίσως οι επιλογές τους για να λύσουν τον γρίφο θα περιοριστούν σε δύο μόνον:
1. Είτε να διαγνώσουν ανεγκέφαλο πολιτικό προσωπικό και πολιτικο-πολιτισμικές- μιντιακές ελίτ.
2. Είτε να δουν εν δράσει υποκριτές, κυνικούς: Ευαίσθητους στην ικανοποίηση δικαιωμάτων, οσοδήποτε έγκυρων, ποικίλων κοινωνικών-«ταυ-τοτικών» μειοψηφιών οσοδήποτε μικρών, εάν αυτές οι μειοψηφίες υπερεκπροσωπούνται στο πολιτικό προσωπικό, στα media, στον χρηματοπιστωτικό τομέα, στην «πολιτιστική βιομηχανία» κτλ, δυσανάλογα με το ειδικό βάρος τους στην όλη κοινωνία. Ενώ ταυτόχρονα, οι ίδιοι «ευαίσθητοι» νομοθέτες, έχουν γραμμένο εκεί όπου δεν πιάνει μελάνη το 100 % του πληθυσμού, ιδίως εκείνους που δεν μπορούν ακόμη να ψηφίσουν
Εάν ισχύει το δεύτερο, οι ιστορικοί με γνώση πολιτικής επιστήμης εύκολα θα καταλάβουν ότι οι τυχερές αυτές «ταυτοτικές» μειοψηφίες αποκτούν προτεραιότητα επειδή ακριβώς λόγω της δυσανάλογης υπερεκπροσώπησης σε συστημικούς (με την ορολογία του Χάμπερμας) ή παρασυστημικούς τομείς, π.χ. οικονομία, πολιτική, media και «πολιτιστική βιομηχανία», παράγουν δυσανάλογα μεγάλη πολιτική ισχύ, την οποία μπορούν να «δανείζουν» - φυσικά με ακριβό αντίτιμο - στους άμεσους χρήστες και χειριστές πολιτικής ισχύος: Στο εκτελεστικό και νομοθετικό πολιτικό προσωπικό, στους άλλους (στους «γραφειοκρατικούς») μηχανισμούς των κομμά-των, στους δικαιϊκούς και στους άλλους θεσμούς της δημοκρατίας.
'Ετσι δημοκρατικοί σκοτώνουν τη δημοκρατία. Αυτοί που κρατούν το πιστόλι είναι οι λεγόμενοι αντισυστημικοί, η φιλοολοκληρωτική Άκρα Δεξιά που θα ήθελε πάρα πολύ όλες οι δημοκρατίες να αλωθούν από πολιτικές α λα Τραμπ και ιδίως από καθεστώτα α λα Πούτιν.
Όμως, αυτοί που πουλούν το όπλο και τις σφαί-ρες στους «αντισυστημικούς» είναι οι σκληροί εγωιστές και ασυμβίβαστοι φιλοσοφικά φιλε-λεύθεροι που αδειάζουν τη δημοκρατία από ουσιαστικά περιεχόμενα ελευθερίας, ισότητας και αδελφοσύνης, μαζί και η μεταμοντέρνα ή λεγόμενη δικαιωματική Αριστερά, η οποία έχει αποδεχτεί, με χαρά και με ψυχή βαθιά, να είναι όμηρος των πρώτων.
Η δυνατότητα γάμου για όλους, ανεξαρτήτως προσανατολισμού φύλου, άς νομοθετηθεί. Κακό δεν κάνει, αρκεί να έχουν προτεραιότητα τα θε-μελιώδη δικαιώματα των παιδιών απέναντι σε ελάσσονα δικαιώματα των ενηλίκων και να μένει απαραβίαστη η αξιοπρέπεια του ανθρώπου και του σώματός του.
Μολονότι η νομοθέτηση γάμου των ομόφυλων είναι ακτιβισμός εκνομίκευσης καθοδηγούμενος από πρόσκαιρους συσχετισμούς ισχύος μέσα στην κοινωνία και στην πολιτική, δεν είναι επικίνδυνη απειλή για την φύση του ανθρώπου, όπως αναμφίβολα είναι άλλα πράγματα, π.χ. η πα-θητική ή κατόπιν υπολογισμού πολιτική αποδοχή της κλιματικής κατάρρευσης ή της προκλητικά εξωφρενικής κοινωνικής ανισότητας. Όμως δεν είναι ούτε πολιτισμικό και πολιτικό επίτευγμα ισότητας της νεωτερικότητας και του Διαφωτισμού.
Γιατί Διαφωτισμός σημαίνει, πέραν των άλλων, διαρκή κριτική, αναστοχασμό, αυστηρό έλεγχο της εγκυρότητας ισχυρισμών, αποφάσεων και δράσεων, με κριτήρια λογικά και αξιολογικά. Δηλαδή απαντήσεις και στα ερωτήματα «πώς γίνεται;», «για ποιό λόγο;», «τι δυνάμεις κινούν αυτή την πράξη;», «είναι σημαντικό και επείγον ή άλλα είναι σημαντικά και επείγοντα;», «γιατί τώρα και όχι αύριο ή χθές;», «γιατί προτεραιότητα σ' αυτό και όχι σε άλλα;», και λοιπά.
Πραγματική απειλή προκύπτει. αλλά ως «παράπλευρη επίπτωση». Δεν εκπορεύεται από το συγκεκριμένο ζήτημα αλλά από το είδος πολιτικής που δρά και εδώ.
Όταν η πολιτική, δεξιά, αριστερή ή άλλη, και η επικρατούσα δημόσια συζήτηση στις κοινωνίες, βλέπουν αδιάφορες τον ελέφαντα να γκρεμίζει το σπίτι, κι αυτές καταγίνονται με το να καθαρίζουν ένα από τα πολλά θολά του τζάμια, τότε τους ταιριάζει επάξια ο τίτλος της ιστορικής επιθεώρησης του Ελεύθερου Θεάτρου και του Λουκιανού Κηλαηδόνη: «..και συ χτενίζεσαι», 1973.
Αυτό που συμβαίνει εν έτει 2024 δεν είναι «μεταπολιτική» όπως ισχυρίζονται μερικοί. Τέτοιο πράγμα δεν υπάρχει. «Τους τα είπαμε, μας τα είπανε, τους τα ξαναλέμε». Πολιτική είναι. Συνή-θης όπως την ξέραμε και την ξέρουμε. Συνήθης διότι συσχετισμοί ισχύος αποφασίζουν.
Εάν θα υπάρχουν αύριο ιστορικοί, θα αξιολογή-σουν. Όμως «το θέμα είναι τώρα τι λες», σημερινέ πολίτη.

Φεβρουάριος 2024

Η παρένθετη μητέρα και η δημοκρατία

Η παρένθετη μητέρα και η δημοκρατία
Δικαιώματα, η διεκδίκηση
   και η εγκυρότητα τους

ΠΑΣΟΚ, ΝΔ και ως «ενδιάμεσος» ο ΣΥΡΙΖΑ. Ροές εκλογικών προτιμήσεων κι ένας κύκλος που κλείνει

Το αποτέλεσμα των διπλών κοινοβουλευτικών εκλογών του 2023 έδειξε πώς έκλεισε ένας δεκαετής κύκλος αλλαγής κομματικών προτιμήσεων. Επιβεβαίωσε αυτό που είχε ήδη φανεί στον ορίζοντα από το 2019.
Το δημοψήφισμα του καλοκαιριού του 2015, καθώς και τα πριν και τα αμέσως μετά από αυτό, είχαν λειτουργήσει ως ιμάντες μεταφοράς πολυάριθμων οπαδών του «ριζοσπαστικοποιημένου», εθνοπατριωτικού ρεύματος του ΠΑ-ΣΟΚ. Στην αρχή συνέβη μια προσωρινή ενα-πόθεση στον ΣΥΡΙΖΑ, αλλά στη συνέχεια το ρεύμα κινήθηκε προς τη ΝΔ. Βαθμιαία. Πρώτα εν μέρει (2019). Το 2023 επισφραγίστηκε το τέλος της διαδρομής και ο κύκλος κλείνει.
Ένα άλλο, όχι μικρότερο κομμάτι ψηφοφόρων, το 2009 ψηφοφόροι της τότε «λαϊκοδεξιάς» ΝΔ, είναι αυτό που στην όλη περίοδο 2010-2015 «ριζοσπαστικοποιήθηκε» και μετατοπίστηκε προς την Χρυσή Αυγή και τους ΑΝΕΛ, σε μικρότερο βαθμό και προς τον τότε «αντιμνημονιακό» ΣΥΡΙΖΑ. Αυτό το μικρότερο κομμάτι, όπως και το πρώτο ρεύμα, το «ΠΑΣΟΚογενές», κατά την τετραετή διακυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ-ΑΝΕΛ μπήκε σε περιδίνηση. Ο ανειλικρινής τρόπος «επικοινωνιακού» χειρισμού από τον ΣΥΡΙΖΑ των διακυβευμάτων και κυβερνητικών πολιτικών της εποχής 2015-2019, αυτών που αφορούσαν το δημοψήφισμα, τα μνημόνια, τα πρωτογενή πλεονάσματα, τον ΕΝΦΙΑ κτλ, αποδείχτηκε μακροπρόθεσμα αυτοκαταστροφικός.
Το πρώτο ρεύμα, το «ΠΑΣΟΚογενές», στράφηκε προς τη ΝΔ ως μη χείρον βέλτιστον. Από το δεύτερο ρεύμα, δηλαδή τους «αγανακτισμένους» δεξιούς, μερικές μερίδες προτιμούν να επιστρέψουν στη ΝΔ, αλλά οι πιο πολλοί απωθούνται εντονότατα (πιο έντονα ακόμη και από «αριστερούς») από το «Μητσοτακικό» προφίλ της σημερινής ΝΔ. Αποτέλεσμα είναι αυτό το πολύμορφο χαοτικό σύνολο της «Ελ-ληνικής Λύσης», των «Σπαρτιατών» και της «Νίκης» (συνολικά 12, 5 % των εγκύρων), εν μέρει τροφοδοτήθηκε και μια συνιστώσα της «Πλεύσης Ελευθερίας».
Ωστόσο, άλλα κομμάτια και των δύο ρευμάτων «φυγής» από το ΠΑΣΟΚ και τη ΝΔ, τα οποία τώρα έγιναν τρία επειδή ογκώνεται και η φυγή από τον ΣΥΡΙΖΑ, συνέβαλαν και συμβάλλουν στο διαρκές, όλο και πιο αυξανόμενο ρεύμα φυγής από τις εκλογικές διαδικασίες (αποχή). Αξιοσημείωτο είναι ότι ακόμη και η συμμετοχή στο δημοψήφισμα του 2015 παρακολούθησε αυτή τη διαρκή, κλιμακούμενη μείωση των συμμετεχόντων στις κεντρικές διαδικασίες «έκφρασης πολιτικής γνώμης».
Πρόκειται φυσικά για απλοποιημένη περιγραφή της αριθμητικής μεταβολής των πολιτικών προτιμήσεων στα χρόνια 2009-2023. Γιατί υπάρχουν επίσης οι ουκ ολίγοι ψηφοφόροι που πρώτη φο-ρά το 2023 άσκησαν δικαίωμα ψήφου από τα 17 (η σχετική πλειοψηφία τους στράφηκε τώρα προς τη ΝΔ), οι εν τω μεταξύ θανόντες, αλλά και η μετανάστευση 500.000 νέων για εργασία εκτός Ελλάδος. Όλα αυτά συνδιαμορφώνουν το πραγματικό σώμα των εκλογέων, το θεωρητικό αλλά και το ενεργό, εν έτει 2023.

Ωστόσο, η όλη μεσο-μακροπρόθεσμη «κυκλοφορία» των κομματικών προτιμήσεων, σε πολύ αδρές γραμμές συνοψίζεται σε μια έντονη ροή από το ΠΑΣΟΚ του 2009 προς τη ΝΔ, εν μέρει και σε κομματικό «επαναπατρισμό» στην ίδια τη ΝΔ κάποιων Νεοδημοκρατών του 2009, με ενδιάμεσο σταθμό και βραχυπρόθεσμο «μεσολαβητή» και στις δύο ροές, τον ΣΥΡΙΖΑ των ετών 2010-2019.
Η ροή προς όφελος της ΝΔ μετριάζεται από την συνεχιζόμενη αποξένωση από τη ΝΔ μέρους του «εθνικολαϊκού» πυρήνα της, ο οποίος μετατοπίζεται προς τα ακροδεξιά.
Αλλά και αυτό δεν είναι πρώτη φορά που συμ-βαίνει. Βλ. π.χ., εν μέρει, το ΛΑΟΣ του Καρα-τζαφέρη (3,8% το 2007, 5,63% το 2009).
Τέλος, η επιτυχία της ΝΔ στις διπλές εκλογές του 2023 φαντάζει - εσφαλμένα - ως θρίαμβος, κυρίως εξαιτίας της τεράστιας διαφοράς των ποσοστών της από το ποσοστό του δεύτερου κόμματος. Ωστόσο, είναι ενδιαφέρον να συγκρίνουμε το ποσοστό 40,5 % που έλαβε η ΝΔ το 2023 με το ποσοστό 44 % που έλαβε το πρώτο κόμμα ΠΑΣΟΚ το 2009 λαμβάνοντας υπόψη και τα αντίστοιχα ύψη της συμμετοχής των εκλογέων στις δύο εκλογικές αναμετρήσεις: 5.273.699 άτομα ψήφισαν τον Ιούνιο του 2023 ενώ τον Σε-πτέμβριο του 2009 είχαν ψηφίσει 7.044.606 άτομα. Η διαφορά είναι τρομακτική: - 25 %.
Το 2009, το πρώτο κόμμα ΠΑΣΟΚ έφτασε στο 44 % λαμβάνοντας 3.012.542 ψήφους, ενώ τον Ιούνιο του 2023 η ΝΔ «θριάμβευσε» με 40,5 % λαμβάνοντας όμως μόνον 2.115.322 ψήφους, δηλαδή λιγότερες ακόμη και από τις 2.295.719 ψήφους που έλαβε η ΝΔ το 2009 ως δεύτερο και συντριπτικά ηττημένο κόμμα (το τότε ποσοστό της ΝΔ ήταν 33,47 %).
Αν ληφθεί υπόψη αυτή η σύγκριση με το 2009, το μέγεθος της εκλογικής νίκης της ΝΔ το 2023 αξιολογείται πιο σωστά και πιο ρεαλιστικά.

Ιούλιος 2023

Ο Παναγιώτης Κονδύλης, η αξιολογική ουδετερότητα και η πολιτική πράξη

Ο Παναγιώτης Κονδύλης, η αξιολογική ουδετερότητα και η πολιτική πράξη
 Η ηθική της ευθύνης στην
      Ελλάδα της κρίσης
     και σε άλλες κρίσεις

Πράσινος πολιτικός χώρος στην Ελλάδα; Πολύ κακή πρόγνωση για ευδοκίμηση στο «Νότο».

Πουθενά νοτίως των Άλπεων δεν ευδοκιμει ο Πράσινος πολιτικός χώρος και ποτέ δεν ευδο-κίμησε. Και πολύ δύσκολα μπορεί αυτό να αλλάξει.
Το πρόβλημα είναι κυρίως κοινωνιολογικό. Στον Μεσογειακό Νότο, από την Ιβηρική μέχρι Ελλάδα και ανατολικότερα, έχουν υπερισχύσει δυσανάλογα οι εγωιστικές και ηδονιστικές νοοτρο-πίες και ιδεολογίες: Τα «εγώ θα σώσω τον κόσμο;», «σημασία έχει να περνάμε καλά τώρα», «καθένας είναι άξιος της τύχης του», τα «ζήσε το σήμερα, άσε το μέλλον στους επόμενους». Και το μίσος πολλών μεσηλίκων και γερόντων για τα παιδιά (εκτός από τα δικά τους ίσως) και για τους νέους γενικά. Οι σημερινοί Νότιοι, όχι μόνον οι boomers, είμαστε κατά πλειοψηφίαν σκληροί φίλαυτοι. Ή μάλλον έχουμε γίνει· οι γονείς μας δεν ήταν έτσι.
Ειδικά στην Ελλάδα παίζει ρόλο και και μια διαστροφική ηθική που έχει αναπτύξει ήδη από τον Μεσαίωνα ο Ορθόδοξος Χριστιανισμός. Ο βυζαντινός παρτικουλαρισμός, ο ησυχασμός και η ατομιστική ομφαλοσκόπηση έχει φύγει πολύ μακριά από το πρωτοχριστιανικό ήθος του «οὐκ ἔνι Ἰουδαῖος οὐδὲ Ἕλλην, οὐκ ἔνι δοῦλος οὐδὲ ἐλεύθερος, οὐκ ἔνι ἄρσεν καὶ θῆλυ».
Από την άλλη πλευρά, τα «σκέψου πλανητικά, δράσε τοπικά» είναι «οικολογισμοί» και «οικο-εναλλακτισμοί» μιας παλαιολιθικής πια επο-χής. Δεδομένης της πραγματικότητας του 21ου Αιώνα, έχουν ξεπέσει σε συνήθεις επαρχιωτισμούς ή σε σκέτους ανορθολογισμούς, όπως και άλλες πάλαι ποτέ δημοφιλείς «εναλλακτικές απόψεις». Η (δήθεν) «πλανητική σκέψη» είναι αδύναμη και συνήθως υποκριτικό πρό-σχημα για κάλυψη της ομφαλοσκόπησης. Αυτό που μετράει πολιτικά είναι η έλλογη δράση που αφήνει ανθεκτικό αποτύπωμα.
Σήμερα, ο όποιος «εναλλακτισμός» παραπέμ-πει σε ψεκασμένη συνωμοσιολογία τύπου Qanon στις ΗΠΑ και AfD στη Γερμανία. Πιο «αθώες» εκδοχές είναι οι κυνηγοί ανεμογεννητριών. Όπως ακριβώς έγινε σε αλλοτινές εποχές με άλλους δον Κιχώτηδες, «ιππότες της ελεεινής μορφής» και τους Σάντσο τους, όταν κυνηγούσαν τους ανεμόμυλους την εποχή που αυτοί γενικεύονταν σε όλη την Ευρώπη (βλέπε π.χ. Ολλανδική ζωγραφική την εποχή της Αναγέννησης).
Το Πράσινο πολιτικό ρεύμα, επειδή δεν προέρ-χεται όπως τα άλλα από την εποχή της αστικής επανάστασης και των απατηλών φιλοσοφικών ιδεολογιών της αποδέσμευσης από το «βασίλειο της αναγκαιότητας» (19ος Αιώνας), δεν έχει ανάγκη από «οικολογισμούς» ή άλλους ιδεολο-γικούς -ισμούς, από τους οποίους έχουν ανάγκη άλλα πολιτικά ρεύματα, όπως π.χ. τα Φιλε-λεύθερα έχουν ανάγκη τον φιλοσοφικό ή και τον οικονομικό φιλελευθερισμό, τα Σοσιαλιστικά και Κομμουνιστικά τον (ψευδο)επιστημονικό σοσια-λισμό, τα σημερινά Συντηρητικά έναν συντηρητι-σμό μετριασμένο μεν, ωστόσο προερχόμενο από την πολιτική παράδοση του Ancien Régime.
Αντίθετα με τους απολιτικούς παλαιολιθικούς «οικολογισμούς» και «οικο-εναλλακτισμούς», η Πράσινη πολιτική χρειαζεται ταυτόχρονα τόσο το πρόταγμα «ακολουθείστε την επιστήμη», όσο και την ανυποχώρητη στήριξη μιας δημοκρατίας με ελευθερίες και δικαιώματα συνταγματικά κατοχυρωμένα, με ισχυρό κοινωνικό κράτος, το «ελευθερία-ισότητα-αδελφοσύνη» του κλασικού ρεπουμπλικανισμού, αλλά εφαρ-μοσμένο και πέραν του εθνικού κράτους. Γι' αυτό, τα πραγματικά Πράσινα κόμματα είναι φιλοευρωπαικά και φενταραλιστικά και όταν συμμετέχουν σήμερα σε κυβερνήσεις επιδιώ-κουν να έχουν κεντρικά Υπουργεία, π.χ. οικονομικά ή το Υπουργείο Εξωτερικών, και όχι υπουργεία που βάζουν απλώς «διορθωτικές πινελιές».
Αντίθετα με το παλαιολιθικό «δράσε τοπικά», η σημερινή Πράσινη πολιτική είναι δράση πλανη-τική, δράση «σε όλα τα αζιμούθια», και είναι πολιτική με την Αριστοτελική σημασία, πράξις εντός της (πλανητικής πια) πόλεως, όχι αυτοïκανοποίηση αντικοινωνικών ατόμων με τις ιδι-αίτερες «αντικουλτούρες» τους.
Αξίζει να δεί κανείς την άποψη ισχυρών Πρά-σινων πολιτικών προσώπων της Ευρωπαϊκής πολιτικής σκηνής για την πολιτική δράση και τη δημοκρατία σε «εποχή αναστάτωσης», «για την σκληρή πολιτική σύγκρουση ως αναγκαία προϋπόθεση για να προκύψουν νέοι δεσμοί και μια νέα ισορροπία» (ομιλία του Ομοσπονδιακού Υπουργού Οικονομίας της Γερμανίας Ρ. Χάμπεκ κατά την παραλαβή του Βραβείου Ludwig Börne, Φρανκφούρτη 10.6.2023) «Στις σημερινές κοινωνίες με την εσωτερική πολυμορφία τους, η πολιτική αρπάζει εύκολα φωτιά», λέει.
ww.faz.net/aktuell/feuilleton/debatten/robert-habeck-rede-zur-verleihung-des-boerne-preises-18956353.html?printPagedArticle=true#pageIndex_2
Σε τελευταία ανάλυση, για να ευδοκιμήσει αυτό το πολιτικό ρεύμα χρειάζεται οπωσδήποτε κάποια αποδοχή αρχών καθολικής ισχύος. «Πράττε έτσι, ώστε να επιθυμείς να μπορεί να γίνει ο τρόπος που πράττεις, πρότυπο καθολικής ισχύος» (η κατηγορικη επιταγή, Καντ, 1785).
Πολύ κακή πρόγνωση για ευδοκίμηση τέτοιων κομμάτων εδώ στο «Νότο».

Αύγουστος 2023

Μιχάλης Παπαγιαννάκης (1941 - 2009)

Μάικλ Σαντέλ: Γιατί οι φιλελεύθεροι είναι ανίσχυροι απέναντι στους λαϊκιστές και στους εθνικιστές;

Περιοδικό «Ο Πολίτης» 1976-2008, Αρχεία Σύγχρονης Κοινωνικής Ιστορίας ΑΣΚΙ

Ο Πολίτης Άγγελος Ελεφάντης (1936 - 29 Μαΐου 2008)

Ο Πολίτης Άγγελος Ελεφάντης (1936 - 29 Μαΐου 2008)
Λόγος για την ερχόμενη,
την πραγματικά μεγάλη
             κρίση

Λαϊκισμός ελληνικού τύπου

Λαϊκισμός ελληνικού τύπου
Πόσο παγερά αδιάφορος
       να μένει κανείς;

George Lichtheim: Ο Λουί Αλτουσέρ, ο Ροζέ Γκαρωντύ, ο Νίκος Πουλαντζάς και οι άλλοι

George Lichtheim: Ο Λουί Αλτουσέρ, ο Ροζέ Γκαρωντύ, ο Νίκος Πουλαντζάς και οι άλλοι
Οι «περιπέτειες της δια-
 λεκτικής» στο Παρίσι
      του 1969

Από τη χρεωκοπία στην αυτογνωσία - Μια επιχειρηματολογία για την κρίση της χρεωκοπίας (2008-2015)

Από τη χρεωκοπία στην αυτογνωσία - Μια επιχειρηματολογία για την κρίση της χρεωκοπίας (2008-2015)
Δαμ. Παπαδημητρόπουλος
   και συνυπογράφοντες

Γκρίζες θεωρίες, έγχρωμη ζωή

Γκρίζες θεωρίες, έγχρωμη ζωή
Ένας ιστοχώρος για την Βενετία Γαζίλα

Ψευδαισθήσεις και ιδεολογίες

«Αυτά που ονομάζουμε ιδεολογίες είναι ψευδαισθήσεις προικισμένες με την ισχύ πεποιθήσεων που συμμερίζονται πολλοί από κοινού». Με τέτοιες πεποιθήσεις, «τα άτομα αυτοεξαπατώνται για το τί είναι αυτά τα ίδια και ποιά η κατάστασή τους».
Οι δεδομένοι συσχετισμοί κοινωνικής δύναμης παράγουν
«δομική βία», δηλαδή επικοινωνιακά εμπόδια που λειτουργούν «διακριτικά» και περνούν απαρατήρητα, ωστόσο είναι αποτελεσματικά. «Οι εμπλεκόμενοι σε τέτοιες συστηματικά κολοβωμένες διαδικασίες επικοινωνίας, σχηματίζουν πεποιθήσεις υποκειμενικά αβίαστες, οι οποίες όμως είναι ψευδαισθητικές, απατηλές». Έτσι, οι πολίτες δημιουργούν οι ίδιοι μια πολιτική ισχύ, η οποία, «όταν θεσμοποιηθεί, μπορεί να στραφεί και εναντίον τους» (με τα λόγια του Jürgen Habermas)

Regina F. Titunik: Το μέλλον των σύγχρονων κοινωνιών: Πνευματική ανανέωση και ο Τελευταίος Άνθρωπος.

Regina F. Titunik: Το μέλλον των σύγχρονων κοινωνιών: Πνευματική ανανέωση και ο Τελευταίος Άνθρωπος.
Λέο Στράους, Μαξ Βέμπερ,
Φρίντριχ Νίτσε σε «διάλογο»

*Parallaxi - Περιοδικό πόλης της Θεσσαλονίκης

*Parallaxi - Περιοδικό πόλης της Θεσσαλονίκης
Αστικός ακτιβισμός για την
  «Θεσσαλονίκη Αλλιώς»

Eurozine

Blätter für deutsche und internationale Politik

Ο σκληρός εργατικός Μάης του 1936. Oι κρίσεις έχουν τη δική τους ιστορία

Ο σκληρός εργατικός Μάης του 1936. Oι κρίσεις έχουν τη δική τους ιστορία
Ζωή και θάνατος του Τάσου Τούση
του ανθρώπου που έγινε σύμβολο

Rainer Forst & Bernd Ulrich: Δικαιοσύνη και αλληλεγγύη

Rainer Forst & Bernd Ulrich: Δικαιοσύνη και αλληλεγγύη
Nέα κατάσταση, νέα καθήκοντα

Niko Paech: Καταστροφική οικονομική μεγέθυνση Η θύελλα της προόδου & τα ερείπια που αφήνει πίσω

Κρίστοφερ Λας: Πρόοδος, η τελευταία δεισιδαιμονία

Loren Goldner: Πολιτισμικά ρεύματα της αποδόμησης και η αποβιομηχάνιση στη Δύση μετά το 1968

Loren Goldner: Πολιτισμικά ρεύματα της αποδόμησης και η αποβιομηχάνιση στη Δύση μετά το 1968
 Ηθικός και πολιτικός σχε-
τικισμός με πρόσχημα «αντι-
 ιμπεριαλισμό», «πολιτισμι-
κές σπουδές» (cultural stu-
dies) και «μετααποικιο-
     κρατικές» θεωρίες
     (postcolonialism)

Γιούργκεν Χάμπερμας: Πολιτική ισχύς, εξουσία και επικοινωνία σύμφωνα με την Χάννα Άρεντ

Γιούργκεν Χάμπερμας: Πολιτική ισχύς, εξουσία και επικοινωνία σύμφωνα με την Χάννα Άρεντ
  Μια κριτική διερεύνηση

«Κοινωνίες της διακινδύνευσης» (Ούλριχ Μπεκ), πανδημία και πολιτικές αυταπάτες

O Joschka Fischer στο Project Syndicate

O Joschka Fischer στο Project Syndicate
      Διεθνής Πολιτική

Ελλάδα, Ευρώπη, πατριωτισμός - Σε εποχή μειωμένων προσδοκιών

Ταρκόφσκι

Δεξαμενή Σκέψης Zentrum Liberale Moderne (Αγγλικά - Γερμανικά)

A. von Lucke: Πάλη για την ηγεμονία. Ποιός έχει την εξουσία να ορίζει για ποιό λόγο να αγανακτούμε;

A. von Lucke: Πάλη για την ηγεμονία. Ποιός έχει την εξουσία να ορίζει για ποιό λόγο να αγανακτούμε;
Νεανική διαμαρτυρία για
 το κλίμα & διαμαρτυρία
ενάντια στη διαμαρτυρία

Φιλελεύθεροι και λαϊκιστές: Γιατί φοβούνται και οι δύο τόσο πολύ την Γκρέτα Τούνμπεργκ;

Φιλελεύθεροι και λαϊκιστές: Γιατί φοβούνται και οι δύο τόσο πολύ την Γκρέτα Τούνμπεργκ;
Μη πυροβολείτε την αγγελιοφόρο!

Ο Ενρίκο Μπερλινγκουέρ (1922 - 11 Ιουνίου 1984) εναντίον του καταναλωτισμού

Ο Ενρίκο Μπερλινγκουέρ (1922 - 11 Ιουνίου 1984) εναντίον του καταναλωτισμού
  Alessandro Leogrande:
Enrico Berlinguer contro il
   consumismo, 1977
   - σαν να ήταν χθές